Генрык Татур

Генрык Татур
Генрык Татур
Дата нараджэння	17 верасня 1846
Месца нараджэння	Слонім, Слонімскі павет, Гродзенская губерня, Літоўскае генерал-губернатарства, Расійская імперыя;
Дата смерці	не пазней за 12 мая 1907
Месца смерці	Мінск, Мінскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя;
Грамадзянства	Расійская імперыя;
Бацька	Хрызастом Лаўрэнцій Дамінік Татур
Род дзейнасці	гісторык, археолаг, краязнавец, калекцыянер
	Творы ў Вікікрыніцах
	Медыяфайлы на Вікісховішчы

Генрык Франц Татур (17 верасня 1846, Слонім^[1]^[2] — травень 1907, Мінск^[3]) — беларускі гісторык, археолаг, краязнавец, калекцыянер.

Біяграфія

Нарадзіўся ў сям’і дзяржаўнага служачага Хрызастома Татура (1811—1876) і Антаніны з Ярашэўскіх.

Дробны чыноўнік Мінскага губернскага статыстычнага камітэта. З 1874 года вёў археалагічныя раскопкі ў Мінскай губерні, склаў яе археалагічную карту з апісаннем помнікаў. У 1884—1885 гадах заснаваў часовы археалагічны музей у Беразіне. У 1890 годзе правёў раскопкі 120 курганоў каля вёсак Дулебы і Няюнішчы Ігуменскага павета, 1892 годзе — 40 курганоў каля вёскі Станькава, у 1893 годзе — 40 курганоў каля вёскі Прылукі Мінскага павета.

Аўтар кнігі «Археалагічнае значэнне Мінскай губерні» (1878), «Нарыса археалагічных помнікаў на прасторы Мінскай губерні і яе археалагічнага значэння» (1892). У выніку паездак Міншчынай падрыхтаваў вялікі альбом археалагічных помнікаў (1893). Стварыў у Мінску багаты прыватны музей аб гісторыі матэрыяльнай культуры Беларусі і ўнікальную бібліятэку. Падтрымліваў сувязі з Карусём Каганцом, мінскімі гімназістамі. Пасля смерці навукоўца яго зборы прададзеныя за мяжу. Некалькі прац захавалася ў рукапісах, сярод іх «Гістарычны нарыс мястэчка Турава, ранейшай сталіцы ўдзельнага Тураўскага княства», «Гісторыя Станькава», «Гісторыя Заслаўя», падрыхтаваў праект адкрыцця публічнай бібліятэкі ў Мінску. Бібліятэка Генрыка Татура ў Мінску была па адрасе Даўгабродскі завулак, 6^[4].

Памёр у Мінску ў пачатку траўня 1907 года^[3].

Архівы зберагаюцца ў Дзяржаўным гістарычным архіве Літвы.

Крыніцы

↑ Татур Генрых Хрыстафоравіч - Беларусь у асобах i падзеях (нявызн.). bis.nlb.by. Праверана 6 сакавіка 2026.
↑ Анатоль Статкевіч-Чабаганаў. Татуры герба «Дамброва» (нявызн.). yasynvash.by. Праверана 6 сакавіка 2026.
↑ ^а ^б Gazeta Lwowska. 1907, nr 108 - Federacja Bibliotek Cyfrowych (польск.). fbc.pionier.net.pl. Праверана 6 сакавіка 2026.
↑ Е. А. Шуманский. Справочная книга для русских библиофилов и коллекционеров. — 1905. — 238 с.

Літаратура

Каханоўскі Г. А. Тату́р Генрык Хрыстафоравіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 457. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).
Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. — ISBN 985-6302-33-1.
Каханоўскі Г. Тату́р Генрык Хрыстафоравіч // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн. : БелЭн, 2001. — С. 512. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0214-8.
Дзярновіч А. Мінскі антыквар і археолаг Генрых Татур ва ўспамінах і ліставанні // Знакамітыя мінчане ХІХ—ХХ стст. Вып. 6: Мінск і мінчане ў літаратурных творах на рубяжы ХІХ—ХХ стст. / Інстытут Польскі ў Мінску. — Мн.: Выдавец Віктар Хурсік, 2011. — С. 178—183. — Эл.рэсурс pawet.net
Статкевіч-Чабаганаў А. Я — сын Ваш : Статкевічы, Сацкевічы-Статкевічы герба «Касцеша». Карафа-Корбуты герба «Корчак». — Мінск: Роднае слова, 2011. — 592 с. — ISBN 978-985-90254-1-9.

[1] Татур Генрых Хрыстафоравіч - Беларусь у асобах i падзеях (нявызн.). bis.nlb.by. Праверана 6 сакавіка 2026.

[2] Анатоль Статкевіч-Чабаганаў. Татуры герба «Дамброва» (нявызн.). yasynvash.by. Праверана 6 сакавіка 2026.

[:0-3] а ^б Gazeta Lwowska. 1907, nr 108 - Federacja Bibliotek Cyfrowych (польск.). fbc.pionier.net.pl. Праверана 6 сакавіка 2026.

[4] Е. А. Шуманский. Справочная книга для русских библиофилов и коллекционеров. — 1905. — 238 с.

[1]

[2]

[3]

[4]