Краснапёрка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Краснапёрка
Scardinius erythrophthalmus у Будапешцкім Акеанарыуме.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Scardinius erythrophthalmus (Linnaeus, 1758)

Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS   163613
NCBI   58319
EOL   222141

Краснапёрка (Scardinius erythrophthalmus) — від прэснаводных рыб сямейства карпавыя. Народныя назвы: чырванапёрка, краснавочка, чарноха, чэрмнуха, чарналюга і інш.[1][2]

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Цела (даўжыня да 20—35 см, маса да 300—1000 г) высокае, серабрыстае, у буйных асобін залацістае. Спінка цёмна-карычневая або цёмна-зялёная. Вочы аранжавыя, з ярка-чырвонай плямай у верхняй частцы. Брушка за брушнымі плаўнікамі пляскатае, мае выразны кіль, укрыты луской. Рот касы, павернуты ўверх. Парныя і анальны плаўнікі ярка-чырвоныя (адсюль ыазва).

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Шырока распаўсюджаны ў вадаёмах Еўропы і Сярэдняй Азіі. Жыве ў рэках, азёрах, вадасховішчах. Трымаецца ў прыбярэжнай зоне азёр, залівах рэк і іншых месцах багатай воднай расліннасцю з павольным цячэннем. У большай колькасці сустракаецца ў паўднёвых рэгіёнах, у вадасховішчах, у вадаёмах-ахаладжальніках электрастанцый. Ва ўсіх вадаёмах краснапёрка пазбягае адкрытых месцаў і хуткага цячэння[2]. Зімуе ў ямах.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Актыўная днём. Корміцца воднымі раслінамі і беспазваночнымі жывёламі, ікрою малюскаў, лічынкамі насякомых, моладзь — зоапланктонам.

Расце павольна. Полавая спеласць настае на 3—4-м годзе пры даўжыні каля 10 см. Нераст парцыённы (нрасавік—чэрвень) пры тэмпературы вады 15—18°С, найчасцей на застойных і заіленых мясцінах. Плоднасць больш як 200 тыс. ікрынак.

Промысел[правіць | правіць зыходнік]

Прамысловае значэнне невялікае.

Зноскі

  1. Краснапёрка, таксама народныя назвы ў адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах., Т.8. Мн., 1999, С.458
  2. 2,0 2,1 Рыбы: Попул. энцикл. справочник / Белорус. Сов. Энцикл., Ин-т зоологии АН БССР; Под ред. П. И. Жукова — М.: БелСЭ, 1989. — С. 109—112. — 311 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-85700-016-5.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]