Людвіг Зарэчны

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Людвіг Зарэчны
Людвіг Галубовіч
 
Партыя: Беларускі Вызвольны Рух
Дзейнасць: ваенна-палітычны дзеяч, выдавец, святар
Веравызнанне: Каталіцтва
Нараджэнне: 17 мая 1915(1915-05-17)
Ратамка, Мінскі павет, Расійская Імперыя.
Смерць: 15 верасня 1964(1964-09-15) (49 гадоў)
Глядбах, ФРГ
 
Ваенная служба
Род войскаў: Беларуская краёвая абарона
Званне: маёр

Людвіг Зарэчны (Галубовіч) (17 мая 1915 — 15 верасня 1964)[1] — беларускі ваенна-палітычны дзеяч, выдавец, афіцэр Беларускай краёвай абароны падчас Другой сусветнай вайны, святар у пасляваенны перыяд.

Жыццяпіс[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 17 мая 1915 ў Ратамцы пад Мінскам. У 1920-1930-я гады быў сакратаром Вярхоўнага Суда Беларускай ССР. Пазней працаваў на іншых пасадах. Удзельнічаў у беларускім антысавецкім падполлі. У 1935 г. быў рэпрэсаваны і правёў у высылцы 6 гадоў, працаваў у Хабараўску.[2] На пачатку нямецка-савецкай вайны служыў у Чырвонай Арміі. Патрапіў у нямецкі палон, быў вызвалены ўвесну 1942 г. Працаваў інспектарам нагляду за дзейнасцю мясцовых аддзелаў паліцыі 9-й Арміі Вермахту.[2] Дзейнічаў на Смаленшчыне падчас нямецкай акупацыі. На пачатку 1944 г. уступіў да Беларускай краёвай абароны і атрымаў званне маёра. Больш за два гады заставаўся пад арыштам пасля капітуляцыі Германіі ў 1945 г.

У эміграцыі ў Заходняй Германіі. На пачатку 1950 г. пачаў ствараць палітычна-ваенную арганізацыю «Беларускі вызвольны рух», якая была афіцыйна заснавана 27 лютага 1952 г. і пазней ў супрацоўніцтве з брытанскімі спецслужбамі адпраўляла ўзброеныя групы ў Беларусь і Польшчу. У сакавіку 1952 г. заснаваў афіцэрскую школу ў раёне Манчэстэра. Выдаваў газету «Незалежная Беларусь». Пасля канфлікту Людвіга Зарэчнага з прэзідэнтам Беларускай цэнтральнай рады Радаславам Астроўскім у 1954 арганізацыя «Беларускі Вызвольны Рух» раскалолася ў выніку адхілення Зарэчнага ад пасады кіраўніка БВР Радаславам Астроўскім.[2]

Людвіг Зарэчны беспаспяхова спрабаваў арганізаваць «трэцюю сілу» ў беларускім руху на эміграцыі. У 1948—1951 гг., пакуль быў радным БЦР, аднім з першых апісаў гісторыю беларускага нацыянальнага руху падчас Другой сусветнай вайны у рэфераце «Акупацыя Беларусі нямецкай арміяй і калабарацыя мясцовага насельніцтва», які зараз знаходзіцца ў зборах Александэра Даліна Гувераўскага інстытуту (Каліфорнія, ЗША).[2]

Пасля адыходу ад актыўнай палітычнай дзейнасці стаў каталіцкім святаром «Беларускай (Літоўскай) Рэфармаванай Каталіцкай Субожні». Таксама пісаў вершы.

Памёр пры нявысветленых абставінах. Пахаваны ў Глядбаху, ФРГ.[1][2]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 ЗАРЭЧНЫ Людвіг (Галубовіч, 17.5.1915 — 15.9.1964)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Гардзіенка Алег. Беларуская Цэнтральная Рада (БЦР): Стварэнне — дзейнасць — заняпад (1943—1995). / Прадмова Вітаўта Кіпеля, Янкі Запрудніка. — Мінск: Кнігазбор, 2016—480 с. ISBN 978-985-7144-02-0 °C.19, 20, 138, 208, 252—254, 266, 288, 295, 302, 339, 400—402, 425, 457

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Антысавецкія рухі ў Беларусі. 1944—1956. Даведнік, — Мінск, 1999. ISBN 985-6374-07-3

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]