Джаакіна Расіні
З пляцоўкі Вікіпедыя.
Джаакіна РАСІНІ (італ.: Gioacchino Rossini; 2 лютага 1792 — 13 лістапада 1868), адзіны з найбольш значных і ўплыоўчых оперных кампазітараў ХІХ сагоддзя. Абодвы яго бацькі прафесійна займаліся музычнай кар’ерай. Ягоная маці была опернай спявачкай у Ферарры, Балоньі і Трыесце, яго бацька быў вулічным трубачом у Пезара і граў на горне і разнастайных оперных аркестрах.
Пасля атрымання навуцы гульні на клавесіне, навучанню ў вакалы, ён у дзесяцігадовым веку ўжо быў гатовы як артыст і акампаніятар і пачаў зарабляць грошы ў качёлах і тэатрах. У 1806 г. ён паступіў у Музычны Ліцэй Балоньі дзе ён вывучаў музычную тэорыю і віяланчэль. Чатыры гады пасля ён стаў выпускніком Ліцэя і працягнуў сваю кар’еру як кампазітар для опер.
Першая опера Рассіні была прэзентавана публіцы як аднаактавая камедыя “La Cambiale di matrimonio” (“Шлюбавы конт”) у Венецыі ў 1810 г.. Паміж 1811 і 1814 гг., 12 новых опер Рассіні з’явіліся ў Венецыі, Мілане, Рыме і Балоньі. Найбольш папулярная з іх была "La Pietra del paragone” (Мілан, 1812), “Tancredi” (Венецыя, 1813) і "L'Italiana in Algeri” (“Італьянка ў Альгіерах”; Венецыя, 1813), працыя, якія стварылі імя Рассіні не толькі ў Італіі, але па ўсёй Еўропе.
У 1815, заняў пасаду музычнага дырэктара ў “Teatro San Carlo” і “Teatro del Fondo” ў Неапалі. У наступны год ён злажыў яго найлепшую вядомую оперу “Il Barbiere di Siviglia” (“Барбары ў Севіллі”; Рым). Іншыя значныя оперы былі пастаўленыя ў некалькі наступных год: “Otello” (Неапаль, 1816), “La Cenerentola” (“Папялюшка”; Рым, 1817), “La Gazza ladra” (“Красці сарокаў”; Мілан, 1817) і “La Donna del lago” (“Жанчына ля возера”; Неапаль, 1819). Апошняя опера, створанная ў Італіі стала “Семіраміда” (Венецыя, 1823).
У 1824 г., Рассіні прымае кіраванне Італьянскім Тэатрам у Парыжы. Яго першыя дзве оперы на па-французску “Le Siege de Corinthe” (“Аблога Карынфу”; 1826) і “Moise” (1827), дзе выпраўляліся больш раннія Італьянскія працы. Ён стварыў цудоўныя оперы “Le Comte Ory” (1828) і гранд опера "Guillaume Tell” (“Вільгельм Тэлл”, 1829), сталіся зваротным пунктам у гісторыі рамантычнай оперы.
"Guillaume Tell” сталася 39-й ды апошняй яго працай, хоць ён жыў яшчэ 39 год. Ён напісаў дзве важныя рэлігійныя працы, “Stabat Mater” (1842) і “Petite Messe solennelle” (“Кароткая урачыстая Імша”, 1842), а таксама шматлікія мелодыі для фортэпіяно і группы мелодый пад назовам "Peches de vieillesse” (“Гукі сталага веку”). З 1837 па 1855 ён жыў у Італіі, пасля пераехаў у Парыж, дзе правёў рэшты свайго жыцця.
[правіць] Бібліяграфія
Stendhal (Marie Henri Beyle), Life of Rossini, trans. and annotated by Richard N. Coe, rev. ed. (1970); Toye, Francis, Rossini (1934; repr. 1963); Weinstock, Herbert, Rossini: A Biography (1968).
