Андрэй Сяргеевіч Аршавін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Футбол
Андрэй Аршавін
Arshavin Andrei.jpg
Агульная інфармацыя
Поўнае імя Андрэй Сяргеевіч Аршавін
Мянушка Шава[1][2][3], Маленькі цар[4][5]
Нарадзіўся 29 мая 1981({{padleft:1981|4|0}}-{{padleft:5|2|0}}-{{padleft:29|2|0}}) (33 гады)
Ленінград, СССР
Грамадзянства Сцяг Расіі Расія
Рост 172[6]
Вага 69—71 [7][8]
Пазіцыя паўабаронца, нападаючы
Інфармацыя пра клуб
Клуб Сцяг Расіі Зеніт (СПб)
Нумар 23[9]
Кар'ера
Моладзевыя клубы
1997—1999 Сцяг Расіі Зеніт (СПб)
Клубная кар'ера*
1999—2008 Сцяг Расіі Зеніт (СПб) 238 (51)
1999—2000  Сцяг Расіі Зеніт-2 56 (7)
2009—2013 Сцяг Англіі Арсенал (Лондан) 105 (23)
2012  Сцяг Расіі Зеніт (СПб) 10 (3)
2013—н.ч. Сцяг Расіі Зеніт (СПб) 21 (2)
Нацыянальная зборная**
2001—2003 Сцяг Расіі Расія (да 21) 5 (1)
2002—2012 Сцяг Расіі Расія 75 (17)
Міжнародныя медалі
Чэмпіянаты Еўропы
Бронза Аўстрыя/Швейцарыя 2008
Дзяржаўныя ўзнагароды

Заслужаны майстар спорту Расіі

* Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана па стане на 26 красавіка 2014.

** Колькасць гульняў і галоў за нацыянальную зборную ў афіцыйных матчах, адкарэктавана па стане на 15 жніўня 2012.

Андрэ́й Сярге́евіч Арша́він (29 мая 1981, Ленінград) — расійскі футбаліст, заслужаны майстар спорту Расіі (2008). Гуляе на пазіцыях другога нападніка, плэймэйкера, атакавалага паўабаронцы. Пры трэнеры Гусе Хідынку стаў адным з асноўных ігракоў нацыянальнай каманды Расіі. З'яўляецца іграком клуба «Зеніт».

У 2008 годзе пасля Чэмпіянату Еўропы 2008 года патрапіў у сімвалічную зборную Еўропы па версіі УЕФА, а 2 снежня, у выніку галасавання на азначэнні лепшага іграка 2008 года і ўручэнне ўзнагароды «Залаты мяч» па версіі часопіса «France Football», заняў 6-е месца, што з'яўляецца лепшым вынікам для расійскага футбаліста пасля распаду СССР. Неаднаразова прызнаваўся лепшым футбалістам Расіі ў розных апытаннях. Паводле апытанняў УЦВГД і «Лявада-Цэнтра», займае 18-е месца ў спісе Топ-100 эліты Расіі за 2008 год.

Футбольная кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

Футболам пачаў займацца з 7 гадоў. Выхаванец СДЮШАР «Змена», трэнеры — Сяргей Гардзееў і Віктар Вінаградаў. За дарослую каманду «Змены» пачаў гуляць у 16 гадоў. З 1999 стаў выступаць за рэзервовы склад ФК «Зеніт». У 19 гадоў дэбютаваў у асноўным складзе «Зеніту». 2 жніўня 2000 года Юрый Марозаў выпусціў яго на замену замест Андрэя Кобелева ў госцевым матчы Кубка Інтэртота супраць англійскага «Брэдфарду» (3:0).

Аршавін у «Зеніце»

З тых часоў згуляў у складзе «Зеніта» 310 афіцыйных матчаў, забіў 71 мяч. Заваяваў з камандай залатую, срэбную і бронзавую медалі чэмпіянату Расіі.

Арсенал[правіць | правіць зыходнік]

За «Арсенал» Аршавін дэбютаваў 21 лютага 2009 года ў хатнім паядынку з «Сандэрлэндам» (0:0). У гэтым матчы Андрэй быў прызнаны наведвальнікамі сайту BBC лепшым іграком.

14 сакавіка 2009 года ў матчы англійскай Прэм'ер-лігі супраць «Блэкберну» на 65-й хвіліне Андрэй забіў свой першы гол за «Арсенал». У першым тайме Аршавін атрымаў пашкоджанне ў выніку сутыкнення з абаронцам «Блэкберну» Андрэ Оерам, з-за чаго ў перапынку яму наклалі восем швоў[10]. Нягледзячы на гэта, Андрэй выйшаў на другі тайм, адкрыў лік сваім галам за «Арсенал» і ізноў быў абраны лепшым іграком матчу па версіі наведвальнікаў інтэрнэт-партала BBC.

21 красавіка 2009 года забіў 4 галы ў госцевым матчы англійскай Прэм'ер-лігі супраць «Ліверпула», аформіўшы тым самым свой першы за кар'еру покер. Выніковы лік матчу 4:4.

