Залацістыя водарасці

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Залацістыя водарасці
Mikrofoto.de-Dinobryon divergens.jpg
Залацістая каланіяльная водарасць Dinobryon divergens
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Chrysophyceae Pascher, 1914

Парадкі[1]
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  1448
NCBI  2825
EOL  3412
FW  69590

Залацістыя водарасці (Chrysophyceae) — клас водарасцей; прадстаўнікі фітапланктону.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Аднаклетачныя, каланіяльныя, радзей шматклетачныя арганізмы рознай формы. Рухомыя, плаваюць свабодна або прымацоўваюцца. Колер залаціста-жоўты, часам буравата-зялёны, радзей зеленавата-жоўты з-за хларафілу, жоўтых пігментаў (караціноідаў, фукаксанціну). Клеткі рознай формы, аднаядравыя, без цвёрдай абалонкі, некаторыя ў крэменязёмным лускавінкавым панцыры з іголкамі, шыпамі або ў «хатцы» (своеасаблівы панцыр). Маюць 1—2 (3—4) жгуцікі, скарачальныя вакуолі і вочка. Хларапластаў 1-2, пасценныя, карытападобныя. Запасныя рэчывы — хрызаламінарын і алей.

Арэал і віды[правіць | правіць зыходнік]

Каля 120 родаў. Больш за 400 відаў. Пашыраны ўсюды, пераважна ў прэсных водах; характэрны для кіслых вод сфагнавых балот; жывуць у морах і салёных азёрах, зрэдку ў глебе. Планктонныя, эпіфітныя, бентасныя арганізмы. З’яўляюцца важным звяном трафічнага цыкла вадаёмаў (першасныя прадуцэнты арганічных рэчываў). На Беларусі 21 род, каля 50 відаў, напрыклад, гіялобрыян (Hyalobryon), дынобрыян (Dinobryon), кефірыян (Kephyrion), маламонас (Mallomonas), сінура (Synura), стэнакалікс (Stenokalyx), ураглена (Uroglena), урагленопсіс (Uroglenopsis), хрызідаліс (Chrisydalis), тылахрызіс і інш.

Экалогія[правіць | правіць зыходнік]

Размнажэнне ў асноўным ажыццяўляецца шляхам дзялення мацярынскай асобіны на 2 даччыныя, а таксама шляхам распада калоній і плазмодыяў на часткі. У выніку бінарнага дзялення, не даведзенага да канца, утвараюцца калоніі пераважна шарападобнай і дрэвападобнай формы. Бясполае размнажэнне адбываецца таксама зааспорамі і аўтаспорамі. Палавое размнажэнне (іза-, гола-, аўтагамія) вядома толькі ў нешматлікіх відаў і вывучана недастаткова.

Большасць відаў аўтатрофы, ёсць гетэратрофы. Пры неспрыяльных умовах утвараюць крамяністыя цысты.

Зноскі

  1. Паводле EOL. Гл. картку арганізму.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]