Свята-Мікалаеўская царква (Леніна)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Праваслаўны храм
Свята-Мікалаеўская царква
Леніна (Добрушскі раён), Свята-Мікалаеўская царква.jpg
52°10′54″ пн. ш. 31°40′56″ у. д.HGЯO
Краіна Беларусь
Аграгарадок Леніна
Канфесія Праваслаўе
Епархія Гомельская
Благачынне Добрушскае
Архітэктурны стыль класіцызм
Заснавальнік Пётр Васілевіч Завадоўскі
Першае згадванне 1740 г.
Дата пабудовы 1800 год
Статус Ахоўная шыльда гісторыка-культурнай каштоўнасці Рэспублікі Беларусь. Гісторыка-культурная каштоўнасць Беларусі, шыфр 313Г000264шыфр 313Г000264
Стан не дзейнічае

Свя́та-Мікала́еўская царква́ — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Леніна Добрушскага раёна Гомельскай вобласці, помнік архітэктуры класіцызму. Узведзены па фундацыі графа Пятра Завадоўскага, пасля неаднаразова перабудоўваўся. У цяперашні час знаходзіцца ў зруйнаваным стане, аднаўляецца.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Праваслаўны прыход у вёсцы Леніна (колішняя вёска Сізоўка Рэчыцкага павета Менскага ваяводства) вядомы з XVIII стагоддзя. Па пісьмовых крыніцах царква згадваецца з 1740 года, калі на сродкі вернікаў у сяле быў збудаваны драўляны храм, які праіснаваў больш за 50 гадоў, пакуль не згарэў[1].

Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай Сізоўка апынулася ў складзе Расійскай імперыі. Частка сяла стала валоданнем графа Пятра Васілевіча Завадоўскага(руск.) бел., сенатара і фаварыта Кацярыны II. У 1800 годзе граф Завадоўскi на ўласныя cродкi пабудаваў вялiкi крыжападобны храм з адным купалам ў імя свяціцеля Мікалая, роўных якому не было ва ўсёй акрузе. Царква была абнесена цаглянай агароджай[1]. Станам на 1848 год, царква дзейнічала, а ў 1850—1889 гадах неаднойчы капітальна перабудоўвалася[2]. Па звестках 1865 года, у храме ішоў рамонт[3]. У 1858 годзе святар Пётр Садоўскі адкрыў пры царкве школу для сялянскіх дзяцей.

Побач з храмам размяшчалася драўляная званіца, якая падчас рэканструкцыi 1873 года была дабудавана і злучана ў адзiн аб’ём з асноўным храмам. У верхнім ярусе званіцы на другiм паверсе знаходзіўся другі храм у гонар Узнясення Гасподняга, пры гэтым плошча двухпрастольнай святынi складала каля 800 кв.м.[1]

Выгляд з боку апсіды.

У канцы XIX стагоддзя вёска, якая на той час называлася Папоўкай, адносілася да Магілёўскай епархіі. У 1897 годзе прыход сярод іншых наведаў епіскап Місаіл, па выніках чаго ў «Магілёўскіх епархіяльных ведамасцях» за 1897—1898 гады быў надрукаваны артыкул «Падарожныя нататкі пры аглядзе цэркваў Магілёўскай епархіі Правялебным Місаілам, Епіскапам Магілёўскім і Мсціслаўскім, у бягучым 1897 годзе». Змешчанае ў ім апісанне храма паведамляе аб наяўнасці добра аздобленага каштоўнага царкоўнага начыння, небагатай, але прыстойнай рызніцы і ўпарадкаванай бібліятэкі. Пры святыні дзейнічалі два хоры пад кіраўніцтвам селяніна, настаўніка царкоўна-прыхадской школы, «вельмі добрыя як на слых, так і па нотах». У цэлым, храм быў характарызаваны як «благалепны»[4].

Пасля ўсталявання савецкай улады царкву зачынілі. У 1931 годзе ў ёй быў адкрыты сельскі клуб, царкоўны архіў спалены. Падчас Другой сусветнай вайны ва ўсходнюю сцяну будынка трапіў снарад, разбурыўшы алтарную частку. Пасля вайны ў царкве ўладкавалі калгасныя склады. У 1961 годзе ў храм трапіла маланка і ўсе драўляныя элементы згарэлі (купал, дах, перакрыццi). З таго часу будынак прыйшоў у заняпад[5].

У 1989 годзе Белспецпраектрэстаўрацыя падрыхтавала праект аднаўлення храма, аднак працы па яго рэалізацыі не пачаліся[6]. У 1992—1993 гадах у вёсцы аднавілася парафія, быў пабудаваны часовы малітоўны дом Свяціцеля Мікалая Цудатворца. У 2001 храм наведаў патрыярх маскоўскі Аляксій II. У 2003 годзе была ўзведзена званіца, адкрыта духоўная бібліятэка пры храме[1]. Руіны былой Свята-Мікалаеўскай царквы ў 2007 і 2011 гадах былі абвешчаны гісторыка-культурнай каштоўнасцю Рэспублікі Беларусь рэгіянальнага значэння.