Зеніт[правіць | правіць зыходнік]

24 лютага 2012 года за дзве хвіліны да закрыцця трансфернага вакна ў Расіі, Аршавін быў аддадзены ў арэнду ў «Зеніт» да канца сезону 2011—2012 года[11]. 27 чэрвеня 2013 года было афіцыйна абвешчана пра трансфер іграка ў «Зеніт»[12].

Выступы за зборную[правіць | правіць зыходнік]

У зборнай Расіі Аршавін дэбютаваў у 20-гадовым узросце 17 мая 2002 года ў гульні РасіяБеларусь на турніры «Кубак LG» у Маскве, у рамках падрыхтоўкі зборнай Расіі да чэмпіянату свету 2002 года. На працягу наступных двух гадоў ён згуляў за нацыянальную каманду толькі ў двух матчах, у другім з якіх (13 лютага 2003, Румынія — Расія, 2:4) адкрыў лік сваім забітым мячам за зборную. У 2003 годзе Аршавін выступаў у моладзевай зборнай Расіі, згуляў 5 матчаў, забіў 1 гол.

У рамках падрыхтоўкі да чэмпіянату Еўропы 2004 года ў Партугаліі Аршавін згуляў свой чацверты матч за зборную (28 красавіка 2004, Нарвегія — Расія, 3:2), але ў заяўку на турнір уключаны не быў. Пасля Еўра-2004 нападнік «Зеніта» стаў стала выклікацца ў каманду і хутка замацаваўся ў яе асноўным складзе. У 2005 і 2006 гадах Аршавін станавіўся лепшым бамбардзірам зборнай, быў капітан каманды ў 2006—2007 годах. Усяго за зборную Расіі згуляў 41 матч, забіў 15 галоў.

З-за таго, што зборная Расіі не змагла заваяваць права выступу на чэмпіянаце свету 2006 года ў Германіі, першым буйным турнірам, у якім Аршавін змог прыняць удзел у складзе нацыянальнай каманды, стаў чэмпіянат Еўропы 2008 года.

Еўра-2008[правіць | правіць зыходнік]

Аршавін у зборнай

На Еўра-2008 27-гадовы Аршавін быў заяўлены пад нумарам 10. З-за дыскваліфікацыі ён не мог прыняць удзел у першых двух матчах. Упершыню на турніры ён выйшаў на поле ў трэцяй сустрэчы, заключнай у групе, супраць Швецыі. У гэтым матчы зборная Расіі перамагла 2:0, вырашыўшы задачу выхаду ў наступны круг, і паказаў добрую гульню. Андрэй Аршавін быў прызнаны лепшым іграком матчу.

Ён ярка выступіў у чвэрцьфінальным матчы са зборнай Галандыі. У гэтай гульні ён удзельнічаў ва ўсіх трох галах, якія забіла зборная Расіі. Аддаў галявы пас, а трэці гол, які зняў усе пытанні аб пераможцы гэтага чвэрцьфіналу, забіў сам, прыняўшы мяч, укінуты з-за бакавы партнёрам па «Зеніта» Анюковым, добра стукнуў па варотах; мяч злёгку змяніў кірунак руху ад нагі абаронцы, і мінуў паміж нагамі галандскага брамніка ван дэр Сара, што гуляў перадапошні матч за зборную ў кар'еры. Другую гульню запар Аршавін быў прызнаны лепшым іграком матчу і атрымаў захопленыя водгукі заходніх спецыялістаў і журналістаў, а шэраг вядомых еўрапейскіх клубаў, уключаючы іспанскую «Барселону», выказалі жаданне займець Андрэя ў свой склад[13]. Сам жа футбаліст заявіў, што праводзіў і больш добрыя матчы.

У наступным матчы, сталым апошнім для зборнай Расіі на турніры, Аршавін быў у гульні малапрыкметны. Меркаванні спецыялістаў аб чынніках падзяліліся. Адны палічылі, што Аршавін сам не паказаў сваіх лепшых якасцей, другія — што справа была ў высокім узроўні абаронцаў іспанскай зборнай і вялікай увазе, якое яны яму надавалі, а трэція адзначылі, што сярэдняя лінія саступіла іспанцам і не змагла забяспечваць Аршавіна мячом[14].

Па выніках турніру патрапіў у сімвалічную зборную Еўра-2008.

