Фёдар Іванавіч Цютчаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Фёдар Іванавіч Цютчаў
Tiutchev.jpg
Імя пры нараджэнні:

Фёдар Іванавіч Цютчаў

Дата нараджэння:

23 лістапада (5 снежня) 1803(1803-12-05)

Месца нараджэння:

Аўстуг, Бранскі павет, Арлоўская губерня, Расійская імперыя

Дата смерці:

15 (27) ліпеня 1873(1873-07-27) (69 гадоў)

Месца смерці:

Царскае Сяло, Санкт-Пецярбургская губерня, Расійская імперыя

Грамадзянства:

Flag of Russia.svg Расійская імперыя

Род дзейнасці:

паэт, публіцыст, палітычны дзеяч

Гады творчасці:

18131873

Кірунак:

рамантызм, пантэізм

Жанр:

лірыка

Творы на сайце Lib.ru

Фёдар Іванавіч Цютчаў руск.: Фёдор Ива́нович Тю́тчев; (23 лістапада (5 снежня) 1803, Аўстуг, Бранскі павет, Арлоўская губерня — 15 (27) ліпеня 1873, Царскае Сяло) — рускі паэт, дыпламат, кансерватыўны публіцыст, член-карэспандэнт Пецярбургскай АН з 1857 г.

Жыў у Мюнхене, Турыне, Парыжу, быў знаёмы з Г. Гейнэ і Ф.В.Й. Шэлінгам. Удзелу ў літаратурным жыцці не браў і ніколі сам сябе не зваў літаратарам. Захавалася каля 400 ягоных вершаў, некаторыя радкі з якіх вельмі часта цытуюцца ў Расіі. Ягоныя раннія вершы належаць паэтычнай традыцыі XVIII стагоддзя. У 1830-х гадах у іх асабліва моцныя традыцыі еўрапейскага, асабліва нямецкага, рамантызму. Гэта ў большасці філасофская, медытатыўная, лірыка, асноўныя тэмы якой — разважанні аб светабудове, чалавечым лёсе, натуры. У 1840-я гады ён піша некалькі палітычных артыкулаў, прысвечаных праблеме ўзаемаадносінаў Расіі і Заходняй цывілізацыі. У 1850-х гадах Цютчаў стварае шмат пранізлівых любоўных вершаў, у якіх каханне асэнсоўваецца як трагедыя. Пазней яны былі аб'яднаныя ў гэтак званае «Дзянісьеўскае кола», г. зн. цыкл вершаў, прысвечаных палюбоўніцы паэта Алене Аляксандраўне Дзянісьевай. У 1860-я і 1870-я гады ў творчасці Цютчава пераважаюць палітычныя вершы. Найбольш знакаміты ягоны верш — «Silentium!» («Маўчанне»), горкі заклік да маўчання, шкадаванне аб тым, што адзін чалавек ніколі не можа цалкам зразумець іншага. Радок «Мысль изреченная есть ложь» («Думка сказаная ёсць хлуснёю») — адзін з тых афарызмаў Цютчава, што цытуюцца часцей за іншыя, таксама як «Умом Россию не понять» («Розумам Расею не зразумець») і «Нам не дано предугадать, как слово наше отзовется» («Нам ня дадзена прадбачыць, як адгукнецца наша слова»).

Даследаваннем цютчаўскай паэзіі як неад’емнай часткі паэтыка-медытатыўнай культуры займаецца беларускі літаратуразнаўца Ю.С. Пятачкоў (Мінск)[1]. Ім паказаны своеасаблівы і арыгінальны ўклад рускага філосафа ад паэзіі ў развіццё паэтычнай медытацыі як асобага рода лірыкі, рэпрэзентантам якога з’яўляецца неад’емнае злучэнне ў паэтыка-мастацкім слове філасофіі, паэзіі і рэлігіі. У Рэспубліцы Беларусь вывучэнне Ф.І. Цютчава надта лакальнае, амаль пункцірнае (Г.М. Юсцінская (Мінск), Н. Баршчэўская (Брэст), В. Вільхавая (Брэст) і інш.). Беларускіх цютчаведаў з цяжкасцю можна вызначыць. За выключэннем хіба што Л.В. Пумпянскага (беларуса па паходжанні, вядомага рускага літаратуразнаўцу і цютчаведа). Сярод украінскіх ураджэнцаў – асабліва вызначаюцца А.Э. Палонскі, кандыдат тэхналагічных навук і кібернетык, Л.У. Тодараў (вядомы савецка-рускі літаратуразнаўца).


Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Commons
  1. Пятачкоў, Ю.С. Немецкая классическая философия и философские учения Востока как основа поэтического творчества Ф.И. Тютчева и Э.Э. Дикинсон: магистерская диссертация [Текст] / Ю.С. Пятачкоў. – Мінск, БДПУ, 2014. – 88 с.