Мікалай Іванавіч Вавілаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Мікалай Іванавіч Вавілаў
Nikolai Vavilov NYWTS.jpg
Дата нараджэння

13 (25) лістапада 1887

Месца нараджэння

Масква, Маскоўская губерня[d], Расійская імперыя[1]

Дата смерці

26 студзеня 1943(1943-01-26)[1][2] (55 гадоў)

Месца смерці

Саратаў, РСФСР, СССР[1]

Месца пахавання

Q20821374?

Грамадзянства

Flag of Russia.svg Расійская імперыя
Flag of the Russian SFSR (1937-1954).svg РСФСР
Flag of the Soviet Union (1923-1955).svg СССР

Навуковая сфера

біялогія

Месца працы

УАСГНІЛ, Усесаюзнае геаграфічнае таварыства, Усесаюзны інстытут раслінаводства, Інстытут генетыкі АН СССР

Навуковая ступень

доктар біялагічных навук (1934[3])

Навуковае званне

прафесар акадэмік АН СССР акадэмік АН УССР акадэмік УАСГНІЛ

Альма-матар

Маскоўскае камерцыйнае вучылішча, Маскоўскі сельскагаспадарчы інстытут

Вядомы як

стваральнік вучэнняў пра сусветныя цэнтры паходжання культурных раслін і пра імунітэт раслін, закона гамалагічных радоў у спадчыннай зменлівасці арганізмаў, сеткі навуковых устаноў па біялогіі і сумежным навукам

Узнагароды і прэміі:
Commons-logo.svg Мікалай Іванавіч Вавілаў на Вікісховішчы
Сістэматык жывой прыроды
Band 1x200px.png
Nikolaj Ivanovich Vavilov на Віківідах
Старонка на Віківідах

Мікалай Іванавіч Вавілаў (13 (25) лістапада 1887, Масква, Расійская імперыя — 26 студзеня 1943, Саратаў, СССР) — расійскі і савецкі вучоны-генетык, батанік, селекцыянер, географ, акадэмік АН СССР, АН УССР, УАСГНДЛ. Прэзідэнт (1929—1935), віцэ-прэзідэнт (1935—1940) УАСГНДЛ, прэзідэнт Усесаюзнага геаграфічнага таварыства (1931—1940), заснавальнік (1920) і нязменны да моманту арышту дырэктар Усесаюзнага інстытута раслінаводства (1930—1940), дырэктар Інстытута генетыкі АН СССР (1930—1940), член экспедыцыйнай камісіі АН СССР, член калегіі Наркамзема СССР, член прэзідыума Усесаюзнай асацыяцыі ўсходазнаўства. У 1926—1935 гадах член Цэнтральнага выканаўчага камітэта СССР, у 1927—1929 гг. — член Усерасійскага Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта. Старэйшы брат С. І. Вавілава.

Арганізатар і ўдзельнік батаніка-агранамічных экспедыцый, якія ахапілі большасць кантынентаў (акрамя Аўстраліі і Антарктыды), у ходзе якіх выявіў старажытныя крыніцы формаўтварэння культурных раслін. Стварыў вучэнне аб сусветных цэнтрах паходжання культурных раслін. Абгрунтаваў вучэнне аб імунітэце раслін, адкрыў закон гамалагічных шэрагаў у спадчыннай зменлівасці арганізмаў. Унёс істотны ўклад у распрацоўку вучэння аб біялагічным відзе. Пад кіраўніцтвам Вавілава была створана найбуйнейшая ў свеце калекцыя насення культурных раслін. Ён заклаў асновы сістэмы дзяржаўных выпрабаванняў сартоў палявых культур. Сфармуляваў прынцыпы дзейнасці галоўнага навуковага цэнтра краіны па аграрных навуках, стварыў сетку навуковых устаноў у гэтай галіне.

Загінуў у гады сталінскіх рэпрэсій. На падставе сфабрыкаваных абвінавачванняў быў арыштаваны ў 1940 годзе, у 1941 годзе — асуджаны і прысуджаны да расстрэлу, які пасля быў заменены 20-гадовым тэрмінам зняволення. У 1943 годзе памёр у турме. У 1955 годзе пасмяротна рэабілітаваны.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Бахтеев Ф. Х. Вавилов Николай Иванович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. гл. ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1971. — Т. 4 : Брасос — Веш. — С. 214–216.
  2. data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011.
  3. Асноўныя даты жыцця і дзейнасці М. І. Вавілава" // www.sgau.ru

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]