Норыдж

Горад
Норыдж
англ.: Norwich
Герб
52°37′41″ пн. ш. 1°17′57″ у. д.
Краіна	Вялікабрытанія
Графства	[[Норфалк]]
Гісторыя і геаграфія
Заснаваны	1004
Вышыня цэнтра	15 м
Часавы пояс	Сярэдні час па Грынвічы
Насельніцтва
Насельніцтва	129 500 чалавек (2006)
Афіцыйная мова	англійская
Лічбавыя ідэнтыфікатары
Тэлефонны код	1603
Паштовы індэкс	NR1–NR16
norwich.gov.uk (англ.)
Паказаць/схаваць карты
Норыдж
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Но́рыдж — горад на паўднёвым усходзе Вялікабрытаніі, на рацэ Уэнсем. Адміністрацыйны цэнтр графства Норфалк. 129 500 жыхароў (2006). Транспартны вузел.

Гісторыя

Няма ніякіх звестак пра тое, што тэрыторыя горада была населена да ўварвання саксаў, якія ў VII стагоддзі заснавалі сяло Norwic («паўночнае паселішча»), спустошанае датчанамі ў 1004 годзе. Першая гарадская хартыя адносіцца да 1158 года. У Сярэднявеччы Норыдж быў адным з самых квітнеючых гарадоў правінцыйнай Англіі, нароўні з Брысталем і Ёркам. У горадзе і яго наваколлях дзейнічала мноства воўнапрадзільняў, на якіх працавалі фламандцы, што прыехалі ў Норфалк па запрашэнні караля Эдуарда III у 1336 годзе. Прыток эмігрантаў з Іспанскіх Нідэрландаў узмацніўся падчас Нідэрландскай рэвалюцыі, так што да 1579 года з 16-тысячнага насельніцтва Норыджа кожны трэці быў замежнікам.

Значэнне горада пахіснулася ў XVIII стагоддзі ў сувязі з эканамічным уздымам Манчэстэра, Глазга і іншых прамысловых цэнтраў на поўначы краіны. У наш час у Норыджы развіта пераважна абутковая прамысловасць. У 1964 годзе быў заснаваны Універсітэт Усходняй Англіі.

Прамысловасць

Абутковая (галоўны цэнтр краіны), машынабудаўнічая, паліграфічная, харчовая.

Культура

Універсітэт, музеі. Раманска-гатычны сабор (XI—XV стст.), замак (XII ст.).

Насельніцтва

Год Колькасць 2011 213 166 2016 195 971

Гарады-пабрацімы

•  Кобленц, Германія (1978)
•  Нові-Сад, Сербія (1989)
•  Руан, Францыя

Вядомыя ўраджэнцы і жыхары

• Уільям Джэксан Гукер, англійскі батанік
• Філіп Пулман, пісьменнік

Літаратура

• Норыдж // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 11: Мугір — Паліклініка / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2000. — Т. 11. — С. 380. — 560 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0188-5 (т. 11).