Станіслаў Ежы Агінскі
Выгляд
| Станіслаў Ежы Агінскі | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| польск.: Stanisław Jerzy Ogiński | |||||||
| Герб «Агінец» | |||||||
|
|||||||
| Папярэднік | Аляксандр Пацей | ||||||
| Пераемнік | Юзаф Антоні Салагуб | ||||||
|
|||||||
| Папярэднік | Самуэль Лазовы | ||||||
| Пераемнік | Юзаф Шчыт | ||||||
|
|
|||||||
| Нараджэнне | 1710[1][2] | ||||||
| Смерць |
14 чэрвеня 1748[3][4] |
||||||
| Род | Агінскія[4] | ||||||
| Бацька | Марцыян Міхал Агінскі[5] | ||||||
| Маці | Тэрэза Бжастоўская[5] | ||||||
| Жонка | Марыяна з Агінскіх | ||||||
| Дзеці | Матэвуш, Алёйзы | ||||||
| Грамадзянства | |||||||
| Узнагароды | |||||||
Станіслаў Ежы Агінскі (1710 — 14 чэрвеня 1748) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Кашталян мсціслаўскі (1738—1740) і віцебскі (з 1740).
Трымаў Мерацкае, Жукаўскае і Вярбоўскае староствы.
Прыхільнік Станіслава Ляшчынскага ў 1733. У 1742 годзе атрымаў Ордэн Белага Арла.
Сям’я
[правіць | правіць зыходнік]Паходзіў са старэйшай княскай лініі роду Агінскіх, сын Марцыяна Міхала і Тэрэзы з Бжастоўскіх. Быў жанаты з Марыянай Агінскай, дачкой віленскага ваяводы Казіміра Дамініка. Меў сыноў Матэвуша і Алёйзыя.
Зноскі
- ↑ Stanisław Jerzy Ogiński h. własnego // Internetowy Polski Słownik Biograficzny
- ↑ Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego : spisy. T. 9, Województwo mścisławskie XVI‒XVIII wiek / пад рэд. А. Рахуба — Warszawa: 2019. — С. 78. — ISBN 978-83-65880-76-5
- ↑ Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego 1386—1795 / пад рэд. J. Wolff — Kraków: 1885. — С. 141.
- 1 2 Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku / пад рэд. J. Wolff — Warszawa: 1895. — С. 325.
- 1 2 Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku / пад рэд. J. Wolff — Warszawa: 1895. — С. 323, 325.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Грыцкевіч А. Агінскія // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; маст. З. Э. Герасімовіч. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — С. 203. — 688 с. — ISBN 985-11-0314-4 (т. 1), ISBN 985-11-0315-2.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]- Генеалогія магнацкіх радоў Рэчы Паспалітай Архівавана 27 верасня 2013.
