Фёдар Іванавіч Цютчаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Фёдар Іванавіч Цютчаў
Tiutchev.jpg
Асабістыя звесткі
Імя пры нараджэнні:

Фёдар Іванавіч Цютчаў

Дата нараджэння:

23 лістапада (5 снежня) 1803(1803-12-05)

Месца нараджэння:

Аўстуг, Бранскі павет, Арлоўская губерня, Расійская імперыя

Дата смерці:

15 (27) ліпеня 1873(1873-07-27) (69 гадоў)

Месца смерці:

Царскае Сяло, Санкт-Пецярбургская губерня, Расійская імперыя

Пахаванне:

Новадзявочыя могілкі ў Санкт-Пецярбургу[d]

Грамадзянства:

Flag of Russia.svg Расійская імперыя

Жонка:

Элеанора Цютчава[d] і Ernestina Pfeffel[d]

Дзеці:

Іван Фёдаравіч Цютчаў[d], Марыя Цютчава[d], Ганна Цютчава[d], Фёдар Фёдаравіч Цютчаў[d] і Дар’я Цютчава[d]

Альма-матар:

Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

паэт, публіцыст, палітычны дзеяч

Гады творчасці:

18131873

Кірунак:

рамантызм, пантэізм

Жанр:

лірыка

Мова твораў:

руская мова[1]

Узнагароды:
Order of Saint Anna, 1st class Order of Saint Stanislaus, 1st class ордэн Святога Уладзіміра 3 ступені
Творы на сайце Lib.ru
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Фёдар Іванавіч Цютчаў (руск.: Фёдор Ива́нович Тю́тчев; (23 лістапада (5 снежня) 1803, Аўстуг, Бранскі павет, Арлоўская губерня — 15 (27) ліпеня 1873, Царскае Сяло) — рускі паэт, дыпламат, кансерватыўны публіцыст, член-карэспандэнт Пецярбургскай АН з 1857 г.

Жыў у Мюнхене, Турыне, Парыжу, быў знаёмы з Г. Гейнэ і Ф. В. Шэлінгам. Удзелу ў літаратурным жыцці не браў і ніколі сам сябе не зваў літаратарам. Захавалася каля 400 ягоных вершаў, некаторыя радкі з якіх вельмі часта цытуюцца ў Расіі.

Ягоныя раннія вершы належаць паэтычнай традыцыі XVIII стагоддзя. У 1830-х гадах у іх асабліва моцныя традыцыі еўрапейскага, асабліва нямецкага, рамантызму. Гэта ў большасці філасофская, медытатыўная, лірыка, асноўныя тэмы якой — разважанні аб светабудове, чалавечым лёсе, натуры. У 1840-я гады ён піша некалькі палітычных артыкулаў, прысвечаных праблеме ўзаемаадносінаў Расіі і Заходняй цывілізацыі. У 1850-х гадах Цютчаў стварае шмат пранізлівых любоўных вершаў, у якіх каханне асэнсоўваецца як трагедыя. Пазней яны былі аб'яднаныя ў гэтак званае «Дзянісьеўскае кола», г. зн. цыкл вершаў, прысвечаных палюбоўніцы паэта Алене Аляксандраўне Дзянісьевай. У 1860-я і 1870-я гады ў творчасці Цютчава пераважаюць палітычныя вершы.

Найбольш знакаміты ягоны верш — «Silentium!» («Маўчанне»), горкі заклік да маўчання, шкадаванне аб тым, што адзін чалавек ніколі не можа цалкам зразумець іншага. Радок «Мысль изреченная есть ложь» («Думка сказаная ёсць хлуснёю») — адзін з тых афарызмаў Цютчава, што цытуюцца часцей за іншыя, таксама як «Умом Россию не понять» («Розумам Расею не зразумець») і «Нам не дано предугадать, как слово наше отзовется» («Нам ня дадзена прадбачыць, як адгукнецца наша слова»).

Даследаваннем цютчаўскай паэзіі як неад'емнай часткі паэтыка-медытатыўнай культуры займаецца беларускі літаратуразнаўца Ю. С. Пятачкоў (Мінск) [2]. Ім паказаны своеасаблівы і арыгінальны ўклад рускага філосафа ад паэзіі ў развіццё паэтычнай медытацыі як асобага рода лірыкі, рэпрэзентантам якога з'яўляецца неад'емнае злучэнне ў паэтыка-мастацкім слове філасофіі, паэзіі і рэлігіі. У Рэспубліцы Беларусь вывучэнне Ф. І. Цютчава надта лакальнае, амаль пункцірнае (Г. М. Юсцінская (Мінск), Н. Баршчэўская (Брэст), В. Вільхавая (Брэст) і інш.). Беларускіх цютчаведаў з цяжкасцю можна вызначыць. За выключэннем хіба што Л. В. Пумпянскага (беларуса па паходжанні, вядомага рускага літаратуразнаўцу і цютчаведа). Сярод украінскіх ураджэнцаў — асабліва вызначаюцца А. Э. Палонскі, кандыдат тэхналагічных навук і кібернетык, Л. У. Тодараў (вядомы савецка-рускі літаратуразнаўца).

Зноскі

  1. 1,0 1,1 http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb11990391p
  2. Пятачкоў, Ю.С. Немецкая классическая философия и философские учения Востока как основа поэтического творчества Ф. И. Тютчева и Э. Э. Дикинсон: магистерская диссертация [Текст] / Ю. С. Пятачкоў. — Мінск, БДПУ, 2014. — 88 с.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]