Нафан (прарок)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Прарок Нафан выкрывае Давіда. Парыжскі псалтыр

Нафан (іўр.: נָתָן «дараваны [Богам]», грэч.: Νάθαν; прыбл. 1000 гадоў да Нараджэння Хрыстова) — прарок у часы валадарства Давыда і Саламона. Паводле біблейскіх летапісаў — кніг «Параліпаменон», Нафан вёў гістарычныя запісы аб справах цароў Давыда і Саламона. Разам з іншымі запісамі яны паслужылі крыніцай і асновай для складання кніг «Царствы». Паводле Бібліі, Нафан прымаў непасрэдны ўдзел у справе наладжвання богаслужэння ў старажытных яўрэяў, якое было заснавана яшчэ Майсеем, але атрымала асаблівае ўпарадкаванне ў часы валадарства Давыда і Саламона.[1]

Зноскі

  1. Скарына Ф. Творы:… С. 146.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]