Горацкі павет

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Горацкі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на тэрыторыі Беларусі ў 18611924 гг. Цэнтр — горад Горкі. Утвораны ў 1861 г. ў Магілёўскай губерні, з частак Аршанскага і скасаванага Копыскага паветаў. Плошча 2487 кв.вёрст, насельніцтва каля 80000 чалавек (2-я палова XIX ст.).

У 18851886 гг. па павеце прайшлі масавыя выступленні, якія былі звязаны з адмовай сялян ад выплаты арэнды на карысць дваран фон Валь і князёў Любамірскіх[1].

З 26 красавіка 1919 г. ў Гомельскай губерні, забраны ў склад РСФСР. 27 ліпеня 1922 г. большая частка павета перададзена Смаленскай губерні. З сакавіка 1924 г. Горацкі павет вернуты БССР. 17 ліпеня 1924 г. скасаваны, большая частка яго тэрыторыі ўключана ў Аршанскую акругу, у складзе якой утвораны Горацкі раён.

Воласці (канец XIX ст.)[правіць | правіць зыходнік]

  1. Баеўская
  2. Гарадзішчанская
  3. Горацкая
  4. Дубровенская
  5. Любініцкая
  6. Маслакоўская
  7. Нічыпаравіцкая
  8. Пугляеўская
  9. Раманаўская
  10. Саўская
  11. Святошыцкая
  12. Хаўбнянская

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  1. Крестьянское движение в России в 1881-1889 годах: Сборник документов. — М.: Соцэкгиз, 1960. — 964 с. — С. 475. — (Крестьянское движение в России в XIX - начале XX века).