Уладзімір Міхайлавіч Пракулевіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Уладзімір Міхайлавіч Пракулевіч
Uladzimir Prakulievič.jpg
здымак з крымінальнай справы (1938)
Род дзейнасці:

палітычны дзеяч

Дата нараджэння:

2 снежня 1887(1887-12-02)

Месца нараджэння:

Красналукі, Барысаўскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя
цяпер Чашніцкі раён, Віцебская вобласць, Беларусь

Дата смерці:

20 жніўня 1938(1938-08-20) (50 гадоў)

Месца смерці:

Свярдлоўская вобласць

Жонка:

Альжбэта Пракулевіч (Пракапчук)
Елізавета Цітова

Commons-logo.svg Уладзімір Міхайлавіч Пракулевіч на Вікісховішчы

Уладзі́мір Міха́йлавіч Пракуле́віч (2 снежня 1887, в. Красналукі, цяпер Чашніцкі раён, Віцебская вобласць, Беларусь — 20 жніўня 1938, Свярдлоўская вобласць) — беларускі грамадскі і палітычны дзеяч, публіцыст, журналіст, юрыст. Адзін з кіраўнікоў Слуцкага збройнага чыну 1920 г.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Сустрэча беларускага нацыянальнага актыву ў Празе 30 снежня 1924 г. на 40–я угодкі смерці В. Дуніна–Марцінкевіча. Злева направа: Пётра Крачэўскі, Ніна Крачэўская і Уладзімір Пракулевіч
Магшот з крымінальнай справы, 1938 г.

Скончыў Смаленскую гімназію. У 1912 г. скончыў Маскоўскі ўніверсітэт, юрыдычны факультэт. У часе вучобы быў сакратаром марксісцкага часопіса «Возрождение», загадчыкам аддзела хронікі ў газеце «Копейка». У часе Рэвалюцыі 1905—1907 гг. ўдзельнічаў у працы сацыял-дэмакратычных гурткоў (РСДРП і Бунду). Да Першай сусветнай вайны працаваў у Менскай казённай палаце, з 1914 г. — у Менскім акруговым судзе. З пачаткам вайны эвакуіраваўся ў Маскву, пазней — рахункавод у структуры Усерасійскага камітэта земскіх і гарадскіх саюзаў па забеспячэнні войска. З ліпеня 1917 г. у Менску на судовых пасадах[1].

У 1918 г. абраны старшынёй Слуцкага з'езда міравых суддзяў. З прыходам бальшавікоў працаваў міравым суддзём у мястэчку Вызна, прыхільнік Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў (БПСР). З узнаўленнем савецкай улады ў ліпені 1920 г. на пасадзе суддзі ў Слуцку[1].

Адзін з кіраўнікоў Слуцкага паўстання 1920 г., член прэзідыуму Першага беларускага з'езда Случчыны.

У 1921 г. пераехаў у Вільню. Уваходзіў у склад Віленскага Беланацкаму, сябар Загранічнага бюро БПСР. У 1922 у ліку 33 дзеячаў высланы польскімі ўладамі з Вільні. Жыў у Коўне[1].

Са жніўня 1923 г. дзяржаўны сакратар Урада БНР. З канца 1923 г. у Празе, удзельнічае ў нацыянальных арганізацыях беларускай эміграцыі. Удзельнік 2-й Берлінскай беларускай палітычнай канферэнцыі, падпісаўся пад рэзалюцыяй аб ліквідацыі ўрада БНР[1].

З траўня 1926 г. у Савецкай Беларусі, жыве ў Менску. Працаваў у Дзяржаўнай бібліятэцы БССР.

19 ліпеня 1930 г. арыштаваны ДПУ БССР па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Пастановай Калегіі АДПУ СССР ад 10 красавіка 1932 г. на пяць гадоў высланы ў г. Перм (Расія). Зноў арыштаваны УНКВД па Свярдлоўскай вобласці 9 студзеня 1938 г. і 10 ліпеня 1938 г. прыгавораны да расстрэлу.

Расстраляны 20 жніўня 1938 г[2]. Месца пахаванняў расстраляных у Свярдлоўску (цяпер Екацярынбург) — 12-ты кіламетр Маскоўскага тракту (аўтадарога ЕкацярынбургПерваўральск, цяпер тут мемарыяльны комплекс)[2][3]. Па першым прысудзе рэабілітаваны 10 чэрвеня 1988 г., па другім — 26 красавіка 1989 г[2].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Слуцкі збройны чын, 2006, с. 317
  2. 2,0 2,1 2,2 Ількевіч, 2009, с. 600
  3. Мемориальный комплекс жертвам политических репрессий, г. Екатеринбург (руск.) . gulagmuseum.org. Архівавана з першакрыніцы 21 сакавіка 2017. Праверана 21 сакавіка 2017.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]