Андрэй Младзяноўскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Андрэй Младзяноўскі
польск.: Andrzej Młodzianowski
Род дзейнасці: святар, педагог, паэт
Дата нараджэння: 30 лістапада 1627
Месца нараджэння: каля Коўна
Дата смерці: 10 студзеня 1686
Месца смерці: Вільня

Андрэй Младзяноўскі (польск.: Andrzej Młodzianowski; 30 лістапада 1627, каля Коўна10 студзеня 1686, Вільня[1]) – езуіцкі святар і педагог, новалацінскі паэт.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Пасля сканчэння курса паэтыкі ў ковенскіх езуіцкіх школах 1 ліпеня 1642 г. у Вільні ўступіў у Таварыства Ісуса. Прайшоўшы выпрабаванні ў навіцыяце, вывучаў пад кіраўніцтвам прафесара Паўла Ідзкоўскага рыторыку ў настаўніцкай семінарыі пры Віленскай акадэміі (1644–1646). Прайшоў курс філасофіі ў Пінскім езуіцкім калегіуме (1646–1649). Выкладаў у класах граматыкі ў Коўне (1649–1650) і паэтыкі ў Оршы (1650–1651).

Скончыць курс тэалогіі ў Віленскай акадэміі (паступіў у 1651 г.) перашкодзіў пачатак вайны 1654–1667 гг., а таму А. Младзяноўскі давучваўся ўжо ў мараўскім Оламаўцы (1655–1656). У 1656 г. быў высвечаны на ксяндза. Знаходзячыся на тэрыторыі Чэшскай правінцыі Таварыства Ісуса, быў спаведнікам палякаў і прафесарам сінтаксісу ў Уроцлаве (1656–1657), прафесарам паэтыкі ў Опаве (1657–1658), прафесарам рыторыкі ў Свідніцы (1658–1659).

У 1660 г. вярнуўся ў Літву. Працаваў прафесарам рыторыкі і прэфектам школ у Коўне (1660–1661) і Крожах (1661–1662). У 1664 г. перадаў свой спадчынны маёнтак на карысць ковенскай езуіцкай школы. Прэфект школ у Крожах (1668–1671), прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у Полацку (1672–1674) і Нясвіжы (1674–1675), прафесар тэалогіі ў Нясвіжы (1675–1676). З 1676 па 1678 і з 1680 па 1683 гг. як суперыёр узначальваў езуіцкую рэзідэнцыю ў Коўне, а ў 16781679 гг. быў прэфектам школ у Крожах[2].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Апублікаваў панегірыкі: Domestica Samogitiae Ducatus ornamenta (Мітава, 1668) у гонар жамойцкага біскупа Казіміра Паца; Suppetiae militares ex Divis Polonae Lituanaeque gentis Tutelaribus (Вільня, 1671) у гонар віленскага ваяводы Міхала Паца; Auguria spei publicae (Вільня, 1673) у гонар полацкага ваяводы Казіміра Яна Сапегі; Icones Symbolicae vitae et mortis B. Josaphat (Вільня, 1675) у гонар Іасафата Кунцэвіча, дзе ў 40 вершах прадставіў жыццё і цноты пакутніка. Быў аўтарам драматычных твораў для школьнага тэатра. У рукапісах пакінуў лекцыі па рыторыцы з часоў выкладання ў настаўніцкай семінарыі ў Полацку і трактат па маральнай тэалогіі, напісаны ў 1675 г. у Нясвіжы[2].

Зноскі

  1. Grzebień, L. (Ed.), Encyklopedia Wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy, 1996.
  2. 2,0 2,1 Królikowska, A. Profesorowie jezuickich seminariów nauczycielskich od XVI do XVIII wieku. Słownik biograficzny. / A.Królikowska. – Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie –Wydawnictwo WAM, 2017. – s. 109–110.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564–1995 / оprac. L. Grzebień. – Kraków: Wyd-wo WAM, 1996. – 882 s.
  • Królikowska, A. Profesorowie jezuickich seminariów nauczycielskich od XVI do XVIII wieku. Słownik biograficzny. / A.Królikowska. – Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie –Wydawnictwo WAM, 2017. – 188 s.