Андрэй Гаштольд
| Андрэй Гаштольд | |
|---|---|
 | |
| Нараджэнне | 1342 |
| Смерць |
не раней за 1404 |
| Род | Гаштольды |
| Бацька | Гаштольд[1] |
| Жонка | NN Бучацкая[d] |
| Дзеці | Ян Гаштольд[2], Талівойша Гаштольд[d][2], Пётр Гаштольд[d][2] і мерк. Н з Гаштольдаў[d][3][4] |
| Грамадзянства | |
Андрэй Гаштольд (? — пасля 1404) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
[правіць | правіць зыходнік]Імаверна, сын Гаштольда[5]. Такім чынам, Андрэй фактычна пачынальнік роду Гаштольдаў, які пазней прыняў герб «Габданк».
Староста віленскі ў 1387 годзе і крэўскі ў 1398—1401 гадах[5]. Адзін з найбольш уплывовых радных паноў[6].
Удзельнічаў у падпісанні Салінскага дагавора 1398, Віленскага акта уніі ВКЛ з Польшчай 1401, Рацёнжскага дагавора 1404[5].
Імаверна, валодаў маёнткам Геранёны (пазней Мураваныя Геранёны), які стаў рэзідэнцыяй роду[6].
Сям’я
[правіць | правіць зыходнік]У шлюбе з дачкой Міхаіла Адванца з Бучача, заснавальніка роду Бучацкіх, меў сына Яна (Івашку). Таксама меў сыноў Талівойша, Пятра (у 1440 намеснік слонімскі)[5] і дачку, жонку пана Яна Даўгірда[6].
| Якуб | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Талівойш | Юрый | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Гаштольд | Андрэй | Пётр | Ян | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Войцех | Альбрэхт | Станіслаў | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Марцін | Альжбета | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Ян | Юрый | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Марыя | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Аляксандра | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Зноскі
- ↑ Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада — 2 — Смаленск: 2014. — С. 228. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4
- ↑ а б в Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада — 2 — Смаленск: 2014. — С. 228, 229. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4
- ↑ Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада — 2 — Смаленск: 2014. — С. 228, 244. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4
- ↑ Budzisz W. Spadkobiercy wojewody wileńskiego Dowgirda // Rocznik Lituanistyczny — Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk, 2016. — Т. 2. — С. 25. — ISSN 2450-8454; 2450-8446 — doi:10.12775/RL.2016.2.02
- ↑ а б в г Валерый Пазднякоў. Гаштольды // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; маст. З. Э. Герасімовіч. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — 688 с. — ISBN 985-11-0314-4 (т. 1), ISBN 985-11-0315-2.
- ↑ а б в Нарбут А. Гаштольды // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 2: Беліцк — Гімн / Рэдкал.: Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн. : БелЭн, 1994. — 537 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85700-142-0.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Валерый Пазднякоў. Гаштольды // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; маст. З. Э. Герасімовіч. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — 688 с. — ISBN 985-11-0314-4 (т. 1), ISBN 985-11-0315-2.
- Нарбут А. Гаштольды // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 2: Беліцк — Гімн / Рэдкал.: Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн. : БелЭн, 1994. — 537 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85700-142-0.