Вялікая Маравія
| Вялікая Маравія |
||||
|
||||
|---|---|---|---|---|
 |
||||
| Сталіца | Мікульчыцы | |||
| Пераемнасць | ||||
| ← Аварскі каганат Венгрыя → Княства Чэхія → |
||||
Вялікая Маравія, Вялікамараўская дзяржава (лац.: Moravia Magna; 833 — 907) — дзяржава заходніх славян у басейне Сярэдняга Дуная, узніклая ў канцы 8 — пачатку 9 ст. і дасягнулая росквіту ў 860—880 гадах, калі яна ахоплівала тэрыторыю сучаснай Маравіі, Славакіі, Чэхіі, Лужыцы, Паноніі, магчыма, Малой Польшчы і часткі славенскіх земляў.
Змест |
Гісторыя [правіць]
Дзяржава заснаваная князем Маймірам І. У 833 годзе Маймір пачынае вайну супраць Прыбны ў Нітры у выніку ў 836 годзе Маймір далучыў да сваіх тэрыторыяў суседняе Нітранскае княства.[1]
Пасля смерці Майміра І у 846 франкійскі кароль Людовік Нямецкі лічачы Маравію обласцю сваяго ўплыву садзіць на трон Расціслава, пляменніка Майміра, што выхоўваўся пры ўсходнефранкійскім двары. Расціслаў імкнецца пазбавіцца апякунства і ў 853 дапамог франкійскім мяцежнікам, чым развязаў вайну Маравіі з Франкійскім Каралеўствам. У 855 франкійскія варваліся ў Маравію і абрабавалі большую яе частку. Для таго каб узмацніцца Расіслаў пайшоў на кантакт з візантыйскім імператарам Міхаілам. У 864 Людвік зноў урываецца ў Маравію і прымушае прызнаць залежнасць ад Франкаў.[2]
У 874 пасля шэрага войнаў паміж франкамі і Маравіей паміж Людовікам ІІ і Святаполкам ІІ быў заключана Фархайімскі мір. Святаполк прысягнуў Людовіку на вернасць, але фактычна застаўся незалежным. Пры Святаполке Маравія дасягнула найбольшага магуцтва і пашырэння тэрыторый: у яе склад уваходзіла Запдная Славакія, Чэхія, сербскія плямены па раке Сала, лужыцкія сербы, сілезсктя плямёны, вісляне Кракаўскай зямлі, славяне Панноніі.
Заняпад Маравіі прыходзіцца на 895-907 у гэтыя годы адбываецца міжусобная вайна братоў Майміра ІІ і Святаполкам, што моцна аслабіла Маравію. З 902-906 Маравію рабуюць венгры. Як мяркуецца браты Святаполк і Маймір загінулі у бойке пры Прэсбурге.
Хрысціянізацыя [правіць]
Першая місіянерская дзейнасць на тэрыторыі Маравіі датуецца 831 годам, калі ў Регенсбурге хрысціліся некалькі мараўскіх князёў, у 845 14 чэшскіх князёў разам з іх дружынамі. Але місіанерская дзейнасць тых дзесяцігоддзяў была шчыльна звязана з умацаваннем франкскага палітычнага ўплыву, і, зразумеў гэта, Расціслаў прыняў меры да стварэння ўласнага кліру. У 863 пляменнік і спадкаемца Майміра Расціслаў запрашае ў Вялікую Маравію з Візантыі місіянераў-асветнікаў Кірыла і Мяфодзія для пашырэння хрысціянскага веравучэння на славянскай мове. У 880годзе выйшла папская була з дазваленнем пісмовасці створанай Кірылам, і з прыказам славіць Хрыста, а таксама чытаць евангеле на славянскай мове.[3]
Зноскі
Спасылкі [правіць]
На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Вялікая Маравія
