Балтыйскае мора

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Балтыйскае мора
BalticSea March2000 NASA-S2000084115409 md.jpg
Балтыйскае мора ў сакавіку 2000 г. (NASA)
Размяшчэнне

Паўночная Еўропа

Плошча

419 тыс. км²

Аб'ём

21,5 тыс. км³

Даўжыня берагавой лініі

каля 8 тыс. км

Найбольшая глыбіня

470 м

Сярэдняя глыбіня

51 м

physical
<div style="position: absolute; z-index: 2; top: Expression error: Unexpected < operator.%; left: Expression error: Unexpected < operator.%; height: 0; width: 0; margin: 0; padding: 0;">
Балтыйскае мора
<div style="font-size: 100%; line-height: 110%; position: relative; top: -1.5em; width: 6em; Expression error: Unexpected < operator.">Балтыйскае мора
Межы Балтыйскага мора.

Балты́йскае мо́ра (ст.-слав: море Варяжское, польск.: Morze Bałtyckie, ням.: Ostsee, н.-ням.: Oostsee, шведск.: Östersjön, дацк.: Østersøen, фінск.: Itämeri, эст.: Läänemeri, лат.: Baltijas jūra, літ.: Baltijos jūra) — унутрымацерыковае мора Атлантычнага акіяна. Амывае берагі Швецыі, Фінляндыі, Расіі, Эстоніі, Латвіі, Літвы, Польшчы, Германіі, Даніі. Злучаецца з Паўночным морам праз Дацкія пралівы і Кільскі канал.

Плошча 419 тыс. км². Найбольшая глыбіня 470 м, пераважаюць глыбіні 40-100 м. Тэмпература вады летам 18-20 °C, зімой — ад 1 да 3 °C, каля берагоў ніжэй за 0 °C. Салёнасць вады нізкая: на захадзе 11 , у цэнтральнай частцы 6-8‰. Прылівы да 0,1 м, характэрны згонна-нагонныя ваганні ўзроўню вады ля берагоў да 1,5-3 м. Буйныя залівы: Батнічны, Фінскі, Рыжскі. Берагі на поўдні нізкія, паўночныя моцна парэзаны. Шмат астравоў, найбольшыя — Готланд, Эланд, Саарэмаа, Хійумаа, Руген, Борнхальм, Аландскія.

Асноўныя порты: Санкт-Пецярбург, Талін, Рыга, Клайпеда, Калінінград, Гданьск, Ростак, Кіль, Капенгаген, Мальмё, Стакгольм, Турку, Хельсінкі і інш.

На ўзбярэжжы вядомы буйныя запасы бурштыну. Курорты Сопат, Юрмала, Паланга і інш.

Геалагічная гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Анцылавае возера прыкладнае 8,7 тыс. гадоў назад. На вяршынях Скандынаўскіх гор яшчэ бачны рэшткі ледавіка.

Пляцоўка кантынентальнай кары, на якой ляжыць сучаснае Балтыйскае мора, з'яўляецца часткай устойлівай Рускай тэктанічнай пліты (Фенасарматыя). Як адзіны масіў ён склаўся каля 1,8 мільярда гадоў назад і з тых часоў знаходзіўся ў адноснай стабільнасці. Вялікая частка тэрыторыі, што адпавядае дну сучаснай Балтыкі, вялікую частку часу знаходзілася вышэй узроўня мора, хоць паўднёвая і ўсходняя часткі гэтай прасторы працяглы час былі пакрыты плыткімі шэльфавымі морамі, пра што сведчыць магутны пласт дновых асадкаў у гэтых абласцях. Балтыйскі кратон утварыўся ў паўднёвым паўшар'і, дрэйфаваў на захад, знаходзячыся ў эдыякарыі у раёне Паўднёвага Палярнага кола, а далей на поўнач, перасек экватар каля 375 млн.л.н., і каля 30 мільёнаў гадоў назад ужо наблізіўся да сучаснага становішча. У розны час ён быў складнікам розных мацерыкоў (Нуна, Нена, Радынія, Проталаўразія, Панотыя, Лаўрусія, Пангея, Лаўразія, Еўразія), а некаторы час таксама асобным мацерыком Балтыкай.

