ФК Пары Сен-Жэрмен

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Пары Сен-Жэрмен
Поўная назва Paris Saint-Germain Football Club
Заснаваны 12 жніўня 1970
Горад Парыж, Францыя
Стадыён Парк-дэ-Прэнс
Умяшчальнасць: 48 713
Уладальнік Qatar Investment Authority[d]
Прэзідэнт Насер аль-Хелаіфі[d]
Галоўны трэнер
Чэмпіянат Ліга 1
2018/19 1 месца
Сайт Афіцыйны сайт
Форма
Асноўная
форма
Форма
Гасцявая
форма
Форма
Рэзервовая
форма

«Пары Сен-Жэрмен» (фр.: Paris Saint-Germain) — французскі футбольны клуб з горада Парыж. Заснаваны ў 1970 годзе. Васьміразовы чэмпіён Францыі (1986, 1994, 2013, 2014, 2015, 2016, 2018, 2019), дванацаціразовы ўладальнік Кубка Францыі, васьміразовы ўладальнік Кубка французскай лігі і дзевяціразовы ўладальнік Суперкубка Францыі. Уладальнік Кубка ўладальнікаў кубкаў (1996).

У 1991 годзе клуб быў набыты каналам французскага тэлебачання — Canal+, але з прычыны аддзялення спартыўнага падраздзялення, у 2006 годзе ПСЖ быў набыты дзвюма інвестыцыйнымі фондамі: «Калонія Кэпітал» з ЗША, «Батлер Капіталь» з Францыі і амерыканскім банкам — «Морган Стэнлі». 30 чэрвеня 2009 года «Калонія Кэпітал» выкупіў частку «Морган Стэнлі» і стаў акцыянерам, які валодае большай часткай акцый.

31 мая 2011 года фонд «Катар Спорт Інвестментс» выкупіў 70 % акцый «ПСЖ». Катарцам прыйшлося паўгады весці перамовы аб угодзе, уключаючы атрыманне ўхвалення дзейнага прэзідэнта Францыі.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Першыя гады[правіць | правіць зыходнік]

Крызіс сталічнага футбола ў Францыі прывёў гарадскія ўлады і шэраг уплывовых энтузіястаў да думкі аб стварэнні новага футбольнага клуба ў Парыжы, на змену некалі прыстойным камандам «Расінг» і «Стад Франсэ». Лёсавызначальнае рашэнне было прынята 20 мая 1970 года, і ўжо 12 жніўня таго ж года адбылося зліццё адмыслова створанага клуба «Парыж» з камандай «Стад Сен-Жэрмен» (фр.: Stade Saint-Germain) з прыгараду Парыжа. «Стад Сен-Жэрмен», які існаваў аж з 1904 года, у той год выйшаў з трэцяга французскага дывізіёна ў другі. Новы футбольны клуб «Пары Сен-Жэрмен» узначалілі Гі Крэсан і П’ер-Эцьен Гюё. Па выніках сезона 1970/71 ПСЖ з першай жа спробы выйшаў у вышэйшы дывізіён разам з «Манака» і «Лілем». Аднак справы ў эліце ў «Пары Сен-Жэрмен» пайшлі не зусім удала. У сезоне 1971/72 клуб заняў 16 месца, прычым да канца сезона рушыла ўслед фінансавы крызіс і звязаныя з ёй рознагалоссі ў кіраўніцтве, якія прывялі да хуткага падзелу клуба на «Парыж» і «Пары Сен-Жэрмен». Вось толькі «Парыж» застаўся ў вышэйшым дывізіёне, а ПСЖ стаў аматарскай камандай, і быў адпраўлены назад у трэці дывізіён. Ізноў клуб адразу падняўся вышэй, а ў наступным сезоне 197/74 дайшоў да 1/4 фіналу Кубка Францыі, паралельна выканаўшы асноўную задачу: «ПСЖ» вярнуўся ў эліту і больш яе ніколі не пакідае. Хоць у далейшым тройчы паўставала сітуацыя пагрозы вылету.

