Паўлюк Багрым

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Паўлюк Багрым
Pauliuk Bagrim Cover Belarus 2012.jpg
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння:

2 (14) лістапада 1812(1812-11-14)

Месца нараджэння:

Крошын, Навагрудскі павет, Гродзенская губерня, Літоўскае генерал-губернатарства, Расійская імперыя

Дата смерці:

1891(1891)

Месца смерці:

Крошын, Навагрудскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя

Пахаванне:

Крошын

Грамадзянства:

Romanov Flag.svg Расійская імперыя

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

паэт, каваль

Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Подпіс Паўлюка Багрыма
Люстра працы П. Багрыма

Паўлю́к Багры́м (2 (14) лістапада 1812, в. Крошын Навагрудскага павета Гродзенскай губерні, цяпер Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — каля 1891, в. Крошын) — беларускі паэт.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся ў пачатковай парафіяльнай школе, фундатарам якой быў ксёндз В. Магнушэўскі. Пазнаёміўся з вальнадумнай паэзіяй; пачаў пісаць сам. У сувязі з сялянскімі хваляваннямі 1828 г. у Крошыне і за распаўсюджанне верша «Бунт хлопаў» (варыянт «Рабункаў мужыкоў» Я. Баршчэўскага) прыцягваўся да следства. Паўлюк Багрым, як і яго бацька, быў кавалём. У рамястве дасягнуў мастацкіх вяршыняў, пра што сведчыць зробленая ім каваная жырандоля, якая і сёння захоўваецца ў Крошынскім касцёле. Пахаваны на мясцовых могілках.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Ад літаратурнай спадчыны паэта захаваўся толькі адзін верш «Зайграй, зайграй, хлопча малы…», які стаў хрэстаматыйным для беларускай літаратуры. Упершыню гэты верш апублікаваў у сваіх успамінах навагрудскі адвакат І. Яцкоўскі[1].

На думку Р. ЗямкевічаМ. Гарэцкага) П. Багрыму належала і аўтарства ананімнага верша антыпрыгоннага духу «Гутарка Данілы з Сцяпанам»[2].

Даследчык гісторыі беларускай літаратуры Ігар Запрудскі даказвае, што верш «Зайграй, зайграй, хлопча малы…» быў напісаны Юльянам Ляскоўскім. Такім чынам, магчыма, што Паўлюк Багрым — літаратурная містыфікацыя[3].

К. Жураўскі збіраў успаміны і дакументы пра паэта, зрабіў фотакопіі адпаведных дакументаў.

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

Музей народнага мастацтва і рамёстваў імя П. Багрыма ў аграгарадку Крошын

У 1985 годзе ў Крошыне адкрыты музей народнага мастацтва і рамёстваў імя Паўлюка Багрыма.

Зноскі

  1. Powieść czasu mojego, czyli Przygody litewskie. Londyn, 1854; Выд. 2-е: Poznań, 1858.
  2. Апублікаваны ўпершыню ў М. Федароўскага: Lud bialoruski na Rusi Litewskiej, III [1903], 14-18. Пд.: Карский Е. Ф. Белоруссы. Т.3, кн.3. Художественная литература на народном языке. Петроград, 1922. У выданні: Белорусы: В 3 т. Т.3, кн. 2. Очерки словесности белорусского племени . — Мн. : БелЭн, 2007. — 704 с. С.233—661. ISBN 978-985-11-0387-0 С. 302, 323, 324.
  3. Запрудскі І. М. Пытанне атрыбуцыі, паэтыка і эстэтыка верша «Зайграй, зайграй, хлопча малы…» // Запрудскі І. М. Нарысы гісторыі беларускай літаратуры ХІХ ст. — Мн.: БДУ, 2003. — С. 5-48.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Александровіч С. Слядамі легенды // Александровіч С. Тут зямля такая. Мн., 1974.
  • Бас І. Паўлюк Багрым // Полымя. 1955. № 3.
  • БП, т. 1.
  • Запрудскі І. М. Пытанне атрыбуцыі, паэтыка і эстэтыка верша «Зайграй, зайграй, хлопча малы…» // Запрудскі І. М. Нарысы гісторыі беларускай літаратуры ХІХ ст. — Мн.: БДУ, 2003. — С. 5-48.
  • Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794—1991. Энц. даведнік. У 10 т. — Т. 1. — Мн:, 2003. ISBN 985-6374-04-9.
  • Паўлюк Багрым. Мн., 1994.
  • Станкевіч А. Магнушэўскі. Паўлюк Багрым. Баброўскі: (Да вытокаў беларускага адраджэння). Вільня, 1937.
  • ЭГБ, т. 1.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]