Прыкладна 40 мільёнаў гадоў назад, калі контуры паўночнай, цэнтральнай і ўсходняй Еўропы ўжо склаліся на блізкіх да сучасных шыротах, на месцы будучага Балтыйскага мора паўстала даліна ракі Эрыдан (англ.), праходзілай у паўднёва-заходнім кірунку паралельна Скандынаўскім горам — то бок прыблізна гэтак жа, як будзе змесцавана Балтыйскае мора: выток брала ў Лапландыі, а моцна галінастая дэльта у раёне сучасных Нідэрландаў пускалася ў старажытнае Паўночнае мора, і ў вобласці цяперашняга Фінскага заліва месцаваўся буйны прыток. З наступам чацвярцёвага зледзянення, прыкладна 700 тыс. л. н. Эрыдан спыніў існаванне, бо яго даліна, як і ўся паўночная Еўропа, схавалася пад ледавіковым шчытом. Па берагах Эрыдана расла тайга. Пасля ўтварэння ледавіка смала хваёвых дрэў ператварылася ў бурштын.

Цяжар лёду выклікаў значны прагін зямной кары, частка якой апынулася ніжэй узроўня акіяна. З сканчэннем апошняга ледавіковага перыяду гэтыя тэрыторыі вызваляюцца ад лёду, і ўтвораная прагінам кары западзіна запаўняецца вадой:

Фізіка-геаграфічны нарыс[правіць | правіць зыходнік]

Балтыйскае мора глыбока ўдаецца ў сушу Еўропы, абмывае берагі Расіі, Эстоніі, Латвіі, Літвы, Польшчы, Германіі, Даніі, Швецыі і Фінляндыі[2].

Буйныя залівы Балтыйскага мора: Фінскі, Батнічны, Рыжскі, Куршскі (прэснаводны заліў, аддзялённы ад мора пясчанай Куршскай касой).

Некаторыя даследчыкі вылучаюць таксама Архіпелагавае мора.

Буйныя астравы: Готланд, Эланд, Борнхальм, Волін, Руген, Аландыя і Саарэмаа (гледзіце асноўны артыкул — спіс астравоў Балтыйскага мора).

Буйныя рэкі, што ўпадаюць у Балтыйскае мора, — Нява, Нарва, Заходняя Дзвіна (Даўгава), Нёман, Прэголя, Вісла, Одэр і Вента.

Рэльеф дна[правіць | правіць зыходнік]

Рэльеф Балтыйскага мора (метраў).

Балтыйскае мора знаходзіцца ў межах мацерыковага шэльфа. Сярэдняя глыбіня мора 51 метр. У раёнах водмеляў, банак, каля астравоў назіраюцца невялікія глыбіні (да 12 метраў). Ёсць некалькі катлавін, у якіх глыбіні дасягаюць 200 метраў. Самая глыбокая катлавіна — Ландсорцкая (58°38′ пн. ш. 18°04′ у. д. / 58.633333° пн. ш. 18.066667° у. д. (G) (O) (Я)) з максімальнай глыбінёй мора — 470 метраў. У Батнічным заліве максімальная глыбіня — 293 метры, у Готландскай катлавіне — 249 метраў.

Дно ў паўднёвай частцы мора раўніннае, на поўначы — няроўнае, скалістае. Ва ўзбярэжных раёнах сярод дновых асадкаў пашыраны пяскі, але большая частка дна мора пакрыта адкладамі з гліністага глею зялёнага, чорнага ці карычневага колеру ледавіковага паходжанні.

