Рыгор Саламонавіч Бярозкін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Рыгор Саламонавіч Бярозкін
Могилев - Березкин Г.С.image001.jpg
Асабістыя звесткі
Псеўданімы: Р. Барута; С. Тарасаў
Дата нараджэння: 3 ліпеня 1918(1918-07-03)
Месца нараджэння: г. Магілёў
Дата смерці: 1 снежня 1981(1981-12-01) (63 гады)
Месца смерці: г. Мінск
Пахаванне:
Грамадзянства:
Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці: крытык, журналіст
Мова твораў: беларуская, руская, яўрэйская
Узнагароды:
ордэн Айчыннай вайны II ступені ордэн Чырвонай Зоркі

Рыгор Саламонавіч Бярозкін (псеўданімы: Р. Барута; С. Тарасаў; 3 ліпеня 1918, Магілёў — 1 снежня 1981, Мінск) — крытык, журналіст[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся на педрабфаку ў Магілёве, у 19331938 на літаратурным факультэце МДПІ[1]. Пачаў друкавацца ў 1935. У 19381941 працаваў загадчыкам аддзела крытыкі часопісу «Полымя рэвалюцыі», літкансультантам у кабінеце маладога аўтара пры СП БССР (19381939), загадчыкам аддзела крытыкі газеты «Літаратура і мастацтва» (19391941). Член СП СССР з 1939[2].

Арыштаваны НКУС БССР у красавіку 1941. Знаходзіўся пад следствам у Мінску. Па адной з версій, калі 26 чэрвеня 1941 калону зняволеных, сярод якіх быў Бярозкін, пакінуў канвой, ён уцёк. Удзельнічаў у баях пад Сталінградам, Кіевам, у Карпатах. Атрымаў баявыя ўзнагароды. Пасля вайны быў карэспандэнтам газеты савецкай ваеннай адміністрацыі ў Германіі «Советское слово»[2].

Паўторна арыштаваны 9 жніўня 1949; у чэрвені 1950 асуджаны на 10 гадоў лагераў. Знаходзіўся ў зняволенні ў Карагандзінскай і Омскай абласцях. У 1955 вызвалены; рэабілітаваны ў 1956[2].

З 1960 працаваў у часопісе «Советская Отчизна», газеце «Літаратура і мастацтва», літсупрацоўнікам бюлетэня «Помнікі гісторыі і культуры Беларусі». У канцы 1950 — пачатку 1960-х гадоў шмат публікаваўся, імкнуўся аднавіць імёны рэпрэсаваных паэтаў.

Паводле ўспамінаў, спачуваў Ізраілю пасля Шасцідзённай вайны 1967 г. Тым не менш у сакавіку 1970 г. разам з іншымі дзеячамі беларускай культуры і навукі падпісаў «Гнеўны пратэст» супраць «ізраільскай ваеншчыны»[3].

У канцы 1970-х гадоў перанёс інсульт, апошнія гады цяжка хварэў. Пахаваны на Усходніх могілках Мінска[2].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Друкаваўся з 1935[1], першая публікацыя — у мінскім часопісе «Штэрн» (на мове ідыш)[4]. Даследаваў пераважна паэзію. Для работ Бярозкіна характэрныя спалучэнне праблемнасці з канкрэтным аналізам, эстэтычная патрабавальнасць, уменне раскрыць творчую індывідуальнасць паэта. Творчасць сучасных беларускіх паэтаў, праблемы паэтычнага майстэрства Бярозкін аналізаваў у кнігах «Паэзія праўды» (1958; разглядаецца паэзія П. Броўкі, А. Куляшова, М. Танка, П. Панчанкі), «Спадарожніца часу» (1961), «Пімен Панчанка» (1968), «Аркадзь Куляшоў» (1978)[1]. У кнігах «Свет Купалы» (1965), «Чалавек напрадвесні» (1970), «Звенні» (1976) даследаваў творчасць Я. Купалы, Я. Коласа, М. Багдановіча, Цёткі, узаемадзеянне беларускай і рускай паэзіі[1][2].

Пісаў на беларускай, рускай, яўрэйскай мовах.

Сачыненні[правіць | правіць зыходнік]

  • Аркадий Кулешов. — М., 1960.
  • Пімен Панчанка: крытычна-біяграфічны нарыс. — Мн., 1968.
  • Постаці: артыкулы пра паэтаў. — Мн., 1971.
  • Мир Купалы: Мысли и наблюдения. — М., 1973.
  • Кніга пра паэзію. — Мн., 1974.
  • Чалавек напрадвесні. Мн., 1986.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Берёзкин Григорий Соломонович // Биографический справочник — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 55. — 737 с.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794—1991. Энц. даведнік. У 10 т. — Т. 1. — Мн:, 2003. ISBN 985-6374-04-9
  3. http://belisrael.info/?p=16053
  4. http://belisrael.info/?p=13263

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Клышко А. Мастерство критика // Дружба народов. 1960, № 1.
  • Адамовіч А. Талент крытыка // Полымя. 1962, № 6.
  • Лойко О. Открытие поэта // Вопросы литературы. 1967, № 3.
  • Каваленка В. Крытык і паэт // Полымя. 1969, № 5.
  • Бечик В. В неразрывном единстве // Нёман. 1978, № 6.
  • Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794—1991. Энц. даведнік. У 10 т. — Т. 1. — Мн:, 2003. ISBN 985-6374-04-9