Пазітрон

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Пазітрон
сімвал

маса

9,1093826(16)×10−31кг,
0,510998910(13) МэВ/c2

антычасціца

электрон

класы

ферміён, лептон

квантавыя лікі
электрычны зарад

+1

спін

1/2

ізатапічны спін

0

барыённы лік

0

дзіўнасць

0

чароўнасць

0

Іншыя ўласцівасці і звесткі
час жыцця

∞ (не меней 4,6×1026 гадоў)

каналы распаду

склад часціцы

Пазітро́н (ад лац.: positivus — дадатны + (элек)трон) — дадатна зараджаная элементарная часціца, антычасціца электрона. Абазначаецца e+, β+ або e.

Мае аднолькавыя з электронам масу і спін, а магнітны момант і электрычны зарад роўныя па модулі і процілеглыя па знаку.

Пазітрон мае спін, роўны 12 (ферміён), адносіцца да лептонаў, удзельнічае ў электрамагнітным, слабым і гравітацыйным узаемадзеяннях.

Існаванне пазітрона тэарэтычна вынікае з ураўнення Дзірака, эксперыментальна адкрыты К. Д. Андэрсанам (1932) у касмічных прамянях і стаў першым прыкладам антычасціц.

Пры пэўных умовах утварае з электронам вадародападобную сістэму (гл. пазітроній).

Узнікае пры ўзаемаператварэннях свабодных элементарных часціц, напрыклад, пры распадах мюонаў, а таксама пры бэта-распадзе некаторых ізатопаў.

Прадказаныя Дзіракам і эксперыментальна назіраныя працэсы анігіляцыі і нараджэння пар (пазітрон — электрон) былі першымі доказамі ўзаемапераўтварэнняў элементарных часціц, на аснове якіх распрацаваны метады нараджэння новых элементарных часціц у накапляльных кольцах паскаральнікаў.

Пазітроны выкарыстоўваецца пры даследаваннях размеркавання скарасцей электронаў праводнасці, дэфектаў крышталічнай рашоткі, кінетыкі некаторых хімічных рэакцый і іншага.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]