П’ер Карнель

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з П'ер Карнель)
Перайсці да: рух, знайсці
П’ер Карнель
фр.: Pierre Corneille
Pierre Corneille 2.jpg
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння:

6 чэрвеня 1606(1606-06-06)[1][2][3]

Месца нараджэння:

Руан[4]

Дата смерці:

1 кастрычніка 1684(1684-10-01)[1][2][3] (78 гадоў)

Месца смерці:

Парыж, Каралеўства Францыя[d][4]

Пахаванне:

Saint-Roch[d]

Грамадзянства:

Flag of France.svg Францыя

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

пісьменнік

Гады творчасці:

Памылка Lua у Модуль:Wikidata/date на радку 411: attempt to concatenate global 'nowLabel' (a nil value).

Жанр:

паэзія

Мова твораў:

французская мова[5]

Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку

П'ер Карнель (фр.: Pierre Corneille; 6 чэрвеня 1606, Руан, Францыя — 1 кастрычніка 1684, Парыж) — французскі драматург, «бацька французскай трагедыі», адзін з творцаў класіцызму ў французскай літаратуры.

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Сын адваката; дзяцінства правёў у вёсцы, навучаўся ў езуіцкай школе, затым вывучаў права і атрымаў месца пракурора, замала, аднак, цікавячыся службовай кар'ерай. Творчасць Карнеля адлюстроўвала супольную барацьбу ў перыяд станаўлення абсалютызму.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Літаратурную дзейнасць пачаў з вершаў (зборнік «Паэтычная сумесь», 1632). Першая спроба ў жанры камедыі — «Меліта» (паст. 1629), у жанры трагедыі — «Медэя» (паст. 1635). Пасля пастаноўкі трагедыі «Сід» (1637), якая прадзманстравала складанасць духоўнага свету чалавека, прыярытэт розуму, свядомасці і стала ўзорным творам класіцызму, эталонам прыгожага ў французскай культуры, драматурга пачалі называць «Вялікі Карнель». Аўтар трагедый «першай манеры» («Гарацый», паст. 1640; «Цына», паст. 1640— 41; «Паліеўкт», паст. 1641—42), для якіх характэрны раўнавага асабістага і грамадзянскага, агульначалавечага і патрыятычнага, вытрыманасць у эстэтычных законах класіцызму. У трагедыях «другой манеры» («Радагуна», паст. 1644—45; «Іраклій», паст. 1646; «Нікамед», паст. 1651; «Пертарыт», паст. 1651) акцэнт зроблены на асабістым пачатку, больш складанай стала інтрыга, з'явіўся матыў антаганістычнасці інтарэсаў асобы і дзяржавы, узмацніўся момант ірацыянальнасці, што сведчыла пра ўплыў барока. Трагедыям «трэцяй манеры» («Эдып», паст. 1659; «Серторый», паст. 1662; «Сафанісба», паст. 1663; «Атон», паст. 1664; «Атыла»; паст. 1667; «Ціт і Берэніка», паст. 1670) уласцівы рэзкі крэн у бок дзяржаўнага, ператварэнне героя ў «функцыю» грамадства, што і абумовіла заняпад творчасці П. Карнеля і правал трагедыі «Сурэна» (паст. 1674).

Зноскі

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011.
  2. 2,0 2,1 Encyclopædia Britannica
  3. 3,0 3,1 (unspecified title)
  4. 4,0 4,1 Корнель Пьер // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1973. — Т. 13 : Конда — Кун. — С. 188–189.
  5. 5,0 5,1 http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb11897704j

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Сініла Г. Карнель // БЭ ў 18 т. Т. 8. Мн., 1999.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]