Аршавін падае кутні 30 красавіка 2006 года

Дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Камандныя[правіць | правіць зыходнік]

Асабістыя[правіць | правіць зыходнік]

  • 2004—2006 — віцэ-капітан ФК «Зеніт»
  • 2005—2006 — лепшы бамбардзір ФК «Зеніт»
  • люты—сакавік 2007 — капітан ФК «Зеніт»
  • 2006—2007 — капітан зборнай Расіі
  • З 2 лютага 2009 года — ігрок лонданскага «Арсенала»
  • 2009 — лепшы ігрок «Арсенала» ў сакавіку

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Статыстыка выступаў[правіць | правіць зыходнік]

Клуб Сезон Чэмпіянат Кубак[18] Еўракубкі Усяго
Матчы Галы Перадачы Матчы Галы Перадачы Матчы Галы Перадачы Матчы Галы Перадачы
Зеніт 2000 10 0 1 1 0 0 3 0 0 14 0 1
2001 29 4 8 5 1 2 0 0 0 34 5 10
2002 30 4 7 0 0 0 4 2 5 34 6 14
2003 27 5 10 3 0 2 0 0 0 30 5 10
2004 28 6 8 4 2 1 8 4 1 40 12 10
2005 29 9 9 3 0 0 13 5 3 45 14 12
2006 28 7 13 4 0 1 0 0 0 32 7 14
2007 30 10 13 2 1 4 14 4 10 46 15 27
2008 27 6 8 1 1 0 7 0 1 34 7 9
За ўвесь час 238 51 77 26 5 13 46 15 20 312 71 109
Арсенал 2008/2009 12 6 7 3 0 2 0 0 0 15 6 9
За ўвесь час 12 6 7 3 0 2 0 0 0 15 6 9
Клуб Сезон Матчы Галы Перадачы Матчы Галы Перадачы Матчы Галы Перадачы Матчы Галы Перадачы

Дзяцінства[правіць | правіць зыходнік]

Любоў да футбола Андрэю прывіў бацька, у мінулым нядрэнны ігрок. У дзяцінстве Андрэй, акрамя футбола, захапляўся яшчэ шашкамі і меў па іх юнацкі разрад. Яго настаўнік у секцыі шашак Дому піянераў і школьнікаў Васілеастроўскага раёна ўгаворваў Аршавіна звязаць сваё жыццё з прафесійнай гульнёй у шашкі, у якой ён праракаў свайму вучню вялікую будучыню, але Андрэй упадабаў футбол.[19]

Удзел у палітыцы[правіць | правіць зыходнік]

Прымаў удзел на выбарах 11 сакавіка 2007 года ў якасці кандыдата ў дэпутаты Заканадаўчага сходу Санкт-Пецярбургу ад партыі «Адзіная Расія», у складзе партыйнага спісу дамогся перамогі, аднак пазней адмовіўся ад мандату[20].

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

Жонка Юлія, сын Арцём і дачка Яна[21].

Папярэднік:
Даніэл Карвальё
Футбаліст года ў Расіі
2006
Пераемнік:
Канстанцін Зыранаў
Папярэднік:
Яўген Алдонін
Капітан Зборнай Расіі па футболу
20062008
Пераемнік:
Сяргей Сямак

Зноскі

  1. Шава и национальная гордость великоросса. РИА Новости (24 красавіка 2009 года). Архівавана з першакрыніцы 26 жніўня 2011. Праверана 13 жніўня 2010.
  2. ...И ещё пару слов об Аршавине. rusteam.permian.ru. Архівавана з першакрыніцы 5 жніўня 2012. Праверана 29 ліпеня 2012.
  3. Смена.ру | Новости |Спорт|Шава перерос «Арсенал»?
  4. Известия. Ру: Детский тренер Аршавина: «Андрей редко даёт волю чувствам»
  5. Татьяна Аршавина,мама: я не ломала его дар. rusteam.permian.ru. Архівавана з першакрыніцы 5 жніўня 2012. Праверана 29 ліпеня 2012.
  6. Player Profile Andrey Arshavin (англ.) . Premier League. Праверана 28 жніўня 2010.
  7. Профіль на афіцыйным сайце ФК «Зеніт». Архівавана з першакрыніцы 31 мая 2012. Праверана 21 красавіка 2012.
  8. Профиль на официальном сайте РФПЛ. Архівавана з першакрыніцы 31 мая 2012. Праверана 21 красавіка 2012.
  9. Аршавин будет играть за "Зенит" под 23-м номером, Тимощук - под 44-м
  10. Arshavin 'desperate' to face Hull in FA Cup Аршавін прагне згуляць з «Халам» у Кубку Англіі
  11. За «Зенит» Аршавин заявлен под 29-м номером. championat.com
  12. «Зенит» объявил о возвращении Аршавина. Lenta.ru
  13. «Барселона» зацікаўленая ў паслугах Аршавіна//«Спорт-Экспрэс», 26 чэрвеня 2008 года
  14. Arshavin really is a very special talent Інтэрвію эксперта газеты «The Guardian» па ўсходнееўрапейскім футболе Джонатана Уілсана
  15. Аршавін стаў ганаровым грамадзянінам акругі «Пятроўская»
  16. Загад аб прысваенні спартыўнага звання «Заслужаны майстар спорту Расіі»
  17. Сайт МУС
  18. Таксама лічацца матчы ў Суперкубку
  19. Андрэй Аршавін. Акцёр, мадэльер і барацьбіт за справядлівасць
  20. Вярбіцкая і Аршавін не пайдуць у парламент
  21. Афіцыйны сайт Андрэя Аршавіна

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]