Белавочка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Белавочка
Ballerus sapa.JPG
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Ballerus sapa (Pallas, 1814)

Арэал

выява

Ахоўны статус
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  639434
NCBI  155073
EOL  225843

Белавочка, таксама Сапа[1] (мясцовыя назвы кляпец, глазар, лупар, лац. Ballerus sapa) — рыба сямейства карпавых.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Даўжыня да 41 см см, вага да 0,8 кг. Цела белавочкі — сціснутае з бакоў, больш выцягнута ў даўжыню, чым у роднаснага ёй ляшча. Афарбоўка серабрыста-шэрая, плаўнікі шэраватыя, з цёмнымі бакамі. Вынутая з вады хутка губляе серабрыстае адценне. Рыла тоўстае, тупое, уздутае. Вочы вялікія (да 30 працэнтаў ад даўжыні галавы) з бела-срэбранай афарбоўкай. Анальны плаўнік доўгі. Ніжняя лопасць хваставога плаўніка даўжэй верхняй.

Экалогія і лад жыцця[правіць | правіць зыходнік]

Сілкуецца рознымі воднымі арганізмамі. Моладзь інтэнсіўна спажывае планктон, пазней рацыён узбагачаецца знойдзенымі на дне беспазваночнымі, дробнымі ракамі, лічынкамі насякомых і г. д.

Палавога пасапявання дасягае ў 4-5 гадоў пры даўжыні цела 18-22 см. Нерастуецца пры тэмпературы вады 10,5-12 градусаў, часцей за ўсё ў другой палове красавіка на поймавых перакатах.

Максімальны ўзрост 7-8 гадоў.

Арэал[правіць | правіць зыходнік]

Белавочка — тыповая рачная рыба, распаўсюджаная ў басейнах рэк, што ўліваюцца з поўначы ў Чорнае мора. Стварае мясцовыя формы ў рэках Каспійскага і Аральскага мора. Тыповая форма таксама сустракаецца ў р. Волхаў у басейне Балтыйскага мора.

На Беларусі сустракаецца толькі ў басейне Дняпра і яго прытокаў (Прыпяці, Сажа, Бярэзіны). На поўначы даходзіць да Оршы. Пазбягае верхніх і халаднаватых участкаў рэк, азёр і поймавых вадаёмаў.

Зноскі

  1. Напісанне Белавочка, Сапа ў адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах., Т.2. Мн., 1996, С.381