Антоніа Таяні

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Антоніа Таяні
італ.: Antonio Tajani
2018-07-04 President Antonio Tajani-0548.jpg
сцяг
Старшыня Еўрапейскага парламента
з 17 студзеня 2017
Папярэднік: Марцін Шульц
сцяг
4-ы Еўрапейскі камісар прамысловасці і прадпрымальніцтва
9 лютага 2010 — 31 кастрычніка 2014
Прэм’ер-міністр: Жазэ Мануэл Барозу
Папярэднік: Гюнтэр Ферхойген
Пераемнік: Фердзінанда Нэлі Ферочы
сцяг
15-ы Еўрапейскі камісар па транспарту
9 мая 2008 — 9 лютага 2010
Прэм’ер-міністр: Жазэ Мануэл Барозу
Папярэднік: Жак Баро
Пераемнік: Сійм Калас
 
Партыя: Італьянская дэмакратычная партыя манархічнага адзінства (да 1972)
Народ свабоды (2009-2013)
Наперад, Італія (1994-2009; з 2013)
Адукацыя: Рымскі ўніверсітэт Ла Сапіенца
Прафесія: журналіст
Дзейнасць: палітык, юрыст, журналіст
Веравызнанне: Хрысціянства (каталіцтва)
Нараджэнне: 4 лістапада 1953
Рым, Італія
Дзеці: 2
 
Сайт: antoniotajani.it
 
Аўтограф: Firma de Antonio Tajani.svg
 
Узнагароды:
Grand Cross of the Order of Civil Merit

Антоніа Таяні (італ.: Antonio Tajani; 4 лістапада 1953, Рым, Італія) — італьянскі і еўрапейскі палітык, еўрапейскі камісар па транспарце ў 2008—2010 і па пытаннях прамысловасці і прадпрымальніцтва з 9 лютага 2010 года па 31 кастрычніка 2014 года. Таксама з'яўляўся адным з віцэ-старшыняў Еўракамісіі.

Старшыня Еўрапарламента з 17 студзеня 2017 года[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў юрыдычны факультэт універсітэта Ла Сапіенца ў Рыме, працаваў у друку і на радыё.

У маладосці з'яўляўся намеснікам старшыні Моладзевага манархічнага фронту — моладзевай арганізацыі Італьянскага манархічнага саюза (Unione monarchica italiana), служыў афіцэрам СПА (на радары ў Сан-Джавані-Театыно[2]). Пазней быў журналістам — у Il Settimanale[it] і il Giornale[it], а таксама вядучым на Giornale Radio Rai[it][3] і спецыяльным карэспандэнтам у некалькіх краінах, уключаючы Ліван, Савецкі Саюз і Самалі[4].

Разам з Чезарэ Прэвіцы, Джулиано Урбани[it], Антоніа Марціна і Марчэла Делль'Утры 29 чэрвеня 1993 года ўдзельнічаў у сходзе юрыстаў і іншых асоб, якія звязаны з інтарэсамі кампаніі Сільвіа Берлусконі Fininvest, якое паклала пачатак групе «Наперад, Італія! Асацыяцыя за добры ўрад» (Forza Italia! Associazione per il buon governo), якая вырасла ў партыю «Наперад, Італія»[5].

У 1994 годзе быў абраны дэпутатам Еўрапарламента; быў старшынёй фракцыі партыі «Наперад, Італія» у ЕП, а таксама ўдзельнікам шматлікіх камісій і дэлегацый. У траўні 2008 года змяніў Франка Фраціні на месцы прадстаўніка Італіі ў Еўракамісіі ў сувязі з яго пераходам на пасаду міністра замежных спраў Італіі. За яго прызначэнне ў пасады камісара па транспарце выказаліся 507 дэпутатаў Еўрапарламента, супраць — 53. 9 лютага 2010 года ў абноўленым складзе Еўракамісіі атрымаў партфель камісара па пытаннях прамысловасці і прадпрымальніцтва, а таксама застаўся на пасадзе віцэ-старшыні камісіі. Вярнуўся да дэпутацкай працы ў Еўрапарламенце ў 2014 годзе, калі заняў пасаду віцэ-прэзідэнта. Таксама з 2014 года — член Выканаўчага камітэта адроджанай партыі «Наперад, Італія».

Быў вылучаны фракцыяй Еўрапейскай народнай партыі на пасаду старшыні Еўрапейскага парламента і 17 студзеня 2017 абраны ў чацвёртым туры галасавання.

Акрамя італьянскай, валодае англійскай, іспанскай і французскай мовамі.

Зноскі

  1. Antonio Tajani elected new President of the European Parliament(англ.) (англ.
  2. Tajani, chi è il nuovo presidente del Parlamento europeo (італ.) . RAI (17 студзеня 2017). Праверана 18 студзеня 2017.(італ.) . RAI (2017-01-17). Праверана 18 студзеня 2017.
  3. Antonio Tajani (італ.) . Argomenti. il Sole 24 Ore (28 ліпеня 2016). Праверана 18 студзеня 2017.(італ.) . Argomenti. il Sole 24 Ore (2016-07-28). Праверана 18 студзеня 2017.
  4. Carlo Tecce Tajani presidente del Parlamento europeo: l’ex portavoce di Berlusconi eletto dopo il “signor Schulz” (італ.) . RAI (14 студзеня 2017). Праверана 18 студзеня 2017.(італ.) . RAI (2017-01-14). Праверана 18 студзеня 2017.
  5. Sergio Apruzzese I cattolici e il consenso politico dopo la fine della Democrazia cristiana (італ.) . Cristiani d'Italia. Treccani (13 лістапада 2011). Праверана 23 чэрвеня 2016.(італ.) . Cristiani d'Italia. Treccani (2011). Праверана 23 чэрвеня 2016.