Гідралагічны рэжым[правіць | правіць зыходнік]

Асаблівасцю гідралагічнага рэжыму Балтыйскага мора з'яўляецца вялікі лішак прэснай вады, што ўтварыўся за кошт ападкаў і рачнога сцёку. Саленаватыя павярхоўныя воды Балтыйскага мора праз Дацкія пралівы сыходзяць у Паўночнае мора, а ў Балтыйскае мора паступаюць з глыбінным плынню салёныя воды Паўночнага мора. У час штормаў, калі вада ў пралівах змешваецца да самага дна, водаабмен паміж морамі змяняецца — па ўсім перасеку праліваў вада можа ісці як у Паўночнае, так і ў Балтыйскае мора.

Цыркуляцыя павярхоўных вод мора скіравана супраць гадзіннікавай стрэлкі, хоць моцныя вятры могуць парушаць характар цыркуляцыі.

Прылівы ў Балтыйскам мора — паўсутачныя і суткавыя, але іх велічыня не перавышае 20 сантыметраў.

Балтыйскае мора — агляд з пляжа г. Юрмала, сакавік 2013 года.

Большае значэнне маюць сгонна-нагонныя з'явы — ваганні ўзроўня мора, якія могуць дасягаць ля берагаў 50 сантыметраў, а ў вяршынях бухт і заліваў — 2 метраў. У вяршыні Фінскага заліва пры некаторых метэаралагічных сітуацыях магчымыя ўздымы ўзроўня да 5 метраў. Гадавая амплітуда ваганняў узроўня мора можа дасягаць ля Кранштата 3,6 метра, у Вентспілса — 1,5 метраў. Амплітуда сейшавых ваганняў звычайна не перавышае 50 сантыметраў.

У параўнанні з іншымі морамі хваляванне на Балтыйскам мора нязначнае. У цэнтры мора сустракаюцца хвалі вышынёй да 3,5 метраў, часам вышэй 4 метраў. У плыткіх залівах вышыня хваль не перавышае 3 метраў, але яны круцей. Аднак нярэдкія выпадкі ўтварэння вялікіх хваль, вышынёй больш 10 метраў, ва ўмовах, калі штармавыя вятры фармуюць хвалі, што ідуць з глыбакаводных раёнаў да плыткаводдзя. Прыкладам, у раёне банкі Эландс-Сідру-Грунт інструментальна зафіксавана вышыня хвалі 11 метраў. Невялікая салёнасць павярхоўнага пласта спрыяе хуткай змене стану мора. У зімовых умовах плаванні суднам пагражае аблядненне. Дадзеныя асаблівасці Балтыкі нароўні з высокім узроўнем суднаходства, вялікай колькасцю навігацыйных небяспек робяць навігацыю ў гэтым моры даволі складанай.

Празрыстасць вады змяншаецца ад цэнтра мора да яго берагоў. Найболей празрыстая вада ў цэнтры мора і Батнічным заліве, дзе вада мае блакітнавата-зялёны колер. Ва ўзбярэжных раёнах колер вады — жоўта-зялёны, часам карычняватага адцення. Самая нізкая празрыстасць назіраецца летам з-за развіцця планктона.

Марскі лёд з'яўляецца спачатку ў залівах у кастрычніку — лістападзе. Узбярэжжа Батнічнага і значная частка ўзбярэжжа (апроч паўднёвага берага) Фінскага заліва пакрываюцца прыпаем таўшчынёй да 65 сантыметраў. Цэнтральная і паўднёвая часткі мора звычайна лёдам не пакрываюцца. Лёд растае ў красавіку, хоць на поўначы Батнічнага заліва дрэйфуючы лёд можа сустракацца і ў чэрвені. Часта сустракаецца ўсплылы дновы лёд.

Тэмпературны рэжым і салёнасць[правіць | правіць зыходнік]

Тэмпература павярхоўных пластоў вады летам у Фінскім заліве складае 15-17 °C, у Батнічным заліве — 9-13 °C, у цэнтры моры — 14-17 °C. З павелічэннем глыбіні тэмпература павольна зніжаецца да глыбіні тэрма-кліна (20-40 метраў), дзе адбываецца рэзкі скок да 0,2-0,5 °C, потым тэмпература расце, дасягаючы дна 4-5 °C.

