Паскаральнік зараджаных часціц

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Від на паскаральны цэнтр Fermilab, ЗША. Тэватрон (кальцо на заднім плане) і кальцо-інжэктар

Паскаральнік зараджаных часціц — клас прылад для атрымання зараджаных часціц (элементарных часціц, іонаў) высокіх энергій. Сучасныя паскаральнікі, часам, з'яўляюцца велізарнымі дарагімі комплексамі, якія не можа дазволіць сабе нават буйная дзяржава. Да прыкладу, Вялікі адронны калайдар у ЦЕРН уяўляе сабой кальцо даўжынёй амаль 27 кіламетраў.

У аснове працы паскаральніка закладзена ўзаемадзеянне зараджаных часціц з электрычным і магнітным палямі. Электрычнае поле здольна напроста здзяйсняць працу над часціцай, гэта значыць павялічваць яе энергію. Магнітнае ж поле, ствараючы сілу Лорэнца, толькі адхіляе часціцу, не змяняючы яе энергіі, і задае арбіту, па якой рухаюцца часціцы.

Канструктыўна паскаральнікі можна прынцыпова падзяліць на дзве вялікія групы. Гэта лінейныя паскаральнікі, дзе пучок часціц аднакратна праходзіць паскаральныя прамежкі, і цыклічныя паскаральнікі, у якіх пучкі рухаюцца па замкнутых крывых (напрыклад, акружнасцям), праходзячы паскаральныя прамежкі па некалькі разоў. Можна таксама класіфікаваць паскаральнікі па прызначэнні: калайдары, крыніцы нейтронаў, бустары, крыніцы сінхратроннага выпраменьвання, устаноўкі для тэрапіі рака, прамысловыя паскаральнікі.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Ананьев Л. М., Воробьёв А. А., Горбунов В. И. Индукционный ускоритель электронов — бетатрон. Госатомиздат, 1961.
  • Коломенский Д. Д., Лебедев А. Н. Теория циклических ускорителей. М.: Физматгиз, 1962.
  • A.Chao, M.Tigner, Handbook of Accelerator Physics and Engineering, 1999.

Шаблон:Тыпы паскаральнікаў зараджаных часціц