1974—1978[правіць | правіць зыходнік]

Клуб паступова набіраў магутнасць. Аднак правальваліся спробы па запрашэнні вядомых футбалістаў. Так знакаміты Пеле не гарэў жаданнем гуляць за еўрапейскі клуб, «Барселона» не адпусціла ў Парыж Ёхана Кройфа, а асабісты фінансавы апетыт Франца Бекенбаўэра астудзіў цікавасць да яго з боку парыжскага кіраўніцтва. Перыяд запомніўся з’яўленнем у камандзе шэрагу па-сапраўднаму гістарычных для клуба ігракоў. У 1974 годзе з «Седана» быў набыты алжырац Мустафа Далеб, які правёў у клубе наступныя дзесяць гадоў, і такім жа стажам з ім можа пацягацца толькі дамарослы ігрок Эрык Рэно. З 1975 года на поле з’яўляецца выхаванец клуба, абаронца Жан-Марк Піларжэ, чый лёс будзе звязаны з роднай камандай рэкордныя чатырнацаць гадоў — да 1989 года. Ветэран «Бенфікі» партугалец Умберту Каэлью правёў у складзе парыжанаў два сезоны, пакуль яго не змяніў у 1977 годзе такі ж вопытны ігрок апорнай зоны «Сент-Эцьена» Жан-Мішэль Лярке. Тады ж, у 1977 годзе, з «Рэймса» быў набыты аргенцінскі нападаючы Карлас Арманда Б’янкі. Паўфінал Кубка Францыі 1975 парыжане прайгралі. Нічога больш прыкметнага ў плане спартыўных дасягненняў з імі на той момант не здарылася. Скандал з падвойнымі квіткамі на стадыён сканчаецца пакараннем у двухгадовую забарону на ўдзел у еўрапейскіх кубкавых турнірах, і вымушанай зменай уладальніка прэзідэнцкага крэсла. Даніэль Эштэр сышоў у адстаўку, і са студзеня 1978 года «Пары Сен-Жэрмен» на цэлых 13 гадоў узначаліў Франсіс Барэлі.

Дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Склад[правіць | правіць зыходнік]

Станам на жнівень 2019 года.

Пазіцыя Імя Год нараджэння
2 Бразілія Аб Тыягу Сілва Капітан каманды 1984
3 Францыя Аб Прэснель Кімпембэ 1995
4 Германія Аб Тыла Керэр 1996
5 Бразілія Аб Маркіньюс 1994
6 Італія ПА Марка Вераці 1992
7 Францыя Нап Кіліян Мбапэ 1998
8 Аргенціна ПА Леандра Парэдэс 1994
9 Уругвай Нап Эдынсан Кавані 1987
10 Бразілія Нап Неймар 1992
11 Аргенціна ПА Анхель Дзі Марыя 1988
12 Бельгія Аб Тама Мёнье 1991
14 Іспанія Аб Хуан Бернат 1993
16 Францыя Бр Альфонс Арэала 1993
17 Камерун Нап Эрык Шупо-Матынг 1989
19 Іспанія ПА Пабла Сарабія 1992
Пазіцыя Імя Год нараджэння
20 Францыя Аб Левен Кюрзава 1992
21 Іспанія ПА Андэр Эрэра 1989
22 Францыя Аб Абду Дыяло 1996
23 Германія ПА Юліян Дракслер 1993
25 Нідэрланды Аб Мітчэл Бакер 2000
27 Сенегал ПА Ідрыса Гее 1989
30 Польшча Бр Марцін Булка 1999
31 Францыя Аб Колен Дагба 1998
33 Францыя Аб Лаік Мбэ Со 2001
34 Францыя Аб Стэнлі Н’Сокі 1999
37 Францыя Нап Кевен Рыман 1991
Францыя Аб Алек Жаржэн 1998
Іспанія Нап Хесэ 1993
Францыя Нап Самюэль Эсэндэ 1998

Зноскі

  1. Transfermarkt — 2000. Праверана 10 сакавіка 2019.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]