Пётр Пятровіч Канаўніцын

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
П. П. Канаўніцын

Пётр Пятровіч Канаўніцын (28 верасня (9 кастрычніка) 1764 — 28 жніўня (9 верасня) 1822) — расійскі дзяржаўны і вайсковы дзеяч, генерал ад інфантэрыі (1817), граф (1819).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Артылерыйскі і інжынерны кадэцкі корпус (1786). Удзельнік руска-шведскай вайны 1788—1790. У 1791 — генерал-ад'ютант князя Р. А. Пацёмкіна. З 1792 — камандзір Старааскольскага мушкяцёрскага палка. Удзельнічаў у польскай кампаніі (1794).

У 1798 імператарам Паўлам I звольнены са службы і да 1807 — у адстаўцы. У 1807 ізноў прыняты на службу. Прызначаны ў 1808 дзяжурным генералам у фінляндскую армію, Канаўніцын удзельнічаў ва ўсіх дзеяннях галоўнага корпуса войскаў, а ў марской бітве ля Аба кіраваў нават рускай флатыліяй і прымусіў шведскія караблі да адступлення. З 1809 — камандзір 3-й пяхотнай дывізіі.

У Айчыннай вайне 1812 удзельнічаў у баі пад Астроўна, Смаленскай бітве, бітве ля Валуцінай гары і Барадзінскай бітве. Пасля Барадзіна прызначаны дзяжурным генералам арміі, удзельнічаў у баях пры Таруціне, Малаяраслаўцы, Вязьме і Красным. Пасля ранення П. І. Баграціёна таксама часова камандаваў 2-й арміяй.

Падчас замежных паходаў рускай арміі 1813—1814 — камандзір Грэнадзёрскага корпуса, удзельнічаў у Лейпцыгскай бітве 1813. У бітве пры Лютцэне, камандуючы рэзервам, Канаўніцын быў цяжка паранены ў нагу, калі на кані аб'язджаў сваіх стралкоў. Узнагароджаны ордэнамі Св. Георгія:

  • 4-га класа: узнагароджаны 15 (26) верасня 1794 за «адметную адвагу, праяўленую супраць польскіх мяцежнікаў 22 чэрвеня пры Слоніме, дзе ён даў мужны адпор шматлікаму непрыяцелю».
  • 3-га класа: узнагароджаны 17 (29) лютага 1809 «у адплату адметнай мужнасці і адвагі, праяўленыя ў цяперашнюю кампанію супраць шведаў у бітве 21-га ліпеня на востраве Кіміта, дзе пераследваў з бясстрашнасцю і біў адступаючага ад мыса Весцінсіеры да пункта дэсанта непрыяцеля, які панёс моцнае паражэнне».
  • 2-га класа: 15 (27) лютага 1813 «за адзнакі ў Айчынную вайну супраць французаў».

У 18151819 — ваенны міністр. З 1819 — член Дзяржаўнага Савета і начальнік ваенна-навучальных устаноў расійскай арміі, галоўны дырэктар 1-га, 2-га і Пажскага карпусоў, Дваранскага палка, Смаленскага кадэцкага корпуса і Царскасельскага ліцэя.