Яўген Данілавіч Буглоў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Яўген Данілавіч Буглоў
Дата нараджэння 29 кастрычніка 1924(1924-10-29) (94 гады)
Месца нараджэння Стрыжанёва, Лёзненскі раён, Віцебская акруга, Flag of the Byelorussian Soviet Socialist Republic.svg Беларуская ССР, Flag of the Soviet Union.svg СССР
Род дзейнасці урач
Навуковая сфера паталагічная фізіялогія
Месца працы Беларускі НДІ гематалогіі і пералівання крыві
Навуковая ступень доктар медыцынскіх навук
Альма-матар
Узнагароды і прэміі
Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга Ордэн Айчыннай вайны I ступені
Медаль «Ветэран працы»

Яўген Данілавіч Бугло́ў (29 кастрычніка 1924) — вучоны ў галіне паталагічнай фізіялогіі, доктар медыцынскіх навук (1972).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў вёсцы Стыжанёва Лёзненскага раёна Віцебскай акругі (Віцебскай вобласці). У час Вялікай Айчыннай вайны — удзельнік баёў на 1-м Прыбалтыйскім фронце, быў цяжка паранены пры вызваленні Рыгі[1]. Пасля дэмабілізацыі ў 1946 годзе паступіў на вучобу ў Віцебскі медыцынскі інстытут, які скончыў у 1951 годзе і быў накіраваны ў аспірантуру на кафедру паталагічнай фізіялогіі Першага Ленінградскага медыцынскага інстытута імя І. І. Паўлава. У 1955 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «О функциональной связи желудочно-кишечного тракта и печени в норме и патологии»[2]. З 1955 г. у Беларускім навукова-даследчым інстытуце гематалогіі і пералівання крыві — старшы навуковы супрацоўнік, кіраўнік патафізіялагічнага аддзела, у 1974—1988 гг. дырэктар інстытута і галоўны гематолаг БССР. У 1971 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Стабилизация донорской крови с помощью волокнистого углеводного сорбента — фосфата целлюлозы»[2]. З 1989 года асістэнт кафедры патафізіялогіі Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута.

Навуковая і грамадская дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Я. Д. Буглову належаць навуковыя працы па функцыянальных сувязях страўнікава-кішэчнага тракту і печані, стабілізацыі донарскай крыві з дапамогай фасфатаў цэлюлозы. Аўтар больш за 253 апублікаваных прац, у тым ліку 2 манаграфіі[2]. Мае 11 аўтарскіх пасведчанняў[2]. Распрацоўка «Новый способ стабилизации крови» абаронена аўтарскім пасведчаннем і патэнтамі Англіі, ЗША, Германіі, Францыі, Швецыі, Японіі[2].

Быў членам Вучонага савета Міністэрства аховы здароўя БССР і іншых вучоных саветаў, членам рэдакцыйнага савета часопіса «Гематология и трансфузиология», членам Праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства гематолагаў і трансфузіёлагаў, старшынёй праўлення Рэспубліканскага навуковага таварыства гематолагаў і трансфузіёлагаў[2].

Узнагароды і прэміі[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.