Сярэдняя тэмпература вады па гарызонтам °C
(Цэнтр Фінскага заліва 60,15° пн. ш. 26,96° у. д.; дадзеныя за 1900—2004 гады):[3]
Гарызонт м Студзень Люты Сакавік Красавік Май Чэрвень Ліпень Жнівень Верасень Кастрычнік Лістапад Снежань
0 0,8 -0,4 0,2 0,6 4,4 10,0 15,4 16,0 13,5 8,6 5,7 3,0
10 0,5 0,0 0,1 0,3 3,3 7,5 13,2 14,6 12,5 8,4 6,1 4,1
20 0,8 0,2 0,1 0,4 1,8 4,7 7,2 7,9 10,4 8,2 6,1 4,3
30 1,0 0,4 0,3 0,4 1,4 2,5 3,5 3,9 7,8 6,0 5,3 4,4
50 3,0 2,5 2,2 2,5 2,3 2,5 2,6 3,3 3,1 3,2 4,1 3,9
Сярэдняя тэмпература вады па гарызонтам °C
(для кропкі з каардынатамі 56,5° пн. ш. 19,5° у. д.; дадзеныя за 1900—2004 гады):[4]
Гарызонт м Студзень Люты Сакавік Красавік Май Чэрвень Ліпень Жнівень Верасень Кастрычнік Лістапад Снежань
0 3,7 2,5 1,8 2,2 5,5 11,3 15,5 17,1 13,8 10,7 8,0 5,8
10 3,6 2,5 1,8 2,1 4,5 9,9 14,6 16,9 13,6 10,4 8,0 5,8
20 3,6 2,5 1,8 2,0 3,4 6,6 10,3 13,5 13,3 10,4 8,0 5,8
30 3,6 2,6 1,8 1,8 3,0 4,2 5,2 5,4 6,8 10,3 8,0 5,8
50 3,8 2,8 1,9 1,7 2,4 3,0 3,4 3,4 2,8 3,2 5,9 5,7
100 5,0 5,1 5,1 4,4 4,7 5,0 4,9 4,7 4,7 4,8 4,9 5,1

Салёнасць марской вады змяншаецца ад Дацкіх праліваў, што злучаюць Балтыйскае мора з салёным Паўночным, да ўсходу. У Дацкіх пралівах салёнасць складае 20 праміле у паверхні моры і 30 праміле ў дна. Да цэнтра мора салёнасць змяншаецца да 6-8 праміле ў паверхні мора, на поўначы Батнічнага заліва апускаючыся да 2-3 праміле, у Фінскім заліве да 2 праміле. З глыбінёй салёнасць павялічваецца, дасягаючы ў цэнтры мора ў дна 13 праміле.

Ахова навакольнага асяроддзя[правіць | правіць зыходнік]

Наяўнасць звалак хімічнай зброі (пахаванне кантэйнераў з атрутнымі рэчывамі праводзілася пасля Другой сусветнай вайны) моцна адбіваецца на экалогіі Балтыйскага мора. Навукоўцы-акіянографы на навукова-даследчыцкім судне «Прафесар Штокман» мапавалі выяўленыя судны з хімічнай зброяй, аглядалі іх з дапамогай спушчальных апаратаў, бралі пробы вады і грунту, вывучалі плыні ў раёне затопленых суднаў. У выніку гэтай працы ўсталявана, што з некаторых суднаў ужо пачаўся збег атрутных рэчываў[5].

У 2003 годзе ў Балтыйскам мора быў зарэгістраваны 21 выпадак траплення хімічнай зброі ў рыбацкія сеткі — усё ўяўляюць сабою згусткі іпрыта агульнай вагой прыкладна 1005 кг[6].

