Эдуард Іосіфавіч Збароўскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Эдуард Іосіфавіч Збароўскі
Дата нараджэння 1 студзеня 1938(1938-01-01) (81 год)
Месца нараджэння
Род дзейнасці вучоны, урач, выкладчык універсітэта, медыцынскі адміністратар
Навуковая сфера медыцына, сацыялогія і кардыялогія
Месца працы Кафедра сацыяльнай работы УА "Дзяржаўны інстытут кіравання і сацыяльных тэхналогій [1] БДУ»
Навуковая ступень доктар медыцынскіх навук
Навуковае званне
Альма-матар

Эдуард Іосіфавіч Збароўскі — выкладчык, доктар медыцынскіх навук прафесар кардыялогіі, акадэмік Міжнароднай акадэміі энергаінфармацыйных навук. Аўтар прац па прафілактычнай кардыялогіі, рэабіліталогіі і медыка-сацыяльнай ахове чалавека, у тым ліку 8 манаграфій, шэрагу брашур, 8 вынаходак, частка сумесна з супрацоўнікамі БДУ.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 1 студзеня 1938 года ў в. Ліхаўня Нараўлянскага раёна сучаснай Гомельскай вобласці. З адзнакай скончыў лячэбны факультэт Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (сучасны Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт) у 1967 годзе. Пасля заканчэння дзесяць год працаваў у МДМІ. Спачатку ў якасці малодшага навуковага супрацоўніка, потым урача-кардыёлага і, нарэшце, навуковага супрацоўніка кафедры факультэцкай тэрапіі МДМІ. У 1971 годзе стаў старшым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам навукова-даследчай лабараторыі кібернетычных метадаў дыягностыкі і біякіравання МДМІ, на базе якой у 1977 годзе ім было арганізавана першая ў Рэспубліцы Беларусь установа па прафілактыцы сардэчна-сасудзістых захворванняў (БелНДІ кардыялогіі).

У 1972 г. паспяхова абараніў званне кандыдата навук з дысертацыей па тэме: «Метадычныя аспекты ацэнкі пругкіх уласцівасцяў артэрыяльных сасудаў пры гіпертанічнай хваробе і атэрасклерозе», а ў 1984 г. — званне доктара медыцынскіх навук з дысертацыей па тэме: «Распаўсюджанасць і метадычныя аспекты першаснай прафілактыкі ішэмічнай хваробы сэрца ў папуляцыі мужчын з улікам індывідуальных (канстытуцыяльных) асаблівасцяў арганізма». У 1986—1998 гг. займаў пост дырэктара БелНДІ экспертызы працаздольнасці і арганізацыі працы інвалідаў (БелНДІЭПІ, сучаснаага Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра медыцынскай экспертызы і рэабілітацыі). Кіраваў Рэспубліканскімі навукова-тэхнічнымі праграмамі па рэабілітацыі інвалідаў у 1991—1998 гг.

З 1999 г. з’яўляецца прафесарам Дзяржайнага інстытута кіраўніцтва і сацыяльных тэхналогій[1](ДІКСТ) БДУ. У тым жа годзе ім была арганізавана і ўзначалена кафедра сацыяльнай работы ДІКСТ[1] БДУ.

Сям’я[правіць | правіць зыходнік]

Са сваёй жонкай — Людмілай Сцяпанаўнай, Эдуард Збароўскі пазнаёміўся яшчэ падчас вучобы ў МДМІ, на першым курсе. Будучы студэнтамі, яны праводзілі эксперыменты па даследванню страўнікавага сока. Пазней, адгаварыўшы яе паступать у аспірантуру, залажыў аснову дужай сям’і медыцынскіх супрацоўнікаў. Дзеці, і некаторыя ўнукі Збароўскіх заняты ў сферы медыцыны: сын Канстанцін — загадчык кафедры рэабіліталогіі Дзяржаўнага інстытута кіравання і сацыяльных тэхналогій[1] БДУ, дачка Таццяна — працуе афтальмолагам, а ўнук Дзмітрый ─ у РНПЦ дзіцячай анкалогіі, гематалогіі і імуналогіі.

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Работа прафесара накіравана на прафілактыку і папярэджанне сардэчна-сасудзістых і іншых неінфекцыйных захваранняў, дэфектаў здароў’я, цяжкасці інваліднасці, развіццё тэхналогій медыцынскай і сацыяльнай аховы ліц, вядучы грамадскі абмежаваны вобраз жыцця з прычыны прыроджаных дэфектаў, перанесеных захваранняў і траўм. Пад яго навучным кіраўніцтвам распрацавана і ажыццёўлена першая ў рэспубліцы навукова-тэхнічная праграма для падтрымкі такіх людзей — «Рэабілітацыя» (1991—1995), праведзен кантроль становішча здароў’я механізатараў роднага раёна ў першыя некалькі лет пасля аварыі на ЧАЭС.

Навуковыя інтарэсы[правіць | правіць зыходнік]

  • Медыка-сацыяльная прафілактыка сардэчна-сасудзістых і іншых неінфекцыйных захворванняў
  • Інваліднасць у грамадстве
  • Грамадзянская ахова людзей з абмежаваннямі жыццядзейнасці і сацыяльнай недастатковасццю
  • Сацыяльныя дэтэрмінанты здароўя, фактары рызыкі захворванняў у практыцы грамадскай працы
  • Уплыў канстытуцыі і тэмперамента чалавека на яго здароўе
  • Генеалогія ў якасці стратэгіі сацыяльнай аховы

Выкладаемыя дысцыпліны[правіць | правіць зыходнік]

  • Увядзенне ў спецыяльнасць
  • Медыка-сацыяльныя асновы здароўя
  • Этыка сацыяльнай работы

Грамадзянская дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

З’яўляецца галоўным спецыялістам Міністэрства аховы здароў’я Рэспублікі Беларусь па Агульнанацыянальнай праграме інтэграванай прафілактыкі неінфекцыйных захваранняў (СІНДІ), каардынуемай СААЗ. Быўшы прызначаным на пост дырэктара НДІ экспертызы працаздольнасці і арганізацыі працы інвалідаў прыкладаў усе намаганні да переасэнсавання практыцы рэабілітаціі, каб укласці ў гэта паняцце не толькі лячэне, але і дапамогу людзям з абмежаванымі магчымасцямі з інтэграцыей у грамадства і пошукам працоўнага месца. Ініцыяваў і ўдзельнічаў у распрацоўке першых рэспубліканскіх законаў аб сацыяльнай ахове інвалідаў (прыняты ў 1991[2] г. і 1994[3] г.) і дзяржаўнай праграмы Рэспублікі Беларусь па іх рэалізацыі. Распрацаваў стратэгію медыка-сацыяльнай аховы насельніцтва, зрабіў яе базай арыенціры хрысціанскай маралі, генеалогію, соціовіталогію. Вынікі працы былі выкладзены ім у цыкле работ «Этика здоровья». З’яўляецца членам Міжведамаснага савет па праблемах інвалідаў пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, старшынёй Міждзяржаўнага каардзінацыйнага савета па прафілактыке неінфекцыйных захваранняў пры Савеце па супрацоўнініцтву у галіне аховы здароў’я СНД, членам Беларускай асацыяціі сацыяльных прцоўнікаў.

Асноўныя публікацыі[правіць | правіць зыходнік]

  • Зборовский Э. И., Г. И. Сидоренко Как уберечь себя от гипертонической болезни Минск, 1989
  • Зборовский Э. И., Гракович А. А., Козлов И. Д., Апанасевич В. В. Возможности оценки и снижения риска неинфекционных заболеваний Минск, 2000

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]