Староства

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Старо́ства, ці ста́раства, сяню́ній (літ.: seniūnija, польск.: starostwo) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў дзяржаўных уладаннях Рэчы Паспалітай (Каралеўства Польскага і Вялікага княства Літоўскага) і ў сучаснай Літоўскай Рэспубліцы, а таксама ў Галічыне ў перыяд Аўстра-Венгерскай імперыі (XIX ст.).

У склад староства ўваходзілі адзін і больш гарадоў, мястэчак і некалькі сёлаў.

Каралеўства Польскае[правіць | правіць зыходнік]

Тут староствы існавалі пачынальна з XIV стагоддзя. Староствы ўсталёўваліся на землях, што належаць каралю Польшчы, і падаваліся дваранам у пажыццёвае карыстанне.

Існавала два виды старостваў:

  • польск.: starostwo niegrodowe, tenuta — каралеўскі маёнтак, што знаходзіўся ў карыстанні (арэнда, заклад) старасты (тэнутарыя), пры гэтым функцыі старасты не шырыліся на горад, абмяжоўваючыся толькі кіраваннем уласна каралеўскім маёнткам;
  • польск.: starostwo grodowe — комплекс каралеўскіх маёнткаў вакол рэзідэнцыі гарадскога старасты, што знаходзіцца пад яго кіраваннем і прызначаны для ўтрымання старасты.

Літва[правіць | правіць зыходнік]

Сянюніі Літоўскай Рэспублікі.

У Літоўскай Рэспубліцы сянюніі з'яўляюцца трэцім узроўнем адміністрацыйнага падзелу, і дзеляцца (з 2009 года) на сянюнайтыі[1].

Група старостваў утварае раён, тэрытарыяльнае самакіраванне (літ.: savivaldybė), якія ў сваю чаргу яднаюцца ў паветы. Цяпер у Літве 546 сянюній.

На чале сянюніі стаіць выбарны стараста — сянюнас (літ.: seniūnas).

Паводле прынятых правіл ужытку, слова "сянюнія" ў дачыненні да сучаснай Літоўскай Рэспублікі не падлягае перакладу на беларускую мову (аналагічна кантону), а перадаецца кірыліцай з дапамогай транслітарацыі. Сянюнія ўяўляе сабою найніжэйшую адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку ў Літве, а таксама арганізацыю, што ажыццяўляе нагляд і абслугоўванне жыллёва-камунальнай гаспадаркі на балансе сянюніі

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі