Вялікая Маравія

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Вялікая Маравія
VIII стагоддзе – 907



Great moravia svatopluk.png
Сталіца Мікульчыцы
Пераемнасць
Аварскі каганат
Венгрыя
Княства Чэхія
Царква часоў Вялікамараўскай дзяржавы ў Копчанах (Славакія)

Вялікая Маравія, Вялікамараўская дзяржава (лац.: Moravia Magna; 833907) — дзяржава заходніх славян у басейне Сярэдняга Дуная, узніклая ў канцы 8 — пачатку 9 ст. і дасягнулая росквіту ў 860880 гадах, калі яна ахоплівала тэрыторыю сучаснай Маравіі, Славакіі, Чэхіі, Лужыцы, Паноніі, магчыма, Малой Польшчы і часткі славенскіх земляў.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Дзяржава заснаваная князем Маймірам І. У 833 годзе Маймір пачынае вайну супраць Прыбны ў Нітры у выніку ў 836 годзе Маймір далучыў да сваіх тэрыторыяў суседняе Нітранскае княства.[1]
Пасля смерці Майміра І у 846 франкійскі кароль Людовік Нямецкі лічачы Маравію обласцю сваяго ўплыву садзіць на трон Расціслава, пляменніка Майміра, што выхоўваўся пры ўсходнефранкійскім двары. Расціслаў імкнецца пазбавіцца апякунства і ў 853 дапамог франкійскім мяцежнікам, чым развязаў вайну Маравіі з Франкійскім Каралеўствам. У 855 франкійскія варваліся ў Маравію і абрабавалі большую яе частку. Для таго каб узмацніцца Расіслаў пайшоў на кантакт з візантыйскім імператарам Міхаілам. У 864 Людвік зноў урываецца ў Маравію і прымушае прызнаць залежнасць ад Франкаў.[2]

У 874 пасля шэрага войнаў паміж франкамі і Маравіей паміж Людовікам ІІ і Святаполкам ІІ быў заключана Фархайімскі мір. Святаполк прысягнуў Людовіку на вернасць, але фактычна застаўся незалежным. Пры Святаполке Маравія дасягнула найбольшага магуцтва і пашырэння тэрыторый: у яе склад уваходзіла Запдная Славакія, Чэхія, сербскія плямены па раке Сала, лужыцкія сербы, сілезсктя плямёны, вісляне Кракаўскай зямлі, славяне Панноніі.

Заняпад Маравіі прыходзіцца на 895-907 у гэтыя годы адбываецца міжусобная вайна братоў Майміра ІІ і Святаполкам, што моцна аслабіла Маравію. З 902-906 Маравію рабуюць венгры. Як мяркуецца браты Святаполк і Маймір загінулі у бойке пры Прэсбурге.

Хрысціянізацыя[правіць | правіць зыходнік]

Першая місіянерская дзейнасць на тэрыторыі Маравіі датуецца 831 годам, калі ў Регенсбурге хрысціліся некалькі мараўскіх князёў, у 845 14 чэшскіх князёў разам з іх дружынамі. Але місіанерская дзейнасць тых дзесяцігоддзяў была шчыльна звязана з умацаваннем франкскага палітычнага ўплыву, і, зразумеў гэта, Расціслаў прыняў меры да стварэння ўласнага кліру. У 863 пляменнік і спадкаемца Майміра Расціслаў запрашае ў Вялікую Маравію з Візантыі місіянераў-асветнікаў Кірыла і Мяфодзія для пашырэння хрысціянскага веравучэння на славянскай мове. У 880годзе выйшла папская була з дазваленнем пісмовасці створанай Кірылам, і з прыказам славіць Хрыста, а таксама чытаць евангеле на славянскай мове.[3]

Зноскі

  1. История южных и западных славян. Т.!. Средние века и новое время: Учебник. МГУ 2001. С 245
  2. История южных и западных славян. Т.!. Средние века и новое время: Учебник. МГУ 2001. С. 247
  3. История южных и западных славян. Т.!. Средние века и новое время: Учебник. МГУ 2001. С. 257

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Глядзіце таксама[правіць | правіць зыходнік]