Базіліка Святога Паўла за гарадскімі сценамі

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Q10 s Paolo ciborio di Arnolfo 1000788.JPG

Базіліка Святога Паўла за гарадскімі сценамі (італ.: Basilica di San Paolo fuori le Mura; Сан-Паала-фуоры-ле-Мура) — адна з чатырох вялікіх, або папскіх, базілік Рыма (разам з саборам св. Пятра, саборам св. Іаана Латэранскага і базілікай Санта-Марыя-Маджорэ). У адрозненне ад усіх астатніх размешчана за Аўрэліянавымі сценамі, у паўднёвай частцы Вечнага горада. У 1980 г. ўнесена ў Спіс сусветнай спадчыны.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Закладзена імператарам Канстанцінам на месцы меркаванага пахавання св. Паўла (у 2006 г. археолагі абвясцілі, што знайшлі яго саркафаг пад храмам). У 386 г. Феадосій I палічыў тую царкву невялікай і пачаў будаўніцтва вялікага храма. Будаўніцтва скончылася у часы папы Льва I. Паэт Прудэнцый апеў яе прыгажосць для імператара Ганорыя.

Папа Рыгор Вялікі заняўся разнастайнымі паляпшэннямі храмавай архітэктуры; пры ім побач з саборам ўжо дзейнічалі два манастыры, мужчынскі і жаночы. У IX стагоддзі ўсю акругу разрабавалі сарацыны, што прымусіла папу Яна VIII умацаваць рэлігійны комплекс, які быў вылучаны ў асобны горад пад назвай Джаваніполі.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Annuario Pontificio per l'anno 1974, Vatikanstadt 1974

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Каардынаты: 41°51′31″ пн. ш. 12°28′38″ у. д. / 41.858611° пн. ш. 12.477222° у. д. (G) (O) (Я)