Мікалай Аляксандравіч Цытовіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Мікалай Аляксандравіч Цытовіч
Дата нараджэння 13 (26) мая 1900
Месца нараджэння
Дата смерці 26 красавіка 1984(1984-04-26) (83 гады)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці навуковец па вывучэнні Зямлі
Навуковая сфера механіка грунтоў
Навуковая ступень доктар тэхнічных навук (1940)
Навуковае званне прафесар (1940)
член-карэспандэнт АН СССР (1943)
Альма-матар
Член у
Узнагароды і прэміі
Герой Сацыялістычнай Працы  — 1980
Ордэн Леніна Ордэн Леніна Ордэн Леніна Ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі
Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга Ордэн «Знак Пашаны»
Сталінская прэмія — 1950
Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР

Мікалай Аляксандравіч Цытовіч (26 мая 1900; в. Мхінічы, Чэрыкаўскі павет[1][2] (па іншых даных в. Бель Крычаўскага павета[3]), Магілёўская губерня, Расійская імперыя цяпер Краснапольскі раён, Магілёўская вобласць — 26 красавіка 1984) — расійскі вучоны ў галіне механікі грунтоў і інжынернай геалогіі; заснавальнік інжынернага мерзлатазнаўства (геакрыялогіі) і геамеханікі. Герой Сацыялістычнай Працы (1980), Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Расіі (1960), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1952), член-карэспандэнт Акадэміі навук СССР (1943).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Петраградскі інстытут грамадзянскіх інжынераў (1927). Абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Распределение напряжений в грунтах при действии местной неравномерной нагрузки» (1931), доктарскую- «Вопросы механики грунтов в инженерной практике» (1940). Працаваў прафесарам Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта, кіраваў лабараторыяй фізікі і механікі мёрзлых грунтоў інстытута мерзлатазнаўства Акадэміі навук СССР, дырэктарам Якуцкага філіяла Сібірскага аддзялення АН СССР.

Прымаў удзел у будаўніцтве Ангарскай, Куйбышаўскай (зараз Самарскай), Валгаградскай і Вілюйскай ГЭС.

Узнагароджаны трыма ордэнамі Леніна (1953, 1970, 1980), двума ордэнамі Чырвонай Зоркі (1945), ордэнам «Знак Пашаны» (1952)

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Цытовіч М. А. // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 17: Хвінявічы — Шчытні / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2003. — Т. 15. — С. 155. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0279-2.