Юзаф Цытовіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Юзаф Цытовіч
польск.: Józef Cytowicz, лац.: Josephus Cytowicz
Дата нараджэння 6 кастрычніка 1771(1771-10-06)
Месца нараджэння в. Добрае каля Мсціслава
Дата смерці 17 чэрвеня 1846(1846-06-17) (74 гады)
Месца смерці
Род дзейнасці вучоны
Навуковая сфера тэалогія, філасофія, архітэктура
Месца працы
Навуковае званне прафесар
Альма-матар


Юзаф Цытовіч (польск.: Józef Cytowicz, лац.: Josephus Cytowicz) (6 кастрычніка 1771, в. Добрае каля Мсціслава — 17 чэрвеня 1846, Цярнопаль) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў; доктар філасофіі і тэалогіі, прафесар Полацкай езуіцкай акадэміі.

14 жнўня 1792 г. прыняты ў Таварыства Ісуса, пасля чаго праходзіў выпрабаванні ў Полацкім навіцыяце. Выкладаў граматыку, сінтаксіс ў Магілёве (1793-1794), Віцебску (1794-1795) і Оршы (1795-1796). Вывучаў філасофію (1796-1798), архітэктуру (1798-1799) і тэалогію (1799-1803) ў Полацкім езуіцкім калегіуме[1]. 3 чэрвеня 1802 г. высвечаны на ксяндза[2]. З 1803 па 1810 гг. выкладаў матэматыку і нямецкую мову ў Пецярбургу. 15 жніўня 1809 г. даў манаскія абяцанні. У 1810-1811 гг. - прафесар матэматыкі і нямецкай мовы ў Полацкім езуіцкім калегіуме. У 1811-1812 гг. працуе ў езуіцкай місіі ў Раманаве[1].

Пасля пераўтварэння Полацкага езуіцкага калегіума ў Полацкую езуіцкую акадэмію Ю.Цытовіч зноў вярнуўся ў Полацк, дзе працаваў прафесарам хіміі і натуральнай гісторыі (1813—1817)[3], прафесарам вышэйшай матэматыкі, астраноміі і архітэктуры (1817—1820)[1]. У 1815—1817 гг. - дэкан філософскага факультэта, а ў 1817—1820 гг. — факультета філасофіі і вольных мастацтваў Акадэміі. З 1810 па 1811 і з 1814 па 1820 гг. - прэфект музея[1]. Галоўны рэдактар першага беларускага часопіса «Полацкі штомесячнік»[4].

Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі (1820) з'ехаў у Італію, дзе на працягу года выкладаў тэалогію[5]. У 1822 г. перабраўся ў Аўстрыйскую дзяржаву. У 1822-1831 і 1836-1846 гг. - прафесар фізікі і матэматыкі, а з 10 кастрычніка 1831 г. па 22 мая 1836 г. - рэктар Цярнопальскага езуіцкага калегіума. У 1822 па 1843 гг. быў дарадцам правінцыяла Галіцкай правінцыі Таварыства Ісуса[6].

Памёр 17 чэрвеня 1846 г. у Цярнопалі і пахаваны тамсама на Мікуленіцкіх могілках[7].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Catalogs SJ 1774-1829. Russiae.
  2. Grzebień, L. (Ed.), Encyklopedia Wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy, 1996.
  3. Блинова, Т.Б. Иезуиты в Беларуси. Роль иезуитов в организации образования и просвещения / Т.Б. Блинова. – Гродно : ГрГУ, 2002. – С. 163-165.
  4. Блинова, Т.Б. Иезуиты в Беларуси. Роль иезуитов в организации образования и просвещения / Т.Б. Блинова. – Гродно : ГрГУ, 2002. – С. 176.
  5. Catalogus Sociorum et Oficiorum Provinciae Galicianae Societatis Jesu Ineunte Anno 1812. - p. 23.
  6. Catalogs SJ 1829-1853. Austriaciae-Galicianae.
  7. Cmentarze dawnego powiatu Tarnopolskiego. Caplice, grobowce I nagrobki z inskrypcyjami zapisanymi w alfabecie lacinskim (1800-1945). Tom 1. / Pod Redakcją Anny Sylwii Czyź i Bartlomieja Gutowskiego. – Warszawa: Mazowieckie Centrum Poligrafii, 2017. – 246 s.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Блинова, Т.Б. Иезуиты в Беларуси. Роль иезуитов в организации образования и просвещения / Т.Б. Блинова. – Гродно : ГрГУ, 2002. – 427 с.
  • Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564–1995 / оprac. L. Grzebień. – Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. – 882 s.
  • Paszenda, Jerzy (2004): «Nauczanie architektury w szkołach jezuickich XVIII wieku». In: Wkład jezuitów do nauki i kultury w Rzeczypospolitej Obojga Narodów i pod zaborami. Ed. by Irena Stasiewicz-Jasiukowa, Wydawnictwo WAM, Kraków, pp. 385—402.