Рэзеда

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Рэзеда
Reseda lutea1.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Reseda Tourn. ex L., 1753

Тыпавы від
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  23440
NCBI  26963
EOL  61860
GRIN  g:10325
IPNI  33310-1

Рэзеда[4] (Reseda) — род адна-, двух- і шматгадовых травяністых раслін сямейства рэзедовых.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Сцяблы прамастойныя або прыўзнятыя, густааблісцелыя. Лісце суцэльнае ці перыста-раздзельнае. Кветкі няправільныя, двухполыя, з падпесцікавым дыскам і адным прыкветнічкам, у канцавых пірамідальных або коласападобных гронках; чашачка 4—6-раздзельная; пялёсткі свабодныя, у адной колькасці з чашалісцікамі і чаргуюцца з імі, 2 верхнія — буйнейшыя за ніжнія. 3—11-раздзельныя, ніжнія — пераважна з адной доляй; тычынак 10—16. Плод — каробачка.

Арэал[правіць | правіць зыходнік]

Вядома каля 60 відаў, пашыраных пераважна ў Міжземнамор’і. Распаўсюджана таксама ў Сярэдняй Азіі, на Каўказе. На Беларусі заносныя рэзеда жоўтая (Reseda lutea) і рэзеда жоўценькая (Reseda luteola), а таксама інтрадукаваная рэзеда духмяная (Reseda odorata).

Віды[правіць | правіць зыходнік]

Паводле базы даных The Plant List, род уключае 31 від[5]:

Яшчэ больш 120 назваў відаў маюць нявызначаны статус.

Значэнне і выкарыстанне[правіць | правіць зыходнік]

Фарбавальпыя, эфіраалейныя і дэкаратыўныя расліны; ёсць пустазелле. Добрыя меданосы.

Зноскі

  1. Ужываецца таксама назва Пакрытанасенныя.
  2. Пра ўмоўнасць аднясення апісанай у гэтым артыкуле групы раслін да класа двухдольных гл. артыкул «Двухдольныя».
  3. 3,0 3,1 Звесткі пра род Reseda у базе даных Index Nominum Genericorum Міжнароднай асацыяцыі па таксанаміі раслін (IATP).(англ.) 
  4. Киселевский А. И. Латино-русско-белорусский ботанический словарь.. — Минск: «Наука и техника», 1967. — С. 110. — 160 с. — 2 350 экз.
  5. Reseda (англ.) . The Plant List. Version 1.1. (12 кастрычніка 2013). Праверана 24 жніўня 2016.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Кухарава Л. // Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 4. Недалька — Стаўраліт / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ ім. Петруся Броўкі, 1985. — 599 с., іл.