Кольцы Нептуна

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Схема спадарожнікаў і кольцаў Нептуна

Кальцавая сістэма Нептуна значна меней істотная, чым, напрыклад, у Сатурна. У сістэму кольцаў Нептуна ўваходзіць 5 кампанентаў.

Састаў[правіць | правіць зыходнік]

Кольцы могуць складацца з ледзяных часціц, пакрытых сілікатамі, ці заснаваным на вугляродзе матэрыялам, — найбольш верагодна, гэта ён надае ім чырванаватае адценне[1].

Характарыстыкі кольцаў[правіць | правіць зыходнік]

Адносна вузкае, самае вонкавае, размешчанае ў 63 000 км ад цэнтра планеты — кольца Адамса; кольца Левер'е на аддаленні ў 53 000 км ад цэнтра і шырэйшае; больш слабое кольца Гале на адлегласці ў 42 000 км. Кольца Араго размешчана на адлегласці ў 57 000 км. Ад вонкавых межаў кольца Левер'е да ўнутраных межаў кольца Араго размяшчаецца шырокае кольца Ласел[2].

Открытие и исследование[правіць | правіць зыходнік]

Кольцы Нептуна, знятыя «Вояджэрам-2»

Першае кольца Нептуна было выяўлена ў 1968 годзе камандай астраномаў на чале з Эдвардам Гайненам[3][4]. Але пазней лічылася, што гэта кольца магло быць няпоўным, дэфектным[5]. Такое меркаванне ўзяло верх пасля назірання за пакрыццём кольцамі зоркі ў 1984 годзе, калі кольцы зацямнілі зорку падчас яе ўваходу ў цень, а не па выхадзе з яе[6]. Выявы «Вояджэра-2» ад 1989 гады вырашылі гэту праблему, паколькі было выяўлена яшчэ некалькі слабых кольцаў, але з досыць масіўнай структурай[7]. Прычына гэтага так і не высветлена дагэтуль, але гэта магло адбыцца з-за гравітацыйнага ўзаемадзеяння з маленькімі спадарожнікамі на арбіце паблізу ад кольцаў[8]. Найбольш аддаленае кольца Адамс, як зараз вядома, утрымлівае 5 «дужак» пад назвай: «Адвага», «Liberté», «Egalité 1», «Egalité 2», і «Fraternité» (Свабода, роўнасць 1, роўнасць 2 і братэрства)[9]. Існаванне гэтых дуг было цяжка растлумачыць, таму што законы механікі прадказваюць, што яны павінны былі б за досыць кароткі момант часу злучыцца ў аднароднае кольца. Лічылася, што ў такім становішчы дугі ўтрымлівае гравітацыйны ўплыў спадарожніка Нептуна — Галатэі, якая абарачаецца вакол Нептуна блізка ад ад унутранай мяжы кольца Адамса[10][11]. Аднак новыя даследаванні паказваюць, што ўплыў гравітацыі Галатэі недастатковы для таго, каб утрымліваць матэрыял кольцаў у тым становішчы, у якім ён знаходзіцца цяпер. Назіраемыя вынікі можна растлумачыць прысутнасцю яшчэ аднаго спадарожніка Нептуна, які можа мець досыць малы памер (да 6 км), і з прычыны гэтага можа быць яшчэ не адкрыты[12]. Назіранні з паверхні Зямлі, апублікаваныя ў 2005 годзе, паказалі, што кольцы Нептуна нашмат больш нясталыя, чым лічылася раней. Выявы, атрыманыя абсерваторыяй Кек (Гавайскія астравы) у 2002 і 2003 годзе, паказваюць значныя змены ў параўнанні з выявамі «Вояджэра-2». У прыватнасці, здаецца, што дуга «Liberte» можа знікнуць усяго праз стагоддзе[13].

Зноскі

  1. Cruikshank (1996): 703—804
  2. Blue, Jennifer Nomenclature Ring and Ring Gap Nomenclature. Gazetteer of Planetary. USGS (December 8, 2004). Праверана 28 лютага 2008.
  3. Wilford, John N.. Data Shows 2 Rings Circling Neptune , The New York Times (June 10, 1982). Праверана 29 лютага 2008.
  4. Guinan, E. F.; Harris, C. C.; Maloney, F. P. (1982). "Evidence for a Ring System of Neptune". Bulletin of the American Astronomical Society 14: 658. http://adsabs.harvard.edu/abs/1982BAAS...14..658G. Retrieved on 2008-02-28. 
  5. Goldreich, P.; Tremaine, S.; Borderies, N. E. F. (1986). "Towards a theory for Neptune’s arc rings". Astronomical Journal 92: 490—494. doi:10.1086/114178. http://articles.adsabs.harvard.edu/abs/1986AJ.....92..490G. Retrieved on 2008-02-28. 
  6. Nicholson, P. D. et al. (1990). "Five Stellar Occultations by Neptune: Further Observations of Ring Arcs". Icarus 87: 1. doi:10.1016/0019-1035(90)90020-A. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?bibcode=1990Icar...87....1N&db_key=AST&data_type=HTML&format=&high=444b66a47d28395. Retrieved on 2007-12-16. 
  7. Missions to Neptune. The Planetary Society (2007). Праверана 11 кастрычніка 2007.
  8. Wilford, John Noble. Scientists Puzzled by Unusual Neptune Rings , Hubble News Desk (December 15, 1989). Праверана 29 лютага 2008.
  9. Cox, Arthur N. (2001). Allen’s Astrophysical Quantities. Springer. ISBN 0-387-98746-0. 
  10. Munsell, Kirk; Smith, Harman; Harvey, Samantha. Planets: Neptune: Rings. Solar System Exploration. NASA (November 13, 2007). Праверана 29 лютага 2008.
  11. Salo, Heikki; Hänninen, Jyrki (1998). "Neptune’s Partial Rings: Action of Galatea on Self-Gravitating Arc Particles". Science 282 (5391): 1102—1104. doi:10.1126/science.282.5391.1102. PMID 9804544. http://www.scienceonline.org/cgi/content/full/282/5391/1102. Retrieved on 2008-02-29. 
  12. Elkins-Tanton L. T. Uranus, Neptune, Pluto, and the Outer Solar System — New York: Chelsea House, 2006. — P. 88. — (The Solar System). — ISBN 0-8160-5197-6.
  13. Staff. Neptune’s rings are fading away. New Scientist (March 26, 2005). Праверана 6 жніўня 2007.