Шылавічы (Ваўкавыскі раён)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аграгарадок
Шылавіцкі
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Насельніцтва
764 чалавекі (2012)
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 1512
Аўтамабільны код
4
Шылавіцкі на карце Беларусі ±
Шылавічы (Ваўкавыскі раён) (Беларусь)
Шылавічы (Ваўкавыскі раён)
Шылавічы (Ваўкавыскі раён) (Гродзенская вобласць)
Шылавічы (Ваўкавыскі раён)

Шы́лавічы[1] (трансліт.: Šylavičy, руск.: Шиловичи) — аграгарадок у Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Шылавіцкага сельсавета. Насельніцтва 764 чал. (2012).

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Стары касцёл

Упершыню Шылавічы згадваюцца ў XVI стагоддзі. У розныя часы мясцовасць знаходзілася ва ўладанні Крупскіх, Вольскіх, Весялоўскіх. У 1600 Крыштаф Вольскі фундаваў тут касцёл[2]. У 1642 Крыштаф і Аляксандра Весялоўскія перадалі мястэчка Гродзенскаму кляштару брыгітак.

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Шылавічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Ваўкавыскім павеце Гродзенскай губерні. Станам на 1836 у духоўным мястэчку было 13 двароў, дзейнічаў касцёл. На 1914 паселішча мела статус сяла і лічыла 36 двароў.

Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Шылавічы апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Ваўкавыскім павеце Беластоцкага ваяводства.

У 1939 Шылавічы ўвайшлі ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 сталі цэнтрам сельсавета. Станам на 1 студзеня 2004 тут было 240 двароў.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Інфраструктура[правіць | правіць зыходнік]

У Шылавічах працуюць сярэдняя і музычная школы, дашкольная ўстанова, дом культуры, бібліятэка, пошта.

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

Цэнтр прыватнага сельскагаспадарчага ўнітарнага прадпрыемства «Шылавічы-Агра».

Славутасці[правіць | правіць зыходнік]

Новы касцёл

Страчаная спадчына[правіць | правіць зыходнік]

Святая Сям'я. Першая палова XVII ст. З в. Шылавічы. Музей старажытнабеларускай культуры IМЭФ НАН Беларусі
  • Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (1600)

Зноскі

  1. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гродзенская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2004. — 469 с. ISBN 985-458-098-9 (DJVU).
  2. Szydłowicze (3) // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich.Tom XII: Szlurpkiszki — Warłynka. — Warszawa, 1892. S. 100.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]