Звычайны вожык

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Звычайны вожык
Erinaceus europaeus LC0119.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Erinaceus europaeus Linnaeus, 1758

Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на ВікіСховішчы
ITIS   633540
NCBI   9365
EOL   13995149

Звыча́йны во́жык, або еўрапе́йскі во́жык (Erinaceus europaeus) — млекакормячае сямейства вожыкавых. Лацінская назва звычайнага вожыка — Erinaceus — паходзіць ад слова ericius, што ў перакладзе азначае «калючы бар'ер».

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Звычайны вожык — жывёла невялікіх памераў. Даўжыня яго цела складае 20—30 см, хваста — каля 3 см, маса цела — 700—800 г. Вушы адносна невялікія (звычайна менш 3,5 см). Пыса выцягнутая. Нос у жывёльнага востры і пастаянна вільготны. У звычайных вожыкаў, якія жывуць на Кіпры, вушы больш буйныя. На верхняй сківіцы ў вожыкаў 20 дробных вострых зубоў, а на ніжняй — 16. Верхнія разцы шырока расстаўленыя, пакідаючы месца для прыкусу ніжняга разца. Галава адносна буйная. На верхняй частцы лапаў па 5 пальцаў з вострымі кіпцюрамі. Заднія канечнасці больш доўгія, чым пярэднія. Іглы ў звычайнага вожыка кароткія, не больш за 3 см. На спіне, баках і галаве іголкі дасягаюць у даўжыню 2 см. Унутры яны полыя, напоўненыя паветрам. Растуць іголкі з такой жа хуткасцю, як і валасы. Паміж іголкамі размяшчаюцца тонкія, доўгія, вельмі рэдкія валасы. Галава і чэрава пакрытыя грубаватымі і звычайна цёмнаафарбаванымі валасамі. У дарослых вожыкаў звычайна 5—6 тысяч іголак, у больш маладых асобін — каля 3 тысяч.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Шырока распаўсюджаны ў Еўропе (у т.л. Беларусі), Малой Азіі, Заходняй Сібіры, паўночным захадзе Казахстана, Амурскай вобласці, паўночным і паўночна-ўсходнім Кітаі.

Селіцца ў лясах, на высечках, у пасевах сельскагаспадарчых культур, на агародах, у садах, поймах рэк.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Жыве па адным або парамі. Гнёзды на зямлі, часам у норах.

Начная жывёла. Корміцца насякомымі, жабамі, яшчаркамі, змеямі, мышападобнымі грызунамі, сакаўнымі пладамі і ягадамі.

Зіму праводзіць у спячцы, прачынаецца ў красавіку. Нованароджаныя вожыкі трапляюцца ўсё лета. У прыплодзе 3—8 дзіцянят.

Утрыманне ў няволі[правіць | правіць зыходнік]

Добра пераносіць няволю.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Вожык звычайны // Беларуская ССР: Кароткая энцыклапедыя. Т. 2. — Мн.: БелСЭ. 1979.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]