Альфонс Дадэ

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Альфонс Дадэ
Alphonse Daudet
Партрэт
Імя пры нараджэнні:

фр.: Louis Marie Alphonse Daudet

Род дзейнасці:

пісьменнік, драматург, паэт, раманіст, аўтабіёграф, сцэнарыст

Дата нараджэння:

13 мая 1840(1840-05-13)[1][2][3][4][5]

Месца нараджэння:

Нім, дэпартамент Гар, рэгіён Лангедок — Русільён, Францыя[6]

Дата смерці:

16 снежня 1897(1897-12-16)[1][3][4][5] (57 гадоў)

Месца смерці:

Парыж, дэпартамент Сена[d], Францыя[6]

Месца пахавання:

Пер-Лашэз

Бацька:

Вінсент Дадэ[d]

Маці:

Adeline Daudet[d]

Жонка:

Julia Daudet[d]

Дзеці:

Léon Daudet[d], Lucien Daudet[d] і Edmée Daudet[d]

Узнагароды і прэміі:
кавалер ордэна Ганаровага Легіёна афіцэр Ордэна Ганаровага легіёна
Аўтограф:

Signature Alphonse Daudet.jpg

Commons-logo.svg Альфонс Дадэ на Вікісховішчы
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах

Альфонс Дадэ (фр.: Alphonse Daudet; 13 мая 1840, г. Нім, Францыя — 16 снежня 1897) — французскі празаік, паэт і драматург.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Ураджэнец Праванса, ён ужо ў першых творах, якія зрабілі яго імя вядомым (зборнік вершаў «Закаханыя», 1858; аўтабіяграфіны раман «Малы», 1868; зборнік апаваданняў і нарысаў «Пісьмы з майго млына», 1869), з тонкім лірызмам і мяккім гумарам расказаў пра побыт, норавы, звьнаі, паданні сваіх землякоў, з любоўю намаляваў вобраз «маленькага чалавека». На правансальскім матэрыяле напісана і вядомая сатырычная трылогія пра Тартарэна («Незвычайныя прыгоды Тартарэна з Тараскона», 1872; «Тартарэн у Альпах», 1885; «Порт Тараскон», 1890). У вобразе галоўнага героя ён высмеяў дробнага буржуа, правінцыяльнага абывацеля, фразёра і хвалько. У сацыяльных раманах 1870—-80-х г. з гістарычнай і амаль дакументальнай канкрэтнасцю, паказаў сучасную яму Францыю, стварыў трапныя сатырычныя вобразы драпежных дзялкоў і палітычных авантурыстаў («Фрамон малодшы і Рыслер старэйшы», 1874; «Набоб», 1877; «Каралі ў выгнанні», 1879), прадажных журналістаў і рэлігійных фанатыкаў («Нума Руместан», 1881; «Евангелістыка», 1883), бяздарных артыстаў і лжэвучоных («Сафо», 1884; «Бессмяротны», 1885). Аўтар п’ес («Арлезіянка», 1872, і інш.), успамінаў.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Дадэ // БЭ ў 18 т. Т. 6. Мн., 1998.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]