Віторыа дэ Сіка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Віторыа дэ Сіка
італ.: Vittorio De Sica
Vittorio De Sica (1962).jpg
Дата нараджэння 7 ліпеня 1901(1901-07-07)[1][2][…]
Месца нараджэння
Дата смерці 13 лістапада 1974(1974-11-13)[1][5][…] (73 гады)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Жонка Giuditta Rissone[d] і María Mercader[d]
Дзеці Christian De Sica[d], Manuel De Sica[d], Vicky Lagos[d] і Emi De Sica[d]
Прафесія кінарэжысёр, сцэнарыст, тэатральны акцёр, кінаакцёр, акцёр, выканаўчы прадзюсар, кінапрадзюсар
Кірунак неарэалізм[d]
Узнагароды

Golden Globe Award for Best Foreign Language Film[d] (1961, 1949)

Залаты мядзведзь[d]

Blue Ribbon Awards for Best Foreign Film[d]

Бодыль (прэмія)

Прэмія «Давід дзі Данатэла» за лепшую мужчынскую ролю[d]

David di Donatello for Best Director[d]

Q21235046?

Nastro d'Argento for Best Director[d]

прэмія «Сярэбраная стужка» за лепшую мужчынскую ролю[d]

Nastro d'Argento for Best Screenplay[d]

Jussi Awards[d]

Kansas City Film Critics Circle Awards 1972[d]

Kinema Junpo[d]

Leopard for Best Direction[d]

National Board of Review Award for Best Director[d]

San Francisco International Film Festival[d]

Залатая пальмавая галіна

Прэмія Нацыянальнага савета кінакрытыкаў ЗША за найлепшы фільм[d]

IMDb ID 0001120
Commons-logo.svg Віторыа дэ Сіка на ВікіСховішчы

Віторыа Даменіка Станіслаа Гаэтана Сарана Дэ Сіка (італ.: Vittorio Domenico Stanislao Gaetano Sorano De Sica, 7 ліпеня 1901 — 13 лістапада 1974) — італьянскі рэжысёр і акцёр, адна з ключавых фігур італьянскага неарэалізму.

Чатыры фільмы рэжысёра былі ўдастоены прэміі «Оскар»: «Шуша» і «Выкрадальнікі веласіпедаў» атрымалі ганаровыя прэміі («Шуша» ў 1947 годзе стала першым замежным фільмам, які атрымаў «Оскар»), а «Учора, сёння, заўтра» і «Сад Фінці-Канціні» — прэміі за лепшы замежны фільм. Як акцёр Дэ Сіка таксама быў намінаваны на «Оскар» за лепшую мужчынскую ролю другога плана за амерыканскі фільм 1957 «Бывай, зброя!», але прэмія тады дасталася Рэду Батансу за фільм «Саёнара».

Фільмы рэжысёра былі адзначаны і іншымі значнымі ўзнагародамі — «Залатая пальмавая галіна» Канскага кінафестывалю («Цуд у Мілане»), «Давід дзі Данатэла» («Сад Фінці-Канціні»), «Залаты мядзведзь» Берлінскага кінафестывалю («Сад Фінці-Канціні») і многія іншыя. У 1956 годзе Дэ Сіка як акцёр стаў першым лаўрэатам італьянскай нацыянальнай кінапрэміі «Давід дзі Данатэла» за лепшую мужчынскую ролю ў фільме Дзіна Рызі «Хлеб, каханне і…».

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых даных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 Vittorio De Sica // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Vittorio De Sica // Find a Grave — 1995. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Де Сика Витторио // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  5. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118677942 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 17 кастрычніка 2015.
  6. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118677942 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 30 снежня 2014.
  7. LIBRIS — 2013. Праверана 24 жніўня 2018.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]