Эліа Вітарыні

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Эліа Вітарыні
Elio Vittorini
Дата нараджэння:

23 ліпеня 1908({{padleft:1908|4|0}}-{{padleft:7|2|0}}-{{padleft:23|2|0}})

Месца нараджэння:

Сіракуза, Каралеўства Італія

Дата смерці:

12 лютага 1966({{padleft:1966|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:12|2|0}}) (57 гадоў)

Месца смерці:

Мілан, Італьянская Рэспубліка

Род дзейнасці:

празаік, літаратурны крытык

Эліа Вітарыні (італ.: Elio Vittorini; 23 ліпеня 1908, Сіракуза — 12 лютага 1966, Мілан) — італьянскі пісьменнік-самавук, перакладчык.

Нарадзіўся ў Сіракузе. У дзяцінстве разам з бацькам-чыгуначнікам вандраваў па Сіцыліі. Пасля заканчэння сярэдняй школы без жадання наведваў бухгалтарскую школу, пакуль, пасля некалькіх уцёкаў з дому, у 1924 годзе не з'ехаў з Сіцыліі.

Некаторы час працаваў рахункаводам на будаўнічым прадпрыемстве ў Венецыі Джуліі, а пасля пераехаў у Фларэнцыю, дзе працаваў карэктарам у газеце «Nazione».

У гэты час пачаў пісаць артыкулы і празаічныя творы, якія дасылаў Курцыа Малапартэ, а той друкаваў у часопісе «Conquista dello Stato».

У 1927 годзе ў «La Fiera Letteraria» публікуе першы значны празаічны твор «Ritratto di re Gianpiero» («Партрэт караля Джанп'ера»).

У 19331934 гадах у выдавецтве «Solaria» па частках выходзіць раман «Чырвоны гваздзік», які праз фашысцкую цэнзуру мог выйсці цалкам толькі ў 1948 годзе.

У 1934 годзе з прычыны атручання волавам быў вымушаны пакінуць сваю працу карэктара і зарабляў на жыццё перакладамі з англійскай (вядомыя яго пераклады Фолкнера, По, Лоўрэнса).

У 1938—1939 гадах выходзіць па частках у часопісе «Letteratura» раман «Conversazione in Sicilia» («Размова на Сіцыліі»), які быў выдадзены адной кнігай у 1941 годзе.

У 1939 годзе Вітарыні пераязджае ў Мілан, дзе займаецца выданнем серыі «La Corona» і з'яўляецца куратарам анталогіі амерыканскай літаратуры, якая праз фашысцкую цэнзуру была выдадзеная толькі ў 1942 годзе.

У 1942 годзе пісьменнік збліжаецца з падпольнай камуністычнай партыяй і актыўна ўдзельнічае ў супраціве.

У 1945 годзе засноўвае часопіс «Il Politecnico», прысвечаны сучаснай культуры, а таксама публікуе раман «Uomini e no» («Людзі і нелюдзі»).

У апошнія гады жыцця працуе кансультантам у вядомым выдавецтве «Einaudi». Памёр у Мілане ў 1966 годзе.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • «Conversazione in Sicilia» («Размова на Сіцыліі»)
  • «Uomini e no» («Людзі і нелюдзі»)
  • «Il garofano rosso» («Чырвоны гваздзік»)
  • «Erica e suoi fratelli» («Эрыка і яе браты»)
  • «Le donne dі Messina» («Жанчыны Месіны»)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Addamo S., Vittorini e la narrativa siciliana contemporanea, Caltanisseta — Roma, [1962];
  • Salinari C., Preludio e fine del realismo in Italia, Napoli, 1967;
  • Calvino I., Vittorini. Progettazione e letteratura. Mil., 1968;
  • Heiney D., Three Italian novelists. Moravia, Pavese, Vittorini, Ann Arbor, [1968].