Археі

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Археі
Halobacteria.jpg
Halobacteria, штам NRC-1, кожная клетка кая 5 мкм даўжынёй
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Archaea Woese, Kandler et Wheelis, 1990

Сінонімы
  • Archaebacteria
Тыпы
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
NCBI   2157
EOL   7920

Археі (лац.: Archaea) — дамен (надцарства) жывых арганізмаў.

Археі — аднавузавыя пракарыёты, якія на малекулярным узроўні заўважна адрозніваюцца як ад бактэрый, так і ад эўкарыётаў. Адрозненні назіраюцца ў кампанентах сінтэза бялка, структуры вузавай сценкі, біяхіміі (толькі сярод архей ёсць метанагеты) і ўстойлівасць да фактараў знешняга асяроддзя (большая частка — экстрэмафілы).

Геном[правіць | правіць зыходнік]

Геном прадстаўлены двухланцужковай кальцавой ДНК даўжынёй ад 500 000 да 4 000 000 пар нуклеатыдаў і колцавых плазмід — ад 2813 да 41 229 п.н. Найменшым сярод архей з'яўляецца геном Nanoarchaeum equitans, які складаецца з 490 885 п.н.

Асаблівасці хімічнага складу архей[правіць | правіць зыходнік]

Нягледзячы на тое, што археі, эўкарыёты і бактэрыі ўзніклі ад адзінага агульнага продка (першаклеткі — т. з. прагенота) і ўсе дамены жыцця маюць падобнае хімічную будову (а менавіта, наяўнасць ліпіднай мембраны, нуклеінавых кіслот у якасці малекул, якія ажыццяўляюць захоўванне, перадачу і рэалізацыю спадчыннай інфармацыі і бялкоў, якія ажыццяўляюць каталітычную, транспартную і іншыя функцыі), хімічны склад архей усё ж мае характэрныя асаблівасці, якія адрозніваюць іх як ад эўкарыёт, так і ад бактэрый, а менавіта:

  • Мембрану, якая абмяжоўвае змесціва клеткі ад навакольнага асяроддзя, складаюць не фасфагліцэрыды тлустых кіслот, як у эўкарыёт і бактэрый, а шмататамныя спірты з ланцужкамі даўжынёй 20—40 атамаў вуглярода; у выпадку 40-вугляродных спіртоў мембрана ўяўляе сабой не ліпідны біслой, а манаслой
  • Клетачная сценка архей можа быць пабудавана як з бялкоў, так і з глікапратэіна, аднак у адрозненне ад бактэрый, у якіх у склад клетачнай сценкі ўваходзіць пептыдаглікан (мурэін), у архей не сустракаецца мурэін, замест яго клетачную сценку можа складаць псеўдамурэін — палімер, падобны на мурэін па хімічнай будове, які аднак не сустракаецца ў прыродзе больш ні ў каго, акрамя архей
  • У архей адсутнічаюць хларафілы і бактэрыёхларафілы, фотасінтэз такім чынам у архей бесхларафільны, фотасінтэтычным пігментам з'яўляецца бактэрыёрадапсін — унікальны бялок, які мае падабенства з радапсінам у выглядзе наяўнасці рэціналя, аднак сустракаецца толькі ў галабактэрый
  • Для фотасінтэзу архей таксама характэрна адсутнасць электрон-транспартнага ланцуга, генерыраванне пратоннага градыенту ажыццяўляецца пры дапамозе т. зв. бактэрыёрадапсінавай пратоннай помпы; такі спосаб генерацыі электрахімічнага градыенту з'яўляецца самым прымітыўным, таксама ў галабактэрый прысутнічае галарадапсінавая помпа, якая пад уздзеяннем святла запампоўвае іёны хлора ў клетку, пры гэтым таксама генерыруецца электрахімічны градыент, які можа быць выкарыстаны для сінтэзу АТФ
  • Унікальнай асаблівасцю некаторых архей з'яўляецца таксама комплекс ферментаў для ажыццяўлення метанагенеза; ні эўкарыёты, ні бактэрыі не здольныя прадуцыраваць метан
  • Так як многія археі з'яўляюцца экстрэмафіламі, некаторыя археі маюць термастабільныя бялкі, больш устойлівыя да ўздзеяння высокай тэмпературы, а таксама асаблівую будову мембраны (у экстрэмальных тэрмафілаў), таксама ёсць характэрныя адаптацыі для экстрэмальнай галафіліі і ацыдафіліі.