Вячаслаў Васільевіч Грыднёў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Вячаслаў Васільевіч Грыднёў
Дата нараджэння 9 кастрычніка 1898(1898-10-09)
Месца нараджэння
Дата смерці 5 студзеня 1991(1991-01-05) (92 гады)
Месца смерці
Месца пахавання
Род войскаў State security[d]
Званне генерал
Бітвы/войны
Узнагароды і званні
ордэн Леніна ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі Ордэн Чырвонага Сцяга ордэн Айчыннай вайны I ступені ордэн Айчыннай вайны II ступені ордэн Айчыннай вайны медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна» медаль «Партызану Айчыннай вайны» медаль «За абарону Масквы» медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» юбілейны медаль «Дваццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» юбілейны медаль «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» юбілейны медаль «Сорак гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» медаль «За перамогу над Японіяй» медаль «Ветэран Узброеных Сіл СССР» юбілейны медаль «XX гадоў Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі» юбілейны медаль «30 гадоў Савецкай Арміі і Флоту» юбілейны медаль «40 гадоў Узброеных Сіл СССР» юбілейны медаль «50 гадоў Узброеных Сіл СССР» юбілейны медаль «60 гадоў Узброеных Сіл СССР» юбілейны медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР» медаль «У памяць 800-годдзя Масквы» ордэн Палярнай зоркі, Манголія Medal "For the Victory over Japan" of Mongolia ордэн Чырвонага Сцяга

Вячаслаў Васільевіч Грыднёў (28 верасня (9 кастрычніка) 1898, в. Грыдзькова, Міхнеўскі раён, Маскоўская вобласць — 5 студзеня 1991, г. Масква, РСФСР) — савецкі разведчык, камандзір АМСБАП у гады Вялікай Айчыннай вайны, начальнік Вышэйшай разведвальнай школы (1950—1960), генерал-маёр.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1910 годзе скончыў сельскую земскую школу. З 1912 па 1917 гада працаваў на заводзе ў Петраградзе падручным электраманцёра. У студзені 1917 года быў прызваны ў войска. Служыў радавым у запасным электратэхнічным батальёне, які ў кастрычніку 1917 года перайшоў на бок савецкай улады. У верасні 1921 года накіроўваецца на працу ў Маскоўскую НК упаўнаважаным сакрэтнай аператыўнай часткі.

Пасля заканчэння Вышэйшай памежнай школы АДПУ ў 1924 годзе накіроўваецца на службу ў памежныя часткі Закаўказскай акругі.

У кастрычніку 1932 года быў камандзіраваны ў Мангольскую Народную Рэспубліку, дзе дапамагаў манголам ствараць памежныя войскі і службу аховы дзяржаўнай мяжы. З’яўляючыся супрацоўнікам рэзідэнтуры знешняй выведкі ў Манголіі, вёў актыўную выведвальную працу па белай эміграцыі ў Маньчжурыі. Прыцягнуў да супрацоўніцтва са знешняй выведкай шэраг замежнікаў, ад якіх паступала інфармацыя аб дзейнасці японцаў у гэтай правінцыі Кітая, а таксама аб плянах белагвардзейцаў ў дачыненні да СССР.

З красавіка 1936 года з’яўляўся начальнікам спачатку 42-га Джэбраільскага, а затым — 44-га Ленкараньскага памежных атрадаў на савецка-іранскай мяжы. Са жніўня 1939 года па ліпень 1941 года знаходзіўся на кіруючай аператыўнай працы ў Галоўным упраўленні памежых войскаў НКУС.

Пасля вызвалення Заходняй Беларусі накіраваны туды ў доўгатэрміновую камандзіроўку ў якасці начальніка аператыўнай групы НКУС БССР, а затым — начальніка Ваўкавыскага гараддзела НКУС.

З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны працаваў у Асобай групе пры наркаме НКУС па фарміраванні разведвальна-дыверсійных атрадаў для закіду ў тылы германскіх войскаў. Быў камандзірам Асобнай мотастралковай брыгады адмысловага прызначэння (АМСБАП) НКУС. У баях з акупацыйнымі войскамі разведвальна-дыверсійнымі атрадамі Грыднёва знішчаны 136130 варожых салдат і афіцэраў, пушчаныя пад адхон 1415 воінскіх эшалонаў з тэхнікай, баепрыпасамі і палівам, знішчаны 51 самалёт.

Пасля расфарміравання АМСБАП у лістападзе 1943 года быў прызначаны дарадцам МУС Манголіі. 17 лістапада 1944 года пастановай Савета Народных Камісараў СССР яму прысвойваецца воінскае званне генерал-маёр. У Манголіі знаходзіцца да студзеня 1949 года. Прымаў удзел у вайне з Японіяй.

З 1949 года — начальнік аддзела Камітэта інфармацыі пры Савеце Міністраў СССР.

У 1950—1960 гадах — Начальнік Вышэйшай разведвальнай школы.

У 1960 одзе выйшаў у адстаўку па стане здароўя.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароджаны ордэнамі Леніна і Кастрычніцкай Рэвалюцыі, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, двума ордэнамі Айчыннай вайны I ступені, трыма ордэнамі Мангольскай Народнай Рэспублікі, шматлікімі медалямі[1].

Зноскі