Сконэ (паўвостраў)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Сконэ
Паўвостраў Сконэ
Паўвостраў Сконэ
Акваторыі [[праліў Катэгат, Балтыйскае мора|праліў Катэгат, Балтыйскае мора]], [[праліў Катэгат, Балтыйскае мора|праліў Катэгат, Балтыйскае мора]], [[праліў Катэгат, Балтыйскае мора|праліў Катэгат, Балтыйскае мора]], [[праліў Катэгат, Балтыйскае мора|праліў Катэгат, Балтыйскае мора]], [[праліў Катэгат, Балтыйскае мора|праліў Катэгат, Балтыйскае мора]], [[праліў Катэгат, Балтыйскае мора|праліў Катэгат, Балтыйскае мора]]
Краіна Flag of Sweden.svg Швецыя

Паўвостраў Ско́нэ (шведск.: Skåne) — паўднёвы ўскраек Скандынаўскага паўвострава, тэрыторыя Швецыі. У Сярэднявеччы паўвостраў належыў Даніі, перайшоў да Швецыі ў 1658 г. паводле Роскільскага міру. У паўночнай частцы паўвострава знаходзіцца горад Мальмё.

Паўвостраў уразаецца ў мора на 100 км. На захадзе абмывацца пралівам Эрэсун, на поўдні і ўсходзе — Балтыйскім морам[1].

Рэльеф[правіць | правіць зыходнік]

У адрозненне ад большай часткі Швецыі, паверхня раўнінная, з невялікай перавагай узвышшаў, з'яўляецца своеасаблівым пераходам ад гарыстай Швецыі да раўніннай Даніі. Сустракаюцца асобныя грады, складзеныя з гранітаў і гнейсаў[1]. Расліннасць прадстаўлена змяшанымі іглічна-шыракалістымі лясамі, а таксама шыракалістымі лясамі з дуба і бука на бурых лясных глебах, верасоўнікі.

Сельская гаспадарка[правіць | правіць зыходнік]

З сельскагаспадарчых культур на паўвостраве вырошчваецца ячмень і пшаніца. Акрамя таго, гэта адзіны рэгіён Швецыі, дзе апрацоўваецца цукровы бурак. Паўвостраў Сконэ лічыцца галоўным сельскагаспадарчым рэгіёнам краіны.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

  • Гістарычная правінцыя Сконэ.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 14. — С. 466. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5 (Т. 14).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 14. — С. 466. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5 (Т. 14).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]