Гектор Берліёз

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Гектар Берліёз)
Перайсці да: рух, знайсці
Гектор Берліёз
Hector Berlioz
Berlioz Petit BNF Gallica-crop.jpg
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння

11 снежня 1803(1803-12-11)[1][2][3][4]

Месца нараджэння

La Côte-Saint-André[d]

Дата смерці

8 сакавіка 1869(1869-03-08)[1][2][4] (65 гадоў)

Месца смерці

Парыж, Сена[d], Францыя[1]

Месца пахавання

Могілкі Манмартр[d]

Краіна

Flag of France.svg Францыя

Альма-матар

Вышэйшая нацыянальная кансерваторыя музыкі і танца[d]

Прафесіі

кампазітар, журналіст, дырыжор, пісьменнік, аўтабіёграф, музычны крытык, лібрэтыст, віртуоз, бібліятэкар

Інструменты

гітара

Узнагароды
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку
Партрэт Гектора Берліёза пэндзлю Курбэ

Гекто́р Луі́ Берліё́з (фр.: Hector Berlioz) (11 снежня 1803 — 8 сакавіка 1869) — французскі кампазітар, дырыжор, музычны пісьменнік. Сябра Інстытута Францыі (1856). Берліёз шырока вядомы дзякуючы сваім кампазіцыям «Фантастычная сімфонія» і «Рэквіем». Берліёз зрабіў важкі ўнёсак у сучаснае аркестральнае мастацтва, асабліва дзякуючы свайму «Grand traité d'instrumentation et d'orchestration modernes». Ён распрацаваў аркестравыя партыі для некаторых са сваіх прац, якія выкарыстоўваліся ў якасці вядучай мелодыі, а таксама правёў некалькі канцэртаў з аркестрам, які складаўся з больш за тысячу музыкантаў[5]. Гектар таксама напісаў каля 50 песен. Ён значна паўплываў на далейшае развіццё рамантызму, асабліва на такіх кампазітараў, то як Рыхард Вагнер, Мікалай Рымскі-Корсакаў, Франц Ліст, Рыхард Штраус, Густаў Малер і многіх іншых[6].

Асноўныя творы[правіць | правіць зыходнік]

Сімфоніі[правіць | правіць зыходнік]

Уверцюры[правіць | правіць зыходнік]

  • Таемныя суддзі H 23d (1826)
  • Уэверлі H 26 (1826/8)
  • Бура (паводле Шэкспіра, з хорам) H 52 (1830)
  • Кароль Лір Op.4, H 53 (1831)
  • Роб Рой H 54 (1831)
  • Бенвенута Чэліні H 76b (1838)
  • Рымскі карнавал Op.9, H 95 (1844)
  • Карсар Op.21, H 101 (1846/51)
  • Беатрычэ і Бенедыкт H 138 (1860/2)

Канцэртныя творы[правіць | правіць зыходнік]

  • Rêverie et caprice — для скрыпкі з аркестрам Op. 8, H 88 (1841)
  • Марш да апошняй сцэны Гамлета H 103 (1844)
  • Марш траянцаў H 133b (1864)

Вакальныя творы[правіць | правіць зыходнік]

  • Летнія ночы Op.7, H 81

Кантаты[правіць | правіць зыходнік]

  • Грэчаская рэвалюцыя (2-е розныя версіі) H 21a, H 21b (1825/6, 1833)
  • Смерць Афея H 25 (1827)
  • Эрмінія H 29 (1828)
  • Клеапатра H 36 (1829)
  • Смерць Сарданапала H 50 (захаваўся толькі невялікі фрагмент) (1830)
  • 5 мая Op.6, H 74 (1831/5)
  • Эрыгона (захаваўся толькі фрагмент) H 77 (1835/38)
  • Hymne à la France H 97 (1844)
  • Chant des chemins de fer H 110 (1846)
  • L'Impériale Op.26, H 129 (1854)
  • Le Temple universel Op.28, H 137 (1861)

Оперы[правіць | правіць зыходнік]

Харавыя творы[правіць | правіць зыходнік]

  • Messe Solennelle H 20 1824
  • Рэквіем Op. 5, H 75 (Grande Messe des morts, 1837)
  • Te Deum Op. 22, H 118 1848/9
  • Араторыя Дзяцінства Хрыста Op. 25, H 130 (L'enfance du Christ, 1853/4)

Музычныя фрагменты[правіць | правіць зыходнік]

Уверцюра да оперы Беатрыс і Бенедыкт



Праблемы з праслухоўваннем? Дапамога.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118509675 // общий нормативный контроль — 2012—2016.
  2. 2,0 2,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011.
  3. Louis Hector Berlioz ministère de la Culture.
  4. 4,0 4,1 Hector Berlioz — 1834.
  5. Classic FM. Classic FM.
  6. Blas Matamoros — «Hector Berlioz: Un genio Francés», essay edited by Grupo Santillana and La Nación, Buenos Aires, 2004

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]