Эжэн Гільвік

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Эжэн Гільвік
Eugène Guillevic
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння: 5 жніўня 1907(1907-08-05)[1][2][3]
Месца нараджэння:
Дата смерці: 19 сакавіка 1997(1997-03-19)[1][2][3] (89 гадоў)
Месца смерці:
Грамадзянства:
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці: паэт, пісьменнік
Валодае мовамі: французская мова[2]
Дэбют: 1939
Узнагароды:
Подпіс: SignatureGuillevic.jpg
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку

Эжэн Гільвік (фр.: Eugène Guillevic; 5 жніўня 1907, Карнак, Марбіян, Брэтань — 19 сакавіка 1997, Парыж) — французскі паэт.

Друкаваўся з 1939 года, дэбютаваў вершамі ў памяць загінулых рэспубліканцаў Іспаніі. Член Французскай кампартыі (з 1942, адышоў ад партыйнай дзейнасці ў 1980 годзе). Удзельнічаў у руху Супраціву і падпольны друк часоў вайны. У 1945—1947 гг. працаваў у апараце міністраў-камуністаў у часовым ўрадзе Францыі. У 1951 годзе выходзяць зборнікі «Прага жыцця», «Смак свету». Перакладаў з рускай і ўкраінскай (вершы Тараса Шаўчэнкі выходзілі ў яго перакладзе асобным выданнем). Лаўрэат буйных літаратурных прэмій: Вялікі Залаты арол (1973), прэміі Французскай Акадэміі (1976) і інш. Прэзідэнт Акадэміі Малармэ.

Творы[правіць | правіць зыходнік]

  • «З зямлі і вады» (1942)
  • «Заломы» (1947),
  • «Выканаўчы ліст» (1947)
  • «Дасягаць» (1949)
  • «Смак свету» (1951)
  • «Зямля для шчасця» (1952)
  • «Карнак» (1961)
  • «Сфера» (1963)
  • «Разам» (1966)
  • «Засечкі» (1971)
  • «Пратока. Паэмы.» (1979)
  • «Іншыя» (1980).
  • «Пракладка трасы» (1987).


Зноскі

  1. 1,0 1,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118719386 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 4 мая 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. 3,0 3,1 Eugène Guillevic // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Гильвик Эжен // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Daix P., Guillevic, P., 1954;
  • Lacôte R., Guillevic, «Les Lettres françaises», 1961, 9-15 févr., № 862.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]