Перайсці да зместу

Артур Васілевіч Слабашэвіч

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Футбол
Артур Слабашэвіч
Поўнае імя Артур Васілевіч Слабашэвіч
Нарадзіўся 9 лютага 1989(1989-02-09)[1] (37 гадоў)
Грамадзянства  Беларусь
Рост 176 см
Вага 77 кг[3]
Пазіцыя абаронца
Клубная кар’ера[* 1]
2005—2007 Беларусь Зорка-БДУ (Мінск) 30 (1)
2008—2010 Чэхія Банік (Мост)
2008 →  Чэхія Градзец-Кралавэ
2010 Беларусь Ведрыч-97 (Рэчыца) 10 (0)
2011 Беларусь Зорка-БДУ (Мінск) 15 (4)
2011—2013 Беларусь Смалявічы-СТІ 74 (5)
2014 Беларусь Іслач (Мінскі раён) 17 (1)
2015 Беларусь Славія (Мазыр) 23 (0)
2016 Беларусь Віцебск 13 (0)
2016—2019 Беларусь Іслач (Мінскі раён) 69 (4)
2019—2020 Беларусь Нёман (Гродна) 38 (0)
2021 Беларусь Дынама (Брэст) 27 (0)
2022 Беларусь Белшына (Бабруйск) 25 (1)
  1. ↑ Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 7 ліпеня 2023.

Артур Слабашэвіч (нар. 9 лютага 1989, Мінск) — беларускі футбаліст, абаронца.

Клубная кар’ера

[правіць | правіць зыходнік]

Пачынаў кар’еру ў мінскай «Зорцы-БДУ». У сезоне 2007 замацаваўся ў асноўным складзе клуба.

У лютым 2008 года стаў іграком чэшскага клуба «Мост»[4]. Вярнуўся ў Беларусь улетку 2010 года, стаў выступаць за рэчыцкі «Ведрыч-97», а пазней вярнуўся ў «Зорку-БДУ».

Улетку 2011 года разам з партнёрамі па камандзе Паўлам Грачышкам, Яраславам Шкурко і Дзянісам Трапашкам перайшоў у клуб «Смалявічы», які ўзначаліў вядомы беларускі трэнер Юрый Пунтус. На наступны год разам з гэтым клубам атрымаў перамогу ў Другой лізе. У сезоне 2013 выступаў з «Смалявічы-СТІ» ў Першай лізе. Па заканчэнні сезона знаходзіўся на праглядзе ў брэсцкім «Дынама», але ў выніку ў сакавіку 2014 года перайшоў у «Іслач»[5].

Са студзеня 2015 года знаходзіўся на праглядзе ў мазырскай «Славіі»[6], якую на той момант узначальваў Пунтус. У выніку ў сакавіку падпісаў кантракт з клубам[7]. У складзе «Славіі» замацаваўся на пазіцыі левага абаронцы.

У лютым 2016 года прыбыў у стан «Віцебска» і па выніках прагляду ў сакавіку падпісаў кантракт[8]. Пачынаў сезон асноўным абаронцам, але потым страціў месца ў складзе. У ліпені 2016 года разарваў кантракт з «Віцебскам»[9] і неўзабаве зноў стаў іграком «Іслачы»[10]. Здолеў замацавацца ў складзе «Іслачы», гуляў звычайна на пазіцыі левага абаронцы, але часам выкарыстоўваўся ў паўабароне. У студзені 2017 года падоўжыў кантракт з клубам[11]. У красавіку 2017 года гуляў за дубль, але хутка вярнуўся ў асноўны склад каманды.

У студзені 2019 года падоўжыў пагадненне з «Іслаччу»[12], аднак у новым сезоне стаў атрымоўваць менш часу на полі, часцей выхадзіў на замену ў канцы сустрэчы. У ліпені 2019 года кантракт з абаронцам быў разарваны[13], і неўзабаве ён стаў іграком гродзенскага «Нёмана»[14]. У складзе гродзенскай каманды трывала выступаў у стартавым складзе. У студзені 2021 года пакінуў «Нёман»[15].

У лютым 2021 года стаў трэніравацца з брэсцкім «Дынама» і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам[16]. Замацаваўся ў стартавым складзе каманды.

У пачатку 2022 года некаторы час падтрымліваў форму з гродзенскім «Нёманам», а пазней далучыўся да бабруйскай «Белшыны» і ў сакавіку афіцыйна папоўніў склад клуба[17]. У сезоне 2022 рэгулярна гуляў у асноўным складзе бабруйчан. У пачатку 2023 года некаторы час трэніраваўся з камандай, аднак у выніку не трапіў у заяўку «Белшыны» на сезон і пакінуў клуб.

Статыстыка выступленняў

[правіць | правіць зыходнік]
Сезон Дывізіён Клуб Краіна Матчы Галы
2005дубльЗорка-БДУБеларусь10
2006Д2Зорка-БДУБеларусь40
2007Д2Зорка-БДУБеларусь261
2010 (2)Д2Ведрыч-97Беларусь103
2011 (1)Д3Зорка-БДУБеларусь154
2011 (2)Д3СмалявічыБеларусь153
2012Д3Смалявічы-СТІБеларусь332
2013Д2Смалявічы-СТІБеларусь260
2014Д2ІслачБеларусь171
2015Д1СлавіяБеларусь230
2016 (1)Д1ВіцебскБеларусь130
2016 (2)Д1ІслачБеларусь140
2017Д1ІслачБеларусь202
2018Д1ІслачБеларусь272
2019 (1)Д1ІслачБеларусь80
2019 (2)Д1НёманБеларусь140
2020Д1НёманБеларусь240
2021Д1ДынамаБеларусь270
2022Д1БелшынаБеларусь251

Грамадзянская пазіцыя

[правіць | правіць зыходнік]

Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі[18].