Архітэктура[правіць | правіць зыходнік]

Размешчана ў цэнтры вёскі, на вуліцы Савецкай, 63. Помнік архітэктуры пераходнага стылю ад барока да класіцызму[6]. Крыжападобны двухпавярховы аднакупальны храм з двума прастоламі, атынкаваны знадворку і ўсярэдзіне. Дах і купалы званіцы былі пакрыты жалезам, афарбаваным алейнай фарбай. Агульная вышыня трох’яруснай званіцы складала 35 аршын, два верхніх ярусы званіцы драўляныя, ніжні ярус двухпавярховы, цагляны.

Купал быў васьмігранным у плане і абапіраўся на квадратны барабан. Пра форму купала даюць уяўленне часткова захаваныя драўляныя канструкцыі ветразяў усярэдзіне барабана. Архітэктурнае вырашэнне ўваходаў з боку апсід папярочнага нефа было абумоўлена захаванымі драўлянымі балкамі, якія кансольна выступаюць з мура апсід, слядамі прылягання даху да сцяны, а таксама паўкруглым чатырохкаленным порцікам над уваходам у апсіду. Фотаздымак царквы 1961 года дае ўяўленне пра форму даху, пра наяўнасць аконных праёмаў у сцяне ўсходняй апсіды і дзвярнога праёму ў рызніцу[2].

Інтэр’ер.

Прыход[правіць | правіць зыходнік]

Па звестках 1897 года, прыход царквы налічваў 2417 вернікаў. Адзначана, што «народ да Царквы Божай прыхільны, да духавенства размешчаны; прыход добры, хоць прыхаджане бедныя ў матэрыяльным стане». Прычт складаўся з двух членаў з гадавым жалаваннем у 644 р. 98 к. Налічвалася 35 дзесяцін царкоўнай зямлі. Жыллё святара і псаломшчыка дасталіся ад прыхаджан і патрабавалі капітальнага рамонту па прычыне старасці[4].

Царкоўна-прыходскае папячыцельства выдзеліла ў 1896 годзе 600 рублёў на аднаўленне царквы і школы граматы для дзяўчынак. У прыходзе працавалі дзве царкоўна-прыходскія школы граматы для хлопчыкаў і дзяўчынак. Школы знаходзіліся ў царкоўнай вартоўні і былі цеснымі і нязручнымі. Царкоўныя дакументы вяліся ў спраўнасці, асабліва царкоўны летапіс, які пісаўся даўно, падрабязна і ў належным парадку[4].

Тагачасны святар протаіерэй Пётр Садоўскі характарызаваны як «вельмі уважлівы да свайго служэння... і старанны,... уплывовы на прыхаджан, набыў шмат каштоўных царкоўных прыналежнасцей і ўпрыгожыў і забяспечыў храм»[4].

Святары[правіць | правіць зыходнік]

  • Андрэй Яўланаў (1800—1817).
  • Пракоп Хандаянскі (1817—1823).
  • Васіль Бардоўскі (1823—1840), Герасім Чалоўскі (1823—1842).
  • Андрэй Страдольскі (1840—1849).
  • Пётр Садоўскі (1849—1909) — пахаваны на тэрыторыі храма.
  • Васіль Грэк (з 2000)[5].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Аляксандр Невар. Леніна (Папоўка). Свята-Мікалаеўская царква. (бел.) . Архітэктурная спадчына Беларусі (13 студзеня 2018). Праверана 15 лістапада 2019.
  2. 2,0 2,1 Гісторыка-культурная спадчына Добрушскага раёна (бел.) . Добрушскі раённы выканаўчы камітэт. Праверана 15 лістапада 2019.
  3. Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 1, кн. 1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. — 632 с.: іл. ISBN 985-11-0303-9., С. 356
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Вадзім Лось. Храмы Добрушчыны: Кузьмінічы, Плутоўка, Завідаўка, Папоўка. // Газета «Добрушскі край» №66 ад 24 жніўня 2011 года. – С. 7.
  5. 5,0 5,1 Храм свяціцеля Мікалая Цудатворца, в. Папоўка. (руск.) . Афіцыйны сайт прыхода (2019). Праверана 15 лістапада 2019.
  6. 6,0 6,1 Царква св. Мікалая ў Леніна. (руск.) . planetabelarus.by (24 красавіка 2017). Праверана 15 лістапада 2019.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Вадзім Лось. Храмы Добрушчыны: Кузьмінічы, Плутоўка, Завідаўка, Папоўка. // «Добрушскі край» (газета), №66 ад 24 жніўня 2011 года. Добруш, 2011 — С. 7.