Церуха

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Вёска
Церуха
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Першае згадванне
Насельніцтва
783 чалавекі (2004)
Часавы пояс
Тэлефонны код
23(2)
Паштовы індэкс
247003
Аўтамабільны код
3
Церуха на карце Беларусі ±
Церуха (Беларусь)
Церуха
Церуха (Гомельская вобласць)
Церуха

Церуха́[1] (трансліт.: Cierucha, руск.: Терюха) — вёска ў прыгараднай зоне, на рацэ Церуха́[2], за 21 км на поўдзень ад Гомеля, 3 км ад чыгуначнай станцыі Цяруха, на аўтадарозе Гомель — Чарнігаў. Цэнтр сельсавета.

Інфраструктура[правіць | правіць зыходнік]

Сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, медыцынская амбулаторыя, аддзяленне сувязі, кафэ, крама, комплексны прыёмны пункт. Каля вёскі кемпінг для аўтатурыстаў (зачынены), мужчынскі манастыр і дом для састарэлых.

Славутасці[правіць | правіць зыходнік]

  • Мемарыяльная дошка на доме ў якім жыў з 1951 па 1997 год І. Шамякін

Вуліцы[правіць | правіць зыходнік]

  • Валогіна
  • Кааператыўная
  • Чырвонаармейская
  • Новая
  • Перамогі
  • Пушкіна
  • Савецкая
  • Стаханаўская

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

  • 1773 — 20 двароў.
  • 1798 — 178 жыхароў.
  • 1816 — 47 двароў, 217 жыхароў.
  • 1834 — 54 двары, 460 жыхароў.
  • 1885 — 112 двароў, 669 жыхароў.
  • 1897 — 147 двароў, 894 жыхары (паводле перапісу).
  • 1909 — 182 двары, 1174 жыхары.
  • 1926 — 239 двароў.
  • 1959 — 834 жыхары (паводле перапісу).
  • 2003 — 272 двары, 809 жыхароў[2].
  • 2004 — 270 двароў, 783 жыхары.

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

  • Васіль Ермакоў (1845—1922) — член-карэспандэнт Пецярбургскай Акадэміі навук, з 1899 г. — заслужаны прафесар

Памятныя мясціны[правіць | правіць зыходнік]

  • Брацкая магіла савецкіх воінаў і ахвяр фашызму[2].

Зноскі

  1. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4 (DJVU).
  2. 2,0 2,1 2,2 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 17: Хвінявічы — Шчытні / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 2003. — Т. 17. — С. 107. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0279-2.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]