Стараста

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці

Стараста (польск.: starosta, лац.: capitaneus) — выбарныя службовая асоба, прадстаўнік княжацкай адміністрацыі, кіраўнік адміністрацыі.

  • у XVIXX ст. выбарная службовая асоба для кіраўніцтва невялікімі адміністрацыйна-тэрытарыяльнымі адзінкамі і грамадскімі калектывамі (стараста гарадскі, стараста земскі, стараста сельскі, стараста арцельны, стараста губной, стараста ратайный і т. п.).
  • Сучасная выбарныя або прызначаныя асобы, якія стаяць на чале невялікіх грамадскіх калектываў (стараста цэрквы, класа, вучэбнай групы, гуртка, арцелі і інш.).
  • Традыцыйна (у этнаграфіі) — той, хто сватае жаніха нявесце, або нявесту для жаніха. Просіць згоды ў іх, або іх бацькоў (апекуноў).

У Вялікім Княстве Літоўскім Рэчы Паспалітай (тэрыторыі сучаснай Беларусі, Літвы, Украіны і Польшчы) XVXVIII ст. — гэта кіраўнік войт, солтысаў, галоў. У Заходняй Беларусі і Заходняй Украіне да 1939 г. — начальнік павета. У Расійскай імперыі — галава сельскай абшчыны.

Стараста у Польшчы — службовая асоба, якая ўзначальвае павет і яўляецца кіраўніком яго самакіравання. Выбіраецца на пасаду саветам павета (польск.: rada powiatu). Усяго ў Польшчы 314 старастаў, па ліку наяўных у краіне сельскіх паветаў (гарадскі павет ўзначальвае бурмістр ці «прэзідэнт горада»).

Памочнік старасты — падстараста (руск.: подстаростий).

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

  • укл. Василь Яременко і Оксана Сліпушко, «Тлумачний словник української мови», вид. «Аконіт», м. Київ, 2000 р. ISBN 966-7173-02-X, том 4 (Р-Я), с. 378—379.