Перайсці да зместу

Нараў

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Нараў
польск. Narew
Рака Нараў на Падляшшы (Польшча)
Рака Нараў на Падляшшы (Польшча)
Характарыстыка
Даўжыня 484 км
Басейн 75 175 км²
Расход вады 320 м³/с
Вадацёк
Выток  
 • Каардынаты 52°43′56″ пн. ш. 24°20′27″ у. д.HGЯO
Вусце Вісла
 • Каардынаты 52°26′00″ пн. ш. 20°40′37″ у. д.HGЯO
Размяшчэнне
Водная сістэма Вісла → Балтыйскае мора

Краіны
physical
выток
выток
вусце
вусце
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы
Пры зліцці рэк Вісла і Нараў (бачна крэпасць Модлін)

На́раў — рака ў Пружанскім, Свіслацкім раёнах Беларусі і Польшчы, правы прыток Віслы. Да 1962 года лічыўся правым прытокам Буга.

Даўжыня 497 км, у межах Беларусі 44 км. Вадазбор 74,8 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў межах Беларусі (з прытокамі, якія ўпадаюць на тэрыторыі Польшчы) 5 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні ў межах Беларусі 0,3 ‰.

На карце ХІХ ст. (Шуберта) рака пазначаная як Нарва.

У Яцвяжскім слоўнічку фігуруе назва Наўра (Naura). Даследчык балцкай гідраніміі на ўсходзе Ул. Тапароў бачыў тут папулярны ў балцкай гідраніміі корань Nar- (у выніку перастаноўкі *nar-ṷ- зрабілася *naṷ-r-)[1]. З. Зінкявічус лічыў назву Нарава балцкай, і звязанай з балцкай назвай Герадотавых неўраў[2].

Пачынаецца з вярхоўя Скаронава канала за 6 км на паўночны ўсход ад в. Клепачы Пружанскага раёна, вусце на тэрыторыі Польшчы. У Беларусі цячэ па Прыбужскай раўніне праз Белавежскую пушчу. Шырыня ракі ў межань — 8—10 м.

Даліна ў межах Беларусі амаль на ўсім працягу невыразная. Каналізавана 13 км рэчышча ад вытоку да вусця канала Матылёў Роў; на астатнім працягу яно звілістае, месцамі выраўнаванае.

Асноўныя прытокі

[правіць | правіць зыходнік]

Справа: Мядзянка, Рудаўка, Пчолка, Калонка, Бебжа, Шса, Амулёў, Вкра. Злева: Нямержанка, Тушамлянка, Нараўка.

Гідралагічны рэжым

[правіць | правіць зыходнік]

На перыяд вясновага разводдзя прыпадае каля 48 % аб’ёму гадавога сцёку. Замярзае ў першай дэкадзе снежня, ускрыццё ў сярэдзіне сакавіка.

  1. ↑ Топоров В. Н. Еще раз о неврах и селах в общебалтийском этноязыковом контексте (народ, земля, язык, имя). Из истории и.-евр. *neur-: *-nour- и *sel- (неумирающая память об одном балтийском племени) // Балто-славянские исследования. XVII. Москва, 2006. С. 457—462.
  2. ↑ Зинкявичюс З. Польско-ятвяжский словарик? // Балто-славянские исследования 1983 : зборнік. — Масква: 1984. — С. 16.
  • Ресурсы поверхностных вод СССР. Описание рек и озёр и расчёты основных характеристик их режима. Т. 5. Белоруссия и Верхнее Поднепровье. Ч. 1–2. – Л., 1971.
  • Природа Белоруссии: Попул. энцикл. / БелСЭ; Редкол.: И. П. Шамякин (гл. ред.) и др. — Мн.: БелСЭ, 1986. — 599 с., 40 л. ил. (руск.)
  • Блакітная кніга Беларусі : Энцыклапедыя / рэдкал.: Н. А. Дзісько і інш. — Мн.: БелЭн, 1994. — 415 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-85700-133-1.