У 2011 годзе ў мора адбыўся зліў парафіну, які пашырыўся па ўсёй тэрыторыі мора. Турысты знаходзілі на пляжы буйныя кавалкі парафіну.

Прыродныя рэсурсы[правіць | правіць зыходнік]

Балтыйскае мора багатае морапрадуктамі, апроч таго, ёсць запасы нафты, у прыватнасці вядзецца распрацоўка радовішчы Д-6 у вылучнай эканамічнай зоне Расіі ў межах Калінінградскай вобласці (55°19′ пн. ш. 20°34′ у. д. / 55.327667° пн. ш. 20.575° у. д. (G) (O) (Я)), выяўлены жалезна-марганцавыя канкрэцыі і паклады бурштыну.

Распрацоўцы радовішчаў могуць перашкаджаць цвёрдыя экалагічныя вымогі, злучаныя з нязначным водным паменам мора з акіянам, антрапагенавым забруджаннем вод сцёкамі з тэрыторыі ўзбярэжных дзяржаў, спрыяльнымі ўзмоцненай эўтрафікацыі.

Па дне Балтыйскага мора пракладзены газавод «Паўночны паток»[7].

Марскі транспарт[правіць | правіць зыходнік]

З-за невялікіх глыбінь у Фінскім заліве і ў Архіпелагавым моры многія месцы недаступныя суднам са значнай асадкай. Тым не менш, усе самыя буйныя з пабудаваных круізных лайнераў праходзяць праз дацкія пралівы ў Атлантычны акіян. Галоўны абмежавальны фактар — мост Вялікі Бельт.

Буйныя порты: Балтыйск, Вентспілс, Выбарг, Гданьск, Калінінград, Кіль, Клайпеда, Капенгаген, Ліепая, Любек, Рыга, Ростак, Санкт-Пецярбург, Стакгольм, Талін, Шчэцін. Праз дацкія пралівы злучаецца з морамі Атлантычнага акіяна (Паўночнае мора).

Пераправы праз пралівы: Вялікі Бельт (6790 м, 1998, Данія), Малы Бельт (1700 м, 1970, Данія), Эрэсун (16 км, 2000, Данія — Швецыя)[8], плануецца: Фемерскі (19 км, 2018, ДаніяГерманія)[8][9].

Катастрофы[правіць | правіць зыходнік]

  • 30.1.1945 у Балтыйскім моры каля берагоў Памераніі патоплены «Вільгельм Густлаф». Больш за 9300 ахвяр — найбольшая ў гісторыі страта чалавечага жыцця на моры з адным караблём.

Заўвагі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Большая советская энциклопедия : ([в 30 т.]) / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд.. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978.
  2. Советов С. А. Балтийское море // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.
  3. ЕСИМО. Архівавана з першакрыніцы 21 жніўня 2011.
  4. ЕСИМО. Архівавана з першакрыніцы 21 жніўня 2011.
  5. Helcom : Expedition to study the possible impact of sea-dumped chemical weapons on the Baltic marine ecosystem
  6. Helcom : 25 incidents of chemical munitions caught by fishermen in the Baltic Sea were reported in 2003
  7. "Северный поток" пересек море и достиг берега Германии (руск.) . РБК (2010-07-05). — Газопровод идёт через акваторию Балтийского моря от бухты Портовая (район г.Выборг) до побережья Германии. Архівавана з першакрыніцы 16 кастрычніка 2012. Праверана 15 кастрычніка 2012.
  8. 8,0 8,1 7days.ru, Датчанам понравилось строить мосты, 8 июля 2000
  9. Интерфакс, Данию и Германию соединит 19-километровый мост через Балтийское море, 29 июня 2007 года

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Леонов А. К. Региональная океанография — Л.: Гидрометеоиздат, 1960.
  • Шамраев Ю. И., Шишкина Л. А. Океанология — Л.: Гидрометеоиздат, 1980.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Commons