Фламандскія Бегінажы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Славутасць
Фламандскія Бегінажы
Бегінаж у Дзіксмёйдэ
Бегінаж у Дзіксмёйдэ
51°01′51,50″ пн. ш. 4°28′25,50″ у. д.HGЯO
Краіна Бельгія
Месцазнаходжанне

Фламандскія Бегінажы (Бельгія)
Фламандскія Бегінажы
Фламандскія Бегінажы

Сцяг ЮНЕСКА Аб'ект Сусветнай спадчыны
Flemish Béguinages
(Фламандскія «Бегінажы»)
Спасылка №855у спісе аб'ектаў Сусветнай спадчыны (en)
Тып Культурны
Крытэрыі ii, iii, iv
Рэгіён Еўропа і Паўночная Амерыка
Уключэнне 1998  (22-я сесія)

Фламандскія бегінажы (фр.: béguinage) — пасяленні-абшчыны бягінак у Бельгіі і Нідэрландах, аб'екты са спісу Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

У Сярэднявеччы на паўночным захадзе Еўропы з'явіліся так званыя «бягінкі» — жанчыны, якія прысвяцілі сябе Богу, але не пайшлі ў манастыр, а аддалі перавагу жыццю ў замкнёнай абшчыне ў горадзе. У выніку ў гарадах стварыліся «бегінажы» — цэлыя архітэктурныя комплексы, абнесеныя сцяной. Яны складаліся з дамоў і цэркваў, садоў і плошчаў, са сваёй планіроўкай і асобым рытмам жыцця.

Першапачаткова бягінкамі былі ўдовы крыжаносцаў, за якіх заступаліся мясцовыя ўплывовыя асобы. Гэтыя жанчыны займаліся грамадскай дзейнасцю — даглядалі за сіротамі, хворымі і людзьмі сталага ўзросту, займаліся рукадзеллем.

На сённяшні дзень бягінак практычна не засталося, таму ў бегінажах жывуць студэнты, мастакі, людзі сталага ўзросту. З 80 бегінажаў, якія калісьці існавалі, засталося каля 30, большасць якіх знаходзіцца ў Бельгіі. Некаторыя бегінажы захавалі сваю манастырскую функцыю, іншыя былі перароблены ў музейныя комплексы. Старэйшы бегінаж ва Фландрыі знаходзіцца ў горадзе Лір. Ён быў заснаваны ў 13 ст., падтрымліваўся герцагіняй Брабанцкай і дасягнуў вялікіх памераў — на плошчы ў 2 га размешчаны 62 домікі з агародамі, у цэнтры царква Св. Маргарыты 18 ст. Бегінажы засталіся таксама ў Антверпене, Бруге, Тонгерэне і Лёвене.

Бегінаж у Антверпене
Сцяг ЮНЕСКА Сусветная спадчына ЮНЕСКА, аб'ект № 855
рус.англ.фр.


Бегінаж у Бруге

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Тысяча чудес света. — СПб: ООО «СЗКЭО», 2007